Het probleem van het labelen van kinderen

Labels kunnen een levenslange impact hebben op kinderen. In de formatieve jaren bouwt een kind zijn zelfbeeld op door te leren wat hij goed kan en hoe anderen hem zien. Een kind gelooft wat zijn ouders vertellen, en internaliseert de boodschappen die ouders geven. Leren hoe je het zelfvertrouwen van een kind ontwikkelt met positieve taal, kan het verschil maken tussen een kind met een goed zelfbeeld en een kind met een slecht zelfbeeld.

Hoe labels schaden

Een negatief label aan een kind hechten schaadt door de manier waarop kinderen leren tussen 3 en 10 jaar, aldus Dr. Neill Neill. Een kind in deze leeftijd accepteert wat ouders zeggen zonder twijfel en baseert zijn wereldbeeld volledig op de woorden en meningen van ouders. Als een ouder iets onvriendelijks of schadelijks zegt, internaliseert het kind dat als feit.

Labelen op school

Op school kan een leerling geen speciaal onderwijs krijgen zonder dat de school eerst een label hecht. De problemen zijn talrijk, niet minst dat een label het kind blootstelt aan stereotypering. Leraren kunnen minder tolerante zijn tegen afwijkend gedrag als ze het label van een leerling kennen. De leerling kan schaamte of schuldgevoelens ervaren door de leerstoornis en het label.

Labels die definiëren

Een kind kan gediagnosticeerd worden met diverse gedrags- of gezondheidsstoornissen, en zich niet van die labels losmaken. Een kind met ADHD of astma leert ermee te leven en ermee om te gaan, maar helaas identificeert hij zich vaak met die labels. Volgens The Kid Counselor kunnen ouders en uitgebreid gezin helpen door te focussen op positieve karaktereigenschappen en sterktes in plaats van op de aandoening.

Labels achterlaten

Sommige labels ontstaan alleen omdat kind en ouder verschillende personlijkheden hebben en de ouder die van het kind niet begrijpt, aldus HealthyChildren.org. Een kind wat ouders "moeilijk" noemen, kan erg energiek zijn vergeleken met rustige ouders. Ouders kunnen leren positieve woorden te kiezen bij het beschrijven van de dispositie van hun kind. Het is de verantwoordelijkheid van de volwassene om zijn opvoedstijl aan te passen aan de persoonlijkheid van het kind, terwijl hij helpt begrijpen welk gedrag sociaal en publiekelijk acceptabel is.

Previous:

Next: