• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Tips van een echte nanny voor het hercreëren van Mary Poppins' magie

De originele "Mary Poppins"-film is een onmisbaar familieklassieker. Maar voor mij, een nanny met meer dan tien jaar ervaring, is deze film altijd meer dan een film geweest. Het is sprookjesachtig, muzikaal en visueel verbazingwekkend, maar in elke scène zitten zo veel lessen over kinderopvang en verzorging.

Hoewel de origineel uit 1964 kwam, klinken zo veel quotes en thema's nog steeds waar. Geen wonder dat Disney "Mary Poppins Returns" uitbrengt – de magie van kinderopvang vervaagt nooit. Daarom deel ik hier mijn favoriete quotes, alsook hoe ik Mary Poppins' magie mee neem naar elk gezin.

Deze scène toont Mary Poppins in de kinderkamer met de Banks-kinderen, probeerend ze op te ruimen. "In elke taak die gedaan moet worden," zegt ze, "zit een element van plezier. Je vindt het plezier en snap! De taak is een spel." Als het gaat om "het plezier vinden" in het laten huiswerk maken, was wegnemen of wat leeftijdsgerechte klus ook nodig is, moeten nannies een beetje… creatief worden. (Helaas kunnen we geen magie gebruiken als Mary Poppins.)

Met mijn opvoedelingen start ik vaak een race, waarbij de eerste die hun klussen klaar heeft, beloond wordt met bijvoorbeeld de film kiezen die we kijken. Andere keer maken we een menselijke ketting om alle speelgoed van het speelplekje naar de speelgoedkist te brengen: een pakt op, een draagt, en de laatste legt het weg.

De les: Op deze manier eindigde het opruimen altijd in geknikker, maar het werd gedaan (wreedjes daargelaten), en het was allemaal omdat we dat element van plezier toevoegden.

"Oordeel nooit op basis van uiterlijk… zelfs koffertjes niet."

Ben je wel een nanny als je Mary Poppins' beruchte tapijttas niet begeerd hebt? Wie zou niet willen dat ze elke enkele ding die ze ooit nodig heeft in een kleine nachttas kan dragen? Maar ik dwaal af. Er zit, zoals altijd bij Mary Poppins, een sterke boodschap in haar aankomstscène. Haar opvoedelingen, die eerst lachen om haar ongewone accessoire-keuze, zijn verbazeld als ze alles uithaalt wat ze nodig heeft om haar kamer het haarige te maken. Simpelweg door te tonen wat haar tas kan, bewijst ze dat hun vooroordeelen beperkten wat ze dachten dat mogelijk was.

De les: Er zijn zoveel kansen om kinderen te leren niets op uiterlijk te beoordelen, van de "walgelijke" broccoli op hun bord tot het andersbegaafde kind op het speelplein. Niet alles is zoals het lijkt en het is belangrijk om kinderen te laten zien hoe ze kunnen ontdekken wat iets of wie iemand echt is voordat je je omkeert op basis van uiterlijk.

"Een lepelvol suiker helpt de medicijn naar beneden glijden."

Dit is de scène waar Mary Poppins ronddaanst, probeerend haar opvoedelingen rustig te krijgen om hun nare koortskruid in te nemen. Natuurlijk heeft dit een letterlijke vertaling voor zowel nannies als ouders. Hoe vaak had je een zoetigheid of sapje bij de hand, probeerend je kindje te verleiden om de medicijn te nemen die ze ongetwijfeld beter zal maken? Deze scène had voor mij een krachtige impact op hoe ik met kinderen praat – en zelfs met volwassenen.

Als je mensen helpt hun kinderen op te voeden, zijn er altijd moeilijke gesprekken en situaties. Een voorbeeld van een moment dat ik de suiker moest bijgieten was tijdens een hart-onder-hart met een van mijn opvoedelingen over negatief gedrag – in dit geval slaan. In plaats van te beginnen met wat het kind fout deed, koos ik ervoor om te benadrukken wat ze goed deed en hoe we de andere dingen beter konden maken. Ik zei: "Ik waardeer het echt dat je direct excuses maakte. Dat was bedachtzaam van je. Misschien kan je de volgende keer een ademhaling nemen voordat je iemand slaat, want 'sorry' zeggen maakt slaan niet oké." Bij ouders betekende dit altijd het goede nieuws eerst delen: "We hadden een leuke middag en ze hielp me al het speelgoed weg te ruimen. En vanochtend hadden we een gesprek over slaan nadat ze haar zus sloeg."

De les: Op een respectvolle, constructieve manier communiceren met iedereen – en zich voornamelijk richten op het positieve – is de enige manier die ik ken om de niet-zo-leuke dingen echt beter te maken. Voor mij is dit wat Mary Poppins bedoelde met "de medicijn helpen naar beneden glijden."

"Ik wil één ding duidelijk maken: ik leg nooit iets uit."

… zegt Mary Poppins met een stamp van haar voet en een knik van haar hoofd. Deze scène deed me altijd glimlachen omdat het me deed denken aan mijn moeder die zei: "Ik hoef je niet te vertellen waarom. Ik ben de moeder. Dat is waarom." Ik haatte het altijd als ze dat zei, dus ik deed mijn uiterste best om het met mijn opvoedelingen te vermijden. Ik had gelezen over het belang van het beantwoorden van kindervragen, en hoe kinderen meer meewerken als ze de reden achter regels begrijpen. Maar soms brengen redeneringen en uitleg je niet ver genoeg.

Op een job werkte ik met een 20-maanden oud meisje dat heel koppig kon zijn over het vertrekken uit het park. Een dag waren we in het park en het begon heel onweerig te worden. Het was een 15-minuten wandeling terug naar huis, dus ik tillen haar direct op en zette haar in de wandelwagen. Met haar kleine stemmetje riep ze: "Waarom! Waarom vertrekken we, Tasha?" en ik zei: "Want het gaat regenen. Er kan onweer komen. We moeten naar binnen." Ze bleef huilen en schreeuwen en ik wist dat niets wat ik zei haar kalm kon maken. Dus zei ik het ene ding dat ik kon: "Omdat ik het zeg!" We kwamen net thuis als de eerste druppels vielen en – zeker genoeg – begon het binnen minuten te gieten.

De les: Of je nu ouder of nanny bent, er is een zekere autoriteit waar we vast moeten houden, zeker als het gaat om de veiligheid van een kind. Soms betekent dat je voet neerzetten en doen wat het beste is voor het kind – zelfs als dat betekent dat we geen ander antwoord hebben dan "Omdat ik het zeg!"

"Supercalifragilisticexpialidocious!"

Deze hele scène, half geanimeerd en half live-action, is goofy met Julie Andrews en Dick Van Dyke die dansen en zingen op een cartoon-renbaan. Als een van de personages zegt: "Er zijn waarschijnlijk geen woorden om je emoties te beschrijven," antwoordt Mary Poppins: "Tegendeel! Er is een heel goed woord. Het is 'Supercalifragilisticexpialidocious!'" Wanneer ik "Supercalifragilisticexpialidocious" hoor, kan ik niet anders dan mee te zingen, maar ik denk ook aan hoe dat onzinwoord meerdere personages hielp zich uit te drukken.

In mijn relatie met kinderen Verbind ik het beste met hen als ik ze ontmoet in een fantasiewereld: de hele dag doen alsof we katten zijn of piraten die land zoeken in de achtertuin. Kinderen, gegeven de vrijheid, kunnen een rijke wereld creëren die gek is en niet altijd in de realiteit gegrondvest, maar dat is meer dan half het plezier. Een keer, met een 8-jarige die ik oppas, besloten we dat alles in een keihard, operatisch lied gezongen moest worden. Als je niet zong alsof je in een opera was, deed de ander alsof ze niet hoorden wat je zei. Toen haar ouders die avond thuiskwamen, dachten ze dat we gek waren. Maar we lieten zo hard lachen dat dag dat mijn ribben pijn deden toen ik naar bed ging.

De les: Hoewel "Supercalifragilisticexpialidocious" totaal onzin is, denk ik dat het een geweldige les biedt in hoe je verbindt met kinderen: Het hoeft geen zin te hebben, het hoeft niet echt te zijn. Het kan gek en leuk zijn – en toch een betekenisvolle manier om jezelf uit te drukken. Soms hebben kinderen (en volwassenen) gewoon een beetje onzin nodig!

"Praktisch perfect in elke zin."

Na zichzelf te hebben gemeten, leest Mary Poppins haar meetlint voor: "Zoals ik verwachtte… Mary Poppins: praktisch perfect in elke zin." Als er ooit een les was over zelfliefde en acceptatie, dan is dit het. Als nannies en ouders (en vooral vrouwen) is dit iets waar we misschien zelf mee worstelen. Niet alleen dient Mary Poppins als rolmodel voor ons, maar ze geeft ons de basis om kinderen te laten zien hoe ze zichzelf lief kunnen hebben.

Toen ik dit spel met mijn vorige opvoedelingen speelde, liet ik ze voor een lengtespiegel staan. Daarna gebruikte ik mijn armen om ze van top tot teen, van zijkant tot zijkant, van neus tot navel, van oor tot oor, etc. te meten. Ik hield mijn armen uit om hun "grootte" te tonen en deelde wat die "grootte" betekende. "Oh mijn god, kijk hoe slim je bent!" of "Wow, dit betekent dat je echt cool bent!" (Natuurlijk raad ik aan om meer negatieve dingen te vermijden als "extreem koppig en argwanend," zoals Mary Poppins gebruikt.)

De les: Het was altijd leuk en gek, maar ik wist dat die momenten van positiviteit mijn opvoedelingen zich speciaal voelden, en dat gaat het toch om, toch?

"Goed begonnen is half gedaan."

"Ons eerste spel heet 'Goed Begonnen is Half Gedaan'," zegt Mary Poppins. "Anders getiteld: 'Laten We De Kinderkamer Opruimen.'" Mijn eerste nanny-hack kwam van deze parel. Maak elke soort klus leuker dan het is. Meestal beseffen de kinderen halverwege dat ze gewoon een saai klusje doen, maar hey – ze zijn al halverwege!

Bij mijn opvoedelingen is wassen niet gewoon "wassen." In plaats daarvan zijn we "Vlekkenbestrijders." Met kinderen van elke leeftijd zijn vlekken gewoon van de partij, dus ik maak er een spel van om te zien wie hun kleding het best schoon kan wassen. Het is altijd hetzelfde programma op de wasmachine en hetzelfde hoeveelheid wasmiddel, maar vertel mijn kinderen dat niet, oké?

De les: Wat er ook gebeurt, ik krijg kinderen om de klus te starten en ze zijn (meestal) geïnteresseerd in hoe het uitpakt aan het eind.

"Dat is een deegbeloftje. Makkelijk gemaakt, makkelijk gebroken."

Allereerst wil ik gewoon weten wat Mary Poppins' deegrecept is omdat ik nog nooit een deeg had dat makkelijk te maken was. Naast dat, denk ik dat dit een zo sterke boodschap is die we met onze kinderen kunnen delen: het verschil tussen wat je zegt betekenen en gewoon iets zeggen om je wil te krijgen.

Mijn opvoedelingen weten altijd dat als ik ze iets beloof, ik ervoor sta. Pinky-beloften zijn serieuze zaken in dit vak. Als nannies of zelfs ouders, denk ik dat het makkelijk is om dingen te beloven ("Ik geef je die snoep als je je groenten op eet") en dan aan het einde van de dag terug te trekken. Kinderen onthouden dat – en ze leren ervan.

De les: Geen van ons wil dat onze kinderen of opvoedelingen opgroeien om beloftes te breken, dus laten we beginnen met de beloftes die we aan hen maken te houden. En als je een belofte niet kunt houden, maak hem dan niet.

"Praktisch perfecte mensen laten nooit sentiment hun denkvermogen verstoren."

Dit is een van Mary Poppins' laatste regels in de film en het lukt me nooit om niet opgewonden te raken. Mary Poppins, die erin slaagde de Banks-familie dichter bij elkaar te brengen, weet dat het tijd is om verder te gaan. Terwijl ze zich voorbereidt om weg te zweven, vliegen de familie samen vliegers buiten. Haar papegaai-paraplu zegt: "Kijk naar hen! Je weet, ze denken meer aan hun vader dan aan jou!" waarupon Mary Poppins antwoordt: "Dat is zoals het hoort." De papegaai vraagt dan: "Nou, vind je dat niet erg?" Zij antwoordt: "Praktisch perfecte mensen laten nooit sentiment hun denkvermogen verstoren." In Mary Poppins' universum, haar papegaai-paraplu, die haar woorden en uiterlijke expressies zou moeten nabootsen, tilluikt in plaats daarvan de sluier op om te tonen hoe ze zich echt voelt. Hij laat ons zien hoeveel ze echt omgeeft haar opvoedelingen te verlaten, maar ze weet dat het tijd is. Ze kan haar emoties niet laten stoppen met het doen wat goed is.

De les: Als nannies is onze job niet om voor altijd te blijven – hoewel we dat vaak willen. Onze job is om kinderen op te voeden tot het beste van ons vermogen in de tijd die we met hen hebben. En wanneer het tijd is om verder te gaan, doen we dat wetend dat die kinderen hebben wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn. Het breekt ons hart een beetje (oké, heel veel) om afscheid te nemen en verder te gaan, maar het is een noodzakelijk deel van wat we doen. Dat is wat de tijd die we met onze opvoedelingen hebben zo zoet maakt.