• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Gedachte kinderen of gedachte moeders?

Gedachte kinderen of gedachte moeders?

In een fascinerende studie in de vroege jaren negentig, vergeleken Ellen Moss en haar collega's de manier waarop moeders van uitzonderlijk gedachte kleuters met hun kinderen spraken tijdens probleemoplossende taken met gesprekken tussen een controlegroep moeders en kinderen met slechts gemiddelde scores op een standaard IQ-test. Na analyse van de strategieën die de moeders gebruikten, ontdekte Moss dat de moeders van de gedachte kinderen veel vaker metacognitieve strategieën stimuleerden dan de moeders van de niet-gedachte studenten.

Deze strategieën omvatten het voorspellen van gevolgen en nadenken over het effect van toekomstige acties ("Past dit stuk in die ruimte?"), resultaten controleren ("Is dat goed?"), en realiteitstesten of betekenisvolle vergelijkingen maken met wat al bekend was ("Zou je zo kleine blokjes voor de fundering gebruiken?"). Moss merkte ook op dat de moeders in de niet-gedachte groep meer tijd besteedden aan het actief sturen van hun kinderen terug naar de taak, terwijl de moeders van de gedachte kinderen activiteitsmonitoring gebruikten – hun opmerkingen hielpen hun kinderen zelf te beoordelen wat voor soort vooruitgang ze maakten naar hun doel.

Moss speculeert of de gedachte van deze kinderen zoveel te maken had met de manier waarop hun ouders met hun kinderen omgingen als met een eventueel superieur niveau van aangeboren intelligentie. We kunnen niet zeker weten. Maar we weten wel dat onder populaties van schoolgaande kinderen en studenten, het directe onderwijzen van denkvaardigheden herhaaldelijk aantoonbaar substantiële verbetering in academische prestaties oplevert.