Patterson's Coërcietheorie en de coërcitieve cyclus

Patterson coërcietheorie | Wat is de coërcitieve cyclus | Oorzaken | Impact | Hoe de cyclus te doorbreken

Een ouder-kind coërcitieve cyclus in de vroege kindertijd kan een grote impact hebben op de ontwikkeling van sociale relaties en gedrag van een kind. Patterson's Coërcietheorie beschrijft hoe vroege gedragsproblemen en harde opvoeding kunnen leiden tot aanpassingsmoeilijkheden later in het leven.

Patterson Coërcietheorie

Patterson's Coërcietheorie beschrijft een proces van hoe ineffectieve opvoeding in de vroege kindertijd de basis legt voor antisociaal gedrag in de adolescentie via associatie met afwijkende leeftijdgenoten. In de vroege kindertijd begint wederzijdse versterking wanneer het probleemgedrag van een kind de coërcitieve opvoeding van de ouder versterkt, wat ongewild het ongewenste gedrag versterkt. Wanneer de kind de adolescentie bereikt, duwt deze cyclus van coërcitief gedrag de tiener in de richting van associatie met afwijkende leeftijdgenoten die het afwijkende gedrag verder versterken, wat vaak eindigt in delinquentie.

Wat is de coërcitieve cyclus

Wanneer een kind de richtlijn of verzoek van de ouder negeert, roept het ongehoorzaamheid boosheid en vijandigheid op bij de ouder. De ouder reageert dan strafend, wat het storende gedrag van het kind provoceert, wat de boosheid van de ouder nog meer verergerd. Naarmate de uitwisselingen voortduren, intensificeert en escaleert het niveau van coërcitie, wat resulteert in een coërcitieve cyclus.

De ouder-kind coërcitieve cyclus is een cyclus van negatieve ouder-kind interacties die leiden tot de ontwikkeling van gedrags- en antisociaal gedrag bij het kind. De toenemende vijandigheid, agressie en negativiteit tussen ouders en kinderen vormen een positieve feedbackcyclus van agressief gedrag.

De cyclus gaat door tot een van de deelnemers "wint".

Als het kind uiteindelijk instemt, "wint" de ouder en wordt coërcitieve opvoeding versterkt.

Als de ouder zich onttrekt, "wint" het kind, wat het agressieve gedrag versterkt. De ouder is gevormd om de rug in te steken wanneer het gedrag van het kind de volgende keer nog meer aversief wordt wanneer de ouder probeert te disciplineren.

Gevolg: oudergedrag versterkt ongewild moeilijk kindgedrag; aversief kindgedrag versterkt oudernegativiteit. Negatieve versterking van het kinder misgedrag en de coërcitie van de ouder creëert een positieve feedbackcyclus. Coërcitieve ouder-kind interactie wordt steeds uitdagender, wat leidt tot escalatie van agressief gedrag.

Patterson s Coërcietheorie en de coërcitieve cyclus

Wat veroorzaakt de coërcitieve cyclus

Volgens de Coërcietheorie begint een coërcitieve cyclus typisch in de babyperiode.

Bij de geboorte huilt een baby instinctief (aversieve gebeurtenissen) om de aandacht van verzorgers te trekken om hun behoeften te vervullen. De baby leert dat als ze huilt, de ouder ze oppikt.

Afhankelijk van het temperament van het kind, kan de tijd die de ouder nodig heeft om te reageren de eerste stap zijn in het leren van het baby om aversief gedrag te gebruiken om wat ze nodig hebben te krijgen.

Meeste gezinnen leren hun kinderen geleidelijk om hun behoeften te vervullen met woorden en positief gedrag om het gebruik van coërcitie te vervangen. Als de coërcitieve dreiging echter na de babyperiode aanhoudt, wordt het de vroege fase in de ontwikkeling van de coërcitieve cyclus.

Zowel de ouder als het kind kunnen verantwoordelijk zijn voor het creëren van de coërcitieve cyclus, aangezien beiden deze vormen, wederkerig onderhouden.

De bijdrage van de ouder – Coërcitieve opvoeding

Ouders die betrokken zijn bij coërcitieve cycli neigen tot autoritaire opvoeding. Ze dragen op verschillende manieren bij aan de escalatie.

Harde ouders gebruiken meer controle en minder begeleiding. Ze verwaarlozen vaak om kinderen geduldig de specifieke gedragingen te leren die ze nodig hebben om wat ze willen te krijgen.

Niet alleen dat, maar hun negatieve emotionele reacties zijn slechte voorbeelden van emotieregulatie voor hun kinderen. Bij tegenslag worden kinderen die geen zelfregulatie hebben ontwikkeld, ook reactief.

Slecht geregleerde ouders neigen ertoe om negatieve emoties van kinderen als opzettelijk te interpreteren, en gebruiken daarom meer coërcitieve krachten. In plaats van de aandacht van kinderen af te leiden van een stressvolle gebeurtenis, vergroten harde ouders de focus erop in plaats van kinderen te helpen de distress te verlichten. Ze bevorderen ongeschikte reguleringsgedragingen.

In een emotioneel geladen interactie reageert het kind op de emoties in plaats van op de inhoud van het verzoek van de ouder. Zelfs als de harde ouder een legitiem verzoek heeft, als de boodschap met negatieve emotie wordt overgebracht, zal het kind reageren op de emotie in plaats van op het verzoek zelf.

De bijdrage van het kind – Temperament

Kinderen en ouders ontwikkelen vaak een patroon van wederzijdse coërcitie tijdens de peutertijd. In de peutertijd ontwikkelt het lichaam, de hersenen, motorische vaardigheden en emoties van een kind snel.

Met de vaardigheid om te lopen, beginnen peuters de omgeving te verkennen en in gevaarlijke of verboden plekken te treden.

De primaire uitdaging voor ouders in deze tijd is het balanceren van de eisen van gehoorzaamheid met de ruimte voor vrije exploratie.

Om hun kinderen te beschermen, denken ouders dat ze harde discipline, controle en grensstelling moeten gaan gebruiken om de mobiliteit van peuters te beperken. Daarom vormt het opvoeden van een temperamentvol peuter een grote uitdaging.

Het temperament van een kind kan de ouder-kind relatieproblemen beïnvloeden. Een kind met een moeilijk temperament toont vaak emotiedysregulatie, wat meer geneigd is harde opvoedingsreacties te provoceren.

Hoe meer gedragsproblemen een kind heeft, hoe meer coërcitief, controlerend en negatief de reactie van de ouder zal zijn, wat op zijn beurt de agressie van het kind stimuleert, wat resulteert in de coërcitieve cyclus.

Negatieve effecten van coërcitieve cycli

Opstandige tegenstandstoornis (ODD)

Niet-gehoorzaamheid en agressie zijn veelvoorkomend in de vroege kindertijd, maar ineffectieve opvoeding kan leiden tot toename van conflict, wat een broedplaats is voor tegenstandig gedrag. Gedragsproblemen ontwikkelen zich vaak in gezinnen waar coërcitieve interacties gangbaar zijn.

Pesten of slachtoffers van pesten

Op kleuterschoolleeftijd hebben kinderen die thuis tegenstandig zijn waarschijnlijk geleerd hoe ze onprettige of onbelonende eisen kunnen afzetten met agressief gedrag. Ze dragen dit geleerde gedrag over in interacties met anderen buiten het gezin, zoals leeftijdgenoten en leraren.

Onderzoekers hebben gevonden dat autoritaire en vijandige ouders een kenmerkende eigenschap zijn van pestkoppen en slachtoffers van pesten. Slechte emotieregulatie draagt ook bij aan antisociaal gedrag op school.

Lichamelijk misbruik

In afwezigheid van positieve interacties, vervalt de relatie tussen ouder en kind verder. Vaak gaan ouders die negatieve kenmerken aan het kind toekennen over tot harde lichamelijke straf als middel om hun kinderen te controleren.

Harde discipline kan uiteindelijk escaleren tot lichamelijk misbruik. In de ogen van lichamelijk misbruikende ouders is geweld het enige wat werkt met hun kinderen (onterecht).

Slechte emotieregulatie en sociale vaardigheden

Wanneer ouders vijandig zijn, modeleren ze slechte emotieregulatie en leren ze hun kinderen niet hoe ze coöperatief en sociaal met leeftijdgenoten om moeten gaan. Kinderen die negatieve emotionele opwinding niet kunnen reguleren, ervaren waarschijnlijk sociale problemen met leeftijdgenoten op school.

Delinquentie

Probleemgedrag dat thuis is gevormd, wordt meestal op school gehandhaafd door coërcitieve uitwisselingen met leeftijdgenoten. Kinderen met antisociaal gedrag en slechte sociale vaardigheden worden vaak afgewezen door hun normale leeftijdgenoten, wat hen drijft naar afwijkende leeftijdgenoten die hun gedragsproblemen versterken.

De ontwikkeling van gedragsproblemen in de vroege kindertijd leidt vaak tot ernstigere delinquente en criminele gedragingen later in het leven. Onderzoekers hebben ook een sterke correlatie gevonden tussen coërcitieve opvoeding en vroegtijdige arrestaties.

De coërcitieve cyclus doorbreken

Om de coërcitieve cyclus te doorbreken, moeten zowel de ouder als het kind leren hun emoties te reguleren om geëscaleerde vijandige uitwisselingen te voorkomen. Interventies gericht op coërcitieve opvoedingspraktijken kunnen escalatie van gedragsproblemen voorkomen. Het educeren van ouders en kinderen over juiste reguleringsstrategieën is een andere manier om de cyclus te doorbreken.

Niettemin, als het conflictpatroon al jaren bestaat, is het moeilijk om het op eigen kracht te veranderen zonder professionele hulp. Schoolbegeleiders en psychologen kunnen ouders helpen die de cyclus willen doorbreken.

Eindgedachten over de coërcitieve cyclus

Hoewel zowel het kind als de ouder bijdragen aan het creëren en handhaven van de coërcitieve cyclus, is er maar één volwassene in deze interactie. Als volwassenen moeten ouders de initiatief nemen om de harde opvoedingspraktijken te doorbreken en kinderen te helpen adaptieve relationele vaardigheden te leren.


Previous:

Next: