Feiten over beeldhouwer Duane Hanson voor kinderen

De beeldhouwer Duane Hanson creëerde een oeuvre dat ontroerend, boeiend en gedachtewekkend is. Zijn levensgrote figuren zijn zo overtuigend dat ze kinderen de kans geven de kunstverwerkingsproces en de drijfveren achter het werk te verkennen. Hanson was geliefd, maar ook controversieel. Jonge kinderen zijn gefascineerd door zijn "mensen"; oudere kinderen zijn klaar om de politieke en persoonlijke overtuigingen die zijn kunst inspireerden, te bespreken.

Duane's Pop People Shop

Als jongen in het landelijke Minnesota gebruikte Duane Hanson wat hij kon vinden om te beeldhouwen. Hij werd in 1925 geboren en voltooide zijn kunststudies net na midden 20e eeuw, vestigend zich in zuid-Florida. Volgens tentoonstellingsmateriaal van het Michener Art Museum was hij getrokken tot realisme in een kunstwereld geobsedeerd met abstract expressionisme. Pop-artiesten als Andy Warhol en Robert Rauschenberg moedigden hem aan om zijn uniek realistische afbeeldingen van de omgeving te maken. Hanson gebruikte polyesterhars en glasvezel om levensgrote modellen van mensen te gieten, die hij zo overtuigend schilderde dat ze leken te ademen. Hij kleedde zijn figuren in echte kleding en plaatste ze in echte settings met meubels en attributen als stoelen, tafels, camera's en zonnebrillen. Hansons mensen zijn zo levendig dat ze een onvoorzichtig kind – of volwassene – kunnen schrikken.

Queenie II en vrienden

Hansons beeldhouwwerken vangen het leven van gewone mensen – geen modellen, niet mooi, niet geprivilegieerd – in hun alledaagse bezigheden. Omdat Hansons mensen niet echt zijn, kunnen bezoekers ze nauwkeurig observeren zonder onbeleefd te zijn, aldus een designboom.com-catalogus over een retrospectief in 2002-03. En omdat ze zo realistisch zijn, brengt Hanson universele waarheden over hun levens over. Queenie II is een voorbeeld: een moede, overgewichtige schoonmaakvrouw in een anonieme turquoise overall en vieze sportschoenen, die een vuilnisbak met plastic houder voor industriële schoonmaakmiddelen duwt. Ze kijkt verveeld en geresigneerd – de waarheid van haar harde leven is onmiskenbaar. Kind met Puzzel zit op een kleine Perzische tapijt met een ontzagwekkende hoop puzzelstukjes terwijl een puppy naast haar slaapt in een rieten mand. Museumwachter, staand in een galerijentree, is een overtuigende magneet voor verdwaalde bezoekers die om wegwijs vragen.

Lastige thema's aanpakken

Een vroeger, kleiner beeld van een dode vrouw onder een laken, getiteld Abortus, creëerde opheving omdat Hanson zijn politiek met zijn kunst fuseerde, aldus Ruth Anderson, assistent-curator educatie van het Michener Art Museum. Later werk creëerde bewuste contrasten om subtilere punten te benadrukken. Een Chinese student wordt afgebeeld als uitputting op de grond, een protestbord vasthoudend. Een Amerikaanse student – Hansons zoon was model – staat zelfverzekerd, een leerboek vasthoudend. De beeldhouwwerken tonen onvoorwaardelijke empathie, maar hun realisme blootstelt ongemakkelijke thema's: racisme, armoede, onderdrukking, misogynie, sombere ouderdom. Door toeschouwers toe te staan een publiek moment in een privé-leven nauwkeurig te observeren, maakt Hanson zijn onmiskenbare statement. "Het hoeft niet mooi te zijn. Het moet betekenisvol zijn," zei hij tegen de Fort Lauderdale News Sun Sentinel. De betekenis komt uit de context – wat de overgewichtige supermarktvrouw in haar overvolle wagentje heeft – en uit de waarnemer, die haar eigen ervaring meebrengt bij het confronteren met de kunst.

Materiële risico's

Het bekijken van Hansons werk kan een onvergetelijke familiervaring zijn. Het onderzoeken van zijn methode, onvoorwaardelijke toewijding en betekenis kan leiden tot een genuanceerder begrip van wat het betekent kunstenaar te zijn. Hanson offerde zijn eigen lichaam voor zijn levendige, duurzame figuren. Zijn methode: zoeken naar lichaamstypen onder familie, vrienden, studenten en gewone mensen. Na een pose te bepalen, bedekte hij het figuur met siliconenrubber die de vorm vormde voor gieten in hars versterkt met glasvezel of polyviny, het materiaal voor autocarrosserievulling. Hij soldeerde, schilderde, vulde aan, prikte haar in schedels, polisere nagels om de imperfectie van echte menselijke huid, haar en lichamen na te bootsen. En hij betaalde voor zijn verbazingwekkende illusies met zijn leven. Het Michener Art Museum wijst erop dat de kankerverwekkende materialen waarmee Hanson werkte, hem kanker gaven – hij leefde 25 jaar met de ziekte tot zijn overlijden op 70-jarige leeftijd in 1996.

Previous:

Next: