• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wat is slechte opvoeding volgens de wetenschap & 7 duidelijke tekenen

Onjuiste definitie | Definitie van slechte opvoeding | Statistieken | 7 grote tekenen | Wie kan beslissen

Waarom slechte opvoeding belangrijk is

Opvoeding kan een persoonlijke kwestie lijken. Het is het recht van de ouder om te beslissen hoe ze hun kind opvoeden.

Toch beschouwen onderzoekers het als het belangrijkste volksgezondheidsprobleem waar onze samenleving voor staat.

Slechte opvoeding heeft een ernstige impact op niet alleen het kind, maar ook op de samenleving als geheel.

Fysiek kan slechte opvoeding, zoals kindermishandeling, inclusief lichamelijk misbruik of emotionele verwaarlozing, een kind schaden of hen of anderen in gevaarlijke situaties brengen.

Psychologisch leidt slechte opvoeding tot mentale gezondheids- en ontwikkelingsproblemen bij kinderen.

Dysfunctionele opvoeding kan twee grote typen mentale gezondheidsproblemen veroorzaken: internaliserende problemen zoals depressie, angst of persoonlijkheidsstoornissen, en externaliserende problemen, zoals agressie en geweld.

Studies tonen aan dat slechte opvoeding, met name agressieve straf, een van de grootste oorzaken is van externaliserend gedrag dat leidt tot jeugddelinquentie. Een slechte jeugd kan leiden tot criminaliteit, drugsverslaving of alcoholisme in de volwassenheid. Het kan ook leiden tot tienerzwangerschap, substanceel misbruik, schoolverzuim en schooldisruptie.

Weten hoe je ineffectieve opvoeding herkent en voorkomt, is niet alleen een persoonlijke kwestie of verschil in opvoedingsfilosofie meer. De effecten van slechte opvoeding op de samenleving kunnen zeer ernstig zijn. Ze kunnen de veiligheid en stabiliteit van een gemeenschap beïnvloeden.

Hoe je slechte opvoeding NIET moet definiëren

Meeste mensen definiëren slechte opvoeding op één van twee manieren: aan de hand van het gedrag van ouders of aan de hand van de uitkomst/gedrag van kinderen.

Er zijn veel problemen met deze twee typen definities.

Oueder gedrag alleen weerspiegelt niet de intentie

Eerst kan een ouder onrechtmatig geoordeeld worden op basis van hun gedrag alleen, omdat opvoedingsgedrag niet altijd de intentie weerspiegelt.

Meesten van ons hebben niet geleerd op school hoe je een goede ouder bent. Als nieuwe ouders doen we vaak wat we kennen, uit eigen ervaring of door anderen te observeren.

We weten niet wat we niet weten.

Zelfs met de beste intenties kunnen ouders fouten maken. Ongeïnformeerd zijn en fouten maken betekent niet noodzakelijk dat ze slechte ouders zijn.

Kindergedrag of uitkomsten hangen af van meer dan alleen opvoeding

Tweedens kan het gedrag of succes/mislukking van een kind niet de kwaliteit van opvoeding vertegenwoordigen, omdat er veel factoren zijn die een kind beïnvloeden.

Kinderen kunnen bloeien ondanks vreselijke opvoeding, terwijl anderen teleurstellen of slecht gedrag vertonen zelfs met goede opvoeding.

Het is niet ongebruikelijk dat slechte ouders de verdienste claimen voor goede resultaten wanneer hun kinderen slagen ondanks slechte opvoeding. Ze rechtvaardigen hun slechte opvoeding met hoe goed hun kinderen zich gedragen, financieel of professioneel. Ze negeren vaak de psychologische wonden die ze hun kinderen hebben toebracht. Dit is een onrecht voor die kinderen. De kinderen, niet de ouders, moeten de credits krijgen voor het overleven van slechte opvoedingshandelingen.

Omgekeerd gaan sommige kinderen niet goed in het leven, zelfs als ze goede ouders hebben, omdat andere factoren een nadelige invloed kunnen hebben op de ontwikkeling. Ouders hebben geen controle over alles in het leven van hun kinderen, zelfs als ze het proberen.

Wat is slechte opvoeding?

Een slechte ouder kan op twee manieren gedefinieerd worden:

1. Klinische definitie

Psychologen Unnever et al. definieerden slechte opvoeding die delinquentie kan veroorzaken als:

1. Het falen om het gedrag van het kind te monitoren of bij te houden
2. Het falen om afwijkend gedrag te herkennen wanneer het voorkomt, en
3. De wisselende en excessive bestraffing van afwijkend gedrag

Unnever's definitie richt zich op het identificeren van opvoedingstijlen die tot delinquente gedragingen kunnen leiden.

Slechte opvoeding kan leiden tot misdaad. Maar misdaden zijn niet de enige negatieve uitkomsten van een slechte vader of moeder.

Daarom hebben we een meer omvattende definitie nodig.

2. Omvattende definitie

Slechte opvoeding treedt op wanneer een ouder hun eigen belangen boven de belangen van hun kind stelt.

Slechte ouders nemen beslissingen die niet in het beste belang van hun kinderen zijn.

Dit betekent niet dat u de behoeftes van uw kind altijd boven de uwige moet stellen om een goede ouder te zijn. Dat is ook niet in het beste belang van het kind.

Bij vliegtuignoodgevallen moeten ouders eerst hun eigen zuurstofmasker opzetten voordat ze hun kinderen helpen. Dat is in het beste belang van hun kinderen.

Als ouders, zorgen voor uw eigen mentale gezondheid is ook in het beste belang van uw kind, en dat alleen is geen slechte opvoeding.

Statistieken over slechte opvoeding

• In de VS ervaart ongeveer 16% van de kinderen een vorm van misbruik, inclusief lichamelijk, emotioneel en seksueel misbruik.
• 18% van de ouders heeft een permissieve opvoedingstijl die voldoet aan de klinische definitie van slechte opvoeding.
• Harde opvoeding geassocieerd met lagere zelfcontrole en hogere agressieve houding bij kinderen. Adolescenten met minder zelfcontrole en sterkere agressieve houdingen zijn 26,5 keer meer geneigd delinquentie te plegen dan die zonder zelfcontroleproblemen en agressieve houdingen.

7 grote tekenen van slechte opvoeding

Huiselijk geweld, lichamelijk geweld, seksueel misbruik, of een kind excessief straffen zijn duidelijke kennmerken van slechte opvoeding. Naast die, hier zijn 7 tekenen van slechte opvoeding.

1. Ze eisen blinde gehoorzaamheid

Autoritair ouders vereisen dat kinderen gehoorzamen zonder vragen. Ouders die de autoritaire opvoedingstijl gebruiken, zijn duidelijk ineffectieve ouders, zelfs als ze zich proberen te vermommen als strenge of gedisciplineerde ouders.

Hoewel er momenten zijn dat we kinderen moeten laten luisteren en precies doen wat we zeggen, een kind dwingen om blindelings alle bevelen op te volgen, ontneemt hen de vaardigheid om kritisch te denken en goed van fout te onderscheiden.

Niemand is altijd juist. Ouders zijn geen uitzondering.

Goede ouders willen dat hun kinderen een gezond oordeel ontwikkelen, zodat ze goede beslissingen kunnen nemen zelfs zonder hun ouders. Dat betekent dat als de ouder een fout maakt, het kind in staat moet zijn om respectvol de slechte keuze aan te wijzen en deze niet blindelings te volgen.

Ouders die van hun kinderen verlangen te luisteren en mee te gaan wat er ook gebeurt, richten meer schade aan dan goed.

2. Ze gebruiken intimidatie om te disciplineren

Disciplineren betekent leren. Het betekent niet straffen. Straf is niet de enige manier om te leren.

Straf gebruiken als standaard disciplinaire maatregel is luie opvoeding. Sommige ouders gebruiken straf willekeurig omdat het gemakkelijk is om negatief gedrag op het moment te stoppen.

Disciplineren met straf leert een kind niets goeds.

Eerst leert het het kind hoe intimidatie te gebruiken om wat ze willen te krijgen. Deze kinderen nemen een strafende of gewelddadige houding aan. Ze leren dat agressie een acceptabele oplossing voor problemen is.

Studies hebben gevonden dat kinderen met strafende ouders vaker betrokken zijn bij pesten op school, als daders, slachtoffers of beide.

Tweedens straffen ouders die vaak straffen uit boosheid. Ze tonen een slecht voorbeeld van emotionele dysregulatie aan hun kind in plaats van hen te leren zich zelf te reguleren.

Adolescenten met een agressieve houding en gebrek aan zelfregulatie richten hun negatieve gevoelens op anderen door vijandig gedrag. Deze adolescenten zijn met name geneigd tot criminele activiteiten.

Veel ouders argumenteren dat het gebruik van straf om te disciplineren gemodelleerd is na belangrijke lessen in de echte wereld — als je de wet overtree, word je gestraft en naar de gevangenis gestuurd.

Dit is de basis van het criminele justitiesysteem.

Het probleem is... gevangenisstraf kan misdaden afschrikken, of criminelen motiveren om harder te proberen niet gepakt te worden, maar het maakt ze niet tot betere mensen.

Op dezelfde manier kan straf slecht gedrag voor het ogenblik stoppen, maar het leert geen adequate zelfcontrole of inspireert kinderen om betere mensen te worden. In plaats daarvan maakt het ze boos en haatdragend.

Het toepassen van routinematige straf is niet in het belang van kinderen. Toch weigeren veel ouders het op te geven, zelfs als er betere, positieve opvoedingstijlen zijn.

Deze ouders kiezen voor gemak en boosheidsverlichting (hun eigen belangen) boven het besteden van tijd en moeite om adequaat gedrag te leren (het beste belang van het kind).

3. Ze zijn controlerend... voor de verkeerde redenen

Controlerende ouders kunnen veel vormen aannemen. Niet allemaal zijn slecht.

Sommige controlerende ouders zijn gewoon angstig. Ze zijn overbeschermend en willen hun kinderen het beste geven, elke keer, zonder fouten. Ze hebben de beste intenties, maar gebruiken de verkeerde manier omdat ze het niet beter weten. Ze zijn geen slechte ouders.

Echter, sommige controlerende ouders zijn strenge ouders. Ze zijn stijf en onbuigzaam. Ze hebben een sterke wens (anders dan het welzijn van hun kinderen) om de controle over hun kinderen te hebben. Het beste belang van hun kinderen is niet de zorg voor deze ouders.

Kinderen van deze slechte bedoelde ouders neigen ongelukkig te zijn. Ze zijn meer geneigd tot psychologische stoornissen zoals depressie of angst. Er zijn blijvende gevolgen voor het zelfvertrouwen van het kind. Ze neigen tot laag zelfvertrouwen in het nemen van beslissingen.

4. Ze monitoren of controleren het slechte gedrag van een kind niet

Kinderen met ouders die permissieve of onbetrokken opvoeding toepassen, zijn meer geneigd tot delinquentie.

Onbetrokken ouders besteden geen aandacht aan het gedrag of de activiteiten van hun kinderen. Ze stellen geen grenzen of limieten. Als ze dat wel doen, handhaven ze de gevolgen niet. Ze hebben weinig tot geen discipline.

Deze ouders tonen ook geen interesse in het schoolwerk of de prestaties van hun kind.

Kinderen die met deze opvoedingstijl grootworden, hebben meestal de slechtste uitkomsten van de vier opvoedingstijlen.

5. Ze kiezen altijd voor het makkelijke boven de betere opvoedingspraktijken

Het leven kan zwaar zijn, vooral deze dagen.

Opvoeding is al zwaar genoeg zonder de wereldwijde chaos.

De opvoedingsreis is niet makkelijk. We wisten dat van het begin. Ik blameer ouders niet die zoeken naar manieren om het leven minder moeilijk te maken tijdens zware tijden.

Echter, ouders die altijd kiezen voor wat makkelijk is boven wat beter is, denken niet na over wat het beste is voor hun kinderen.

Een voorbeeld is hoe om te gaan met peutertantrums tijdens de "terrible twos".

Peutertantrums zijn het resultaat van grote emoties die buiten controle raken wanneer peuters onvervulde behoeften hebben. Goede ouders helpen hun kinderen zich zelf te reguleren. Emotionele regulatie is een grote sleutel tot toekomstig succes van een kind.

Helaas zorgen sommige ouders zich alleen om het stoppen van het gedrag, wat het ook kost. Ze gebruiken time-out, billenkloppen en straf om tantrums te dwingen in plaats van emotionele ondersteuning te bieden. Ze kiezen voor wat makkelijker lijkt boven wat beter is.

Opvoedingskortsluitingen als deze gaan bijna altijd in de lange termijn mis. Zelfs als u tantrums voor het ogenblik kunt stoppen, leert het kind zich niet adequaat te reguleren. Deze kinderen kunnen antisociale gedragsproblemen en lagere schoolprestaties ontwikkelen.

Goede ouders geven een goed voorbeeld door dingen de juiste manier te doen, zelfs als het niet de makkelijke manier is.

6. Ze ontkennen verantwoordelijkheid... telkens wanneer dingen misgaan

Heeft u ooit een ouder van een succesvolle volwassene bescheiden zien ontkennen hoe goed hun kind is uitgekomen?

Ik heb er nog nooit een gezien.

Maar als een kind niet zo goed uitkomt, ontkennen hun ouders vaak snel enige verantwoordelijkheid voor de gruwelen die hun kind gepleegd heeft. Andere ouders springen ook ter verdediging.

Onze samenleving heeft de neiging om ouders te vieren voor het succes van hun kind en ouders makkelijk van de haak te laten voor het mislukken van hun kind.

Hoewel opvoeding niet de enige factor is die beïnvloedt hoe een kind uitkomt, speelt het wél een rol. Decennia aan onderzoek hebben getoond hoe dysfunctionele opvoeding een blijvende negatieve impact kan hebben op de ontwikkeling van een kind en hoe het kind uitkomt.

Een kind wordt in deze wereld geboren zonder recht en zonder keuze in welke omgeving ze opgroeien. Als het goed gaat, claimen ouders graag de credits. Maar als het misgaat, wassen ongeschikte ouders hun handen in onschuld.

Dit betekent niet dat we ouders moeten beschuldigen voor alles wat misgaat in het leven van een kind. Maar meer dan niet, delen ouders op een of andere manier verantwoordelijkheid. Een verantwoordelijke ouder neemt hun deel aan, en zet de dingen recht.

7. Ze zijn niet zelfreflecterend

Verantwoordelijke ouders zijn zelfreflecterend. Onverantwoordelijke zijn dat meestal niet.

Sommige ouders zijn verbijsterd door de "weerstand" en "onthouding" van hun kinderen, vooral als ze tieners hebben.

Het is niet ongebruikelijk om gefrustreerde ouders om hulp te vragen op online forums over het slechte gedrag van hun kinderen.

Een 500-woorden bericht dat beschrijft hoe vreselijk hun kinderen zijn, eindigt vaak met de vraag, "Wat voor gevolgen moet ik geven?" of "Hoe maak ik er een einde aan?" Ze lijken niet geïnteresseerd in waarom het gebeurde. Noch zorgen ze zich om het feit dat ze bijgedragen hebben aan de val.

Ouder-kind relaties zijn bijzonder, maar ze verschillen niet zoveel van andere soorten relaties.

Hier is wat ik bedoel...

Als je wreed bent tegen je buren, stoppen je buren met praten.

Als je constant schreeuwt tegen je collega's, word je ontslagen.

Als je je vrienden met onrespect behandelt, stopt je vriend met je te zien.

Gezond verstand, toch?

Helaas begrijpen een paar goedhartige mensen niet dat deze logica ook geldt voor kinderen.

Als ze wreed zijn tegen hun kinderen of agressieve opvoeding gebruiken, verwachten ze niets anders dan gehoorzaamheid van de kinderen.

Als ze constant schreeuwen tegen hun kinderen, verwachten ze dat de kinderen respectvol antwoorden.

Maakt deze verwachtingen zin?

NEE! Kinderen zijn ook mensen!

Geen kind wordt geboren weerbaar of onrespectvol.

Als een kind weerbaar is, stoort er iets. Wat is het? Hoe voelt uw kind zich?

Als een kind onrespectvol is, moeten ze denken dat de ouder geen respect verdient. Of ze bedoelen het niet echt, maar ze kunnen hun emoties niet controleren. Welke is het? Waarom is dat?

Proberen te begrijpen waar het probleem vandaan komt en het kind helpen het op te lossen, is in hun beste belang. Het probleem onder de tappet vegen of het kind beschuldigen als het probleem, is dat niet.

Een slechte ouder is niet zelfreflecterend. Als er iets misgaat, wijzen ze altijd de vinger naar het kind. Ze willen simpelweg het gedrag dat ze niet leuk vinden kwijtraken, maar zorgen zich niet om waarom het ontstaan is. Ze voelen zich nooit schuldig en er is geen reflectie op de rol die ze spelen in de vervallen relatie of vervreemding.

We maken allemaal fouten, vooral als we overmatig gestrest zijn. Maar als we reflecterend kunnen zijn, onze fouten erkennen wanneer ze gebeuren, en proberen het de volgende keer goed te doen, dat is alles wat er toe doet.

Elke ouder kan dat bereiken als ze dat willen.

Wie kan beslissen

Ouders zijn niet gekwalificeerd om zichzelf te beoordelen.

Toch vragen sommige enquêtes ouders om zichzelf te beoordelen of ze goede ouders zijn.

Ouders kunnen geen objectieve rechters van hun opvoeding zijn.

Een volwassen kind moet de rechter zijn van de opvoedingskwaliteit. Ze zijn de ultieme consument van die opvoeding.

Kinderen zijn misschien geen betrouwbare rechters als ze jong zijn. Maar als ze volwassen worden, telt hun herinnering aan hun jeugd, zelfs als de ouders het niet eens zijn.

De samenleving kan ook de effecten van slechte opvoeding beoordelen als ouders wittingly hun eigen belangen boven die van hun kinderen stellen, hun schade toebrengend.

Eindgedachten over slechte opvoeding

Een goede ouder zijn is zwaar werk, maar het is niet onmogelijk.

Een goede opvoeding betekent niet dat een ouder perfect hoeft te zijn. Uw kindje heeft geen perfecte ouder nodig. Uw kind heeft een "goed genoeg" ouder nodig.

Goed genoeg opvoeding kan gelukkige, gezonde kinderen opvoeden.

Een goede ouder stelt het belang van hun kind boven hun eigen zoveel als menselijk mogelijk.

Het is zo simpel als dat.