• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Thuisonderwijs door moeilijke tijden heen

Thuisonderwijs door moeilijke tijden heen

Isabel Shaw

Wanneer moeilijkheden opduiken, geven gezinnen soms thuisonderwijs op, in de overtuiging dat kinderen in de weg zullen zitten, of niet in staat zullen zijn om met een uitdagende situatie om te gaan. Ziekte in de familie, een nieuw baby, verhuizen, werkloosheid, scheiding en andere gezinsproblemen zijn redenen waarom ouders kunnen overwegen hun kinderen weer naar school te sturen.

Maar zijn kinderen beter dranken als ze elke dag worden verwijderd van de mogelijk intense op- en neerbewegingen van het gezinsleven? Het antwoord is... ja en nee. Voor ernstige oudersproblemen, vooral psychologische of emotionele kwesties, zou het antwoord bijna altijd ja zijn. Maar mijn ervaring is dat kinderen baat kunnen hebben bij het doorstaan van de stormen van andere problemen naast hun ouders. Gezinnen komen vaak sterker uit de crisis.

Meer: Hoe thuisonderwijs minder stressvol te maken

Een moeder die ik ken vertelde me over de werkverplaatsing van haar man naar Duitsland, die de hele familie uit hun huis in de Verenigde Staten ontwortelde. Een paar maanden na de verhuizing ging het bedrijf onverwacht failliet en de familie moest terug naar de VS. Het was een heel stressvolle tijd voor iedereen, maar ze geloofde dat thuisonderwijs de kit was die de familie bij elkaar hield tijdens deze moeilijke periode. De hoeven geen school te verlaten en in een andere school in te schrijven, en de gezinsleden steunden elkaar door de crisis heen.

Het tweede kind van een andere moeder werd ernsig ziek geboren. Ze overwoog haar oudere dochter, die toen vijf was, naar school te sturen. Ze besloot er echter tegen, en voelt nu dat ze de juiste keuze maakte. Jaren zijn verstreken, en de twee kinderen zijn erg nauw. De moeder is ervan overtuigd dat als haar dochter niet betrokken was geweest bij de dagelijkse zorg voor de baby, ze zich losgekoppeld en uiteindelijk bitter zou hebben gevoeld over haar broer.

Scheiding is misschien wel de ultieme uitdaging voor een thuisonderwijsgezin. Als de scheidende ouders het ermee eens zijn dat het belangrijk is om door te gaan met thuisonderwijs, zullen hun kinderen profiteren door één storingsfactor minder in hun leven. Helaas proberen paren die door een scheiding gaan soms thuisonderwijs te gebruiken als een controle-kwestie, wat kan leiden tot het dwingen van hun kinderen in een schoolsituatie. Het verlies van de aanwezigheid van een ouder in het huis, gecombineerd met de ervaring om plotseling op school te worden geplaatst, kan verwoestend zijn voor een kind. Ik hoorde van verschillende gescheiden ouders dat het kinderen eerste zetten en doorgaan met een thuisonderwijslevensst uiteindelijk iedereen ten goede komt. Het handhaven van een dagelijkse routine die lijkt op de routine vóór de scheiding kan helpen de langetermijneffecten van scheiding tot een minimum te beperken.

Verschillende jaren geleden stonden we voor onze eigen gezinskrisis, en het veranderde de manier waarop we thuisonderwijs geven. Het begon toen mijn 80-jarige moeder een slechte val had die haar bekkenbodem brak. Na een paar weken behandeling besloten we dat ze het ziekenhuis zou verlaten en bij het gezin zou komen wonen om haar revalidatie te voltooien. Ik wist dat zorgen voor haar een persoonlijke uitdaging zou zijn. Hoe op aarde, vroeg ik me af, zou ik mijn kinderen thuisonderwijs kunnen geven, ons huishouden managen en mijn geestelijke gezondheid behouden?

Ik moet bekennen dat ik overwoog mijn kinderen tenminste tijdelijk naar school te sturen. Ik was bezorgd dat ze ongemakkelijk zouden zijn om hun grootmoeder zo machteloos te zien elke dag. Ik dacht dat ze misschien beschermd moesten worden tegen de onprettigheden die met deze soort zorgen gepaard gaan. Ik verwachtte dat ze in de weg zouden zitten. En ik was bezorgd dat we zo afgeleid zouden zijn dat we niet in staat zouden zijn om bij onze schoolwerk te blijven.

We bespraken onze opties als gezin en besloten toch het een kans te geven. De eerste weken waren vooral moeilijk. Ik hoopte dat we uiteindelijk een thuisonderwijsroutine zouden kunnen opbouwen, maar dat gebeurde nooit. Thuisonderwijs, zoals we het kenden, viel uiteen. Ik wist niet hoe we ooit weer op de rails zouden komen en al onze vakken zouden dekken. Ik begon te wanhoopen.

Toen op een ochtend zag ik mijn 11-jarige dochter een schotel eten klaarmaken voor haar grootmoeder. "Grootmoeder en ik gaan lezen na haar tussendoortje," kondigde ze aan. Ik realiseerde me dat, naarmate mijn moeder herstelde, beide meisjes veel tijd doorbrachten met lezen en bordspelen met haar. Ze leerde ze kaartspelen, en toonde ze spelletjes uit haar jeugd.

Met grootmoeder als vast publiek, werd het opvoeren van voorstellingen een dagelijks gebeuren. Mijn oudere dochter schreef verhalen, en de jongere zette kostuums samen uit onze overvolle "kledingkist". Het thema was meestal iets wat ze de dag ervoor hadden gelezen, of een verhaal dat grootmoeder had verteld over het leven in Polen.

Ze wilden graag "ziekenhuis spelen" en helpen bij het klaarmaken van grootmoeders maaltijden. Beide meisjes konden eenvoudige recepten volgen, en ze versierden en schreven menu's met uitgebreide beschrijvingen van de gerechten. Toen de fysiotherapeut elke dag kwam, stelden ze veel vragen. "Waarom doet u dat? Vindt u uw leuk? Is grootmoeder de oudste patiënt die u ooit had?"

De dokter was verbazingwekkend over haar voortgang. In een paar weken was ze uit de rolstoel, daarna de loopstoel en further naar een kruk. Met haar kleindochters die haar aanmoedigden en ondersteunden, stopte ze met de kruk en begon zelf te lopen. Haar arts vertelde ons dat haar voortgang opmerkelijk was. Veel oudere vrouwen herstellen nooit van deze blessure.

Toen grootmoeder vertrok, bijna twee maanden later, kostte het ons een paar weken om ons leven weer op orde te krijgen. Na een uitgebreide pauze haalde ik onze leerboeken eruit en besloot te kijken hoe ver mijn twee meisjes achtergelopen waren. U kunt mijn verbazing zich voorstellen toen ik ontdekte dat, vaardigheidsgewijs, niet alleen niet achterliepen, maar ze eigenlijk verder gevorderd waren dan als we in de traditionele manier waren voortgegaan!

Ik wist dat ze wat spelletjes speelden en plezier hadden, maar we hadden maandenlang geen "school gedaan"! Toen viel het me. Hun lees-, schrijf- en rekenactiviteiten zijn doorgegaan, alleen op een andere manier. Het tellen van dobbelstenen en het bepalen van zetten in de spelletjes die ze elke dag speelden, leerde ze onmoeizaam optellen en aftrekken. De kaartspellen leerden strategie en rekenen. Het verdubbelen van recepten hielp ze het concept van breuken en het volgen van instructies te begrijpen. Leesvaardigheden namen spectaculair toe door de lange periodes van luisteren naar en lezen met hun grootmoeder. Het samenstellen van scripts, menu's en felicitatiekaarten verbeterde hun schrijfvaardigheden.

Ze kwamen ook in aanmerking met een nieuwe beroepskwalificatie (fysiotherapeut), en leerden hoe medicijnen te administreren en te monitoren. ("Nee, grootmoeder, je neemt de gele pil 's nachts!") Ze leerden hoe een positieve houding de uitkomst beïnvloedt, en zagen uit eigen ogen dat doorzettingsvermogen en hard werken zich uitbetaalt - zelfs als je 80 jaar bent.

Het is mogelijk om thuisonderwijs door te zetten door uitdagende situaties. Het kost alleen een beetje planning en veel loslaten. Voor thuisonderwijsgezinnen die misschien uitdagende situaties tegenkomen, helpt het om de volgende punten te onthouden:

1. Tijd staat aan uw kant. Zelfs als uw kind een jaar achterloopt, is het niet moeilijk om hem in slechts een paar weken of maanden weer op peil te brengen. Wat een moeilijk concept kan zijn voor een zesjarige, is een fluitje van een cent voor een achtjarige. Kom door de uitdagende situatie heen, haal adem, en u zult uiteindelijk weer in een thuisonderwijsroutine komen.
2. Verlaag uw verwachtingen. Of het nu gaat om schoolactiviteiten, het huis netjes houden, of het maken van diner, leer om alles behalve de belangrijkste dingen los te laten. Als u het gevoel heeft dat u achterloopt, is broodjes voor diner of de werkboeken wegleggen op de lange termijn effectiever dan alles doen en zich overweldigd voelen.
3. Delegeer. Ik was verrast te ontdekken dat mijn zesjarige handdoeken kon vouwen en mijn 11-jarige graag en bereid was om te helpen met koken. Als iedereen de lasten deelt, is er minder kans op stress. Maak een rooster, wijst taken toe, en stap een stapje terug.
4. Vraag om hulp. Als uitgebreide familieleden niet beschikbaar zijn, zijn andere thuisonderwijsouders meestal ondersteunend en bereid om een handje te helpen, indien nodig. Wees specifiek in uw verzoeken ("Kunt u dinsdagochtend een uur lang komen?"), en gebruik uw tijd wijs.
5. Uitdagende situaties zijn meestal tijdelijk. Baby's slapen uiteindelijk de nacht door, partners vinden werk, en verhuisdozen worden allemaal uitgepakt. Thuisonderwijs geeft u de vrijheid en tijd die u nodig hebt om elke uitdaging op een manier aan te pakken die het beste is voor u en uw gezin.
6. Er zijn bronnen voor thuisonderwijsgezinnen die te maken hebben met scheiding. De Homeschool Legal Defense Association heeft een gratis informatiepakket over scheiding. Maak gebruik van deze nuttige informatie.