Hoe het Creatieve Proces Werkt

Hoe het Creatieve Proces Werkt

Als we willen dat kinderen schilderen gebruiken als hulpmiddel voor zelfexpressie en zelfontdekking, hoeven we ze geen techniek te leren. Immers: we moeten het ontleren. Hoewel kinderen minder techniek hebben, hoe meer ze hun intuïtie gebruiken. Techniek overschrijdt intuïtie. Als volwassenen moeten we onnodige ballast voor kinderen wegruimen zodat hun vrijheid van schepping kan ontvouwen. Bij het schilderen moeten ze toegestaan worden de dictaat van hun intuïtie te volgen. Vrij van regels, leren ze beelden diep van binnenuit te schilderen en uit te drukken wat uniek is aan zichzelf.

Wanneer op een gegeven moment een speciale techniek nodig is, ontstaat die spontaan. Kinderen vinden of hervinden het. Hun vaardigheid ontstaat uit de ingewikkelde eisen van hun gevoelens, niet uit esthetische concepten. Wat ze ook schilderen, wordt met hun gehele wezen gedaan en draagt de stempel van authenticiteit en de schoonheid van hun onschuld.

De manier waarop elk kind de wereld waarnemt en ervaart, is uniek. Terwijl lichaam en geest constant groeien, veranderen ook de percepties. Als kinderen natuurlijk schilderen, kunnen we de evolutie van hun percepties van de werkelijkheid eigenlijk documenteren. Hun visuele expressies van de sensaties van het menselijk lichaam veranderen bijvoorbeeld constant, als ze niet gevraagd worden modellen na te tekenen of proporties te respecteren. De afbeelding van een menselijk hoofd evolueert bijvoorbeeld spontaan van erg groot (veel groter dan de torso) naar relatief klein (dicht bij standaardproportie) binnen een paar jaar. Elk deel van het lichaamsbeeld doorloopt een evolutie. Vingers worden bijvoorbeeld eerst ervaren als lange lijnen die uit een cirkel komen. Na een paar jaar trekken deze vijf lijnen langzaam in lengte in om vingers te creëren. Kinderen moeten aangemoedigd worden om spontaan te zijn en het resultaat te vergeten door spontaan deze verschillen en veranderingen uit te drukken, waarvan ze zich eigenlijk niet bewust zijn.

Kinderen's zin voor de materiële wereld en de ruimte eromheen verandert ook. Ze ervaren ruimte op een speciale manier. Eerst, niet wetend wat de relatie is tussen grond en object, schilderen zeer jonge kinderen objecten en mensen vaak zwevend in de ruimte. Dan verschijnt de grond gewoon als een bruine lijn of grasbladeren, maar later vult deze zich met aarde en gras. De lucht begint vaak als een blauwe lijn en breidt zich ook langzaam uit. Als kinderen vrij gelaten worden om intuïtief te schilderen, gebeurt een fascinerend proces: de twee lijnen – die van de lucht en die van de aarde – bewegen geleidelijk naar elkaar toe, langzaam de kloof tussen hen vullend. Na een paar maanden van spontaan proces is de ruimte eindelijk 'bezet'. Dit eindmoment – wanneer de verf de gehele ruimte bedekt – is een heel bijzonder moment. Het aanzien van die unieke mijlpaal raakt me altijd diep, want de kinderen hebben zichzelf bereikt tot een geheel nieuwe plek; daar is geen terugkeer meer mogelijk. Het is een tijd van initiatie voor kinderen, een kostbare fase waarin de ruimte naar binnen toe veroverd wordt. Deze krachtige gebeurtenis kan niet plaatsvinden als ze perspectief geleerd krijgen en ruimte in hun schilderijen afbeelden door regels en technieken. Kinderen regresseren nooit in hun evolutie. Ze blijven vooruitgaan.

Een vriend van mij heeft een tienjarige jongen. Eens besprak mijn vriend met zijn zoon, net terug van een schilderles, hoe zijn tekening driedimensionale kwaliteiten had. De vader was vol verbazing. De zoon, met een strenge blik, leek niet te vinden dat er iets spannends was aan twee uur worstelen voor een beetje perspectief bij het schilderen van een houten stoel waar hij om niet gaf. Hij leek ongeduldig door te gaan naar andere dingen, alsof hij zei: Ik heb hard genoeg gewerkt, ik verdien nu te spelen. Na die les wilde hij nooit meer schilderen. Omdat hij zijn ware creativiteit niet had geraakt, hoe kon hij er dan weer naar toe willen? Het leren van techniek vervreemdt het kind vaak en presenteert creativiteit als werk zonder veel beloning.

Perspectief kan spontaan ontdekt worden; kinderen die met rust gelaten worden, komen er stapsgewijs achter wanneer de tijd rijp is. Schilderen in perspectief wordt onderdeel van een natuurlijke instinct in plaats van een mentale disciplin; de resulterende schilderijen ademen levendigheid in plaats van de stijfheid van diegenen die proberen het 'goed' te doen. Proberen 'goed' te schilderen eindigt vaak in een schilderij dat lijkt op een wetenschappelijke studie. Het is fascinerend om de evolutie van kindertekeningen te bekijken. Kijk naar een tafel, bijvoorbeeld. Wanneer jonge kinderen een tafel schilderen, schilderen ze de poten in de lucht hangend. Dan, binnen een paar maanden tot een paar jaar, zakken de tafelpoten langzaam, tot ze op een dag stevig op de grond staan. Dit bewijst ook waarom kinderen geen techniek nodig hebben als ze mogen schilderen wat ze voelen. We moeten kinderen hun wereld laten ervaren en intuïtief creëren vanuit hun natuurlijke percepties als ze de magie van creativiteit willen betreden. Als we kinderen dwingen om met 'normale' proporties en in perspectief te schilderen, missen ze een immense kans. Ze onderdrukken hun intuïtie en groeien op zonder veel creativiteit.

Maak u geen zorgen over de uitvoering van kindertekeningen. Het creatieve proces is een ontdekkingsproces en blijft bij hen waar ze ook heengaan. Dat proces heeft een interne intelligentie die ze begeleidt tijdens het opgroeien.

Previous:

Next: