• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Methoden om een sterkgewild kind te disciplineren

Volgens Robert MacKenzie, auteur van "Setting Limits with Your Strong-Willed Child," zijn sterkgewilde kinderen evenveel een product van natuur als van opvoeding. MacKenzie gelooft dat geleerd gedrag zoals tegenpraten, heulen en koppigheid gecontroleerd en zelfs geëlimineerd kan worden wanneer ouders zorgvuldig en kalm reageren en hun kinderen sturen met consistente, duidelijke en feste taal, houdingen en gedragingen.

Time-out

Een kind in "time-out" plaatsen betekent dat ze in een vooraf bepaald en overeengekomen gebied moeten blijven waarin ze zwijgend zitten of staan voor een bepaalde hoeveelheid tijd. Sommige kinderopvangexperts zoals Jo Frost, ster van het reality TV-programma "Supernanny," bevelen aan dat het kind in "time-out" blijft voor een duur in minuten gelijk aan hun leeftijd (drie jaar oud is drie minuten). Tijdens time-out moeten kinderen een duidelijke vraag krijgen om hun zwijgende reflectie te richten terwijl ze letterlijk tijd uit hun activiteiten nemen. Typisch moet deze vraag ze richten om hun gedrag en houding te overwegen, alsook hoe ze beide kunnen en moeten verbeteren. Je kunt ze bijvoorbeeld vragen om een antwoord te bedenken op de vraag: "Waarom ben je in time-out, en hoe kun je time-out in de toekomst vermijden?"

Duidelijke, feste boodschappen

Volgens MacKenzie is de eerste en beste manier om conflicten met een sterkgewild kind te vermijden het geven van duidelijke, feste instructies en het vastleggen van duidelijke, feste grenzen voor gedrag. In plaats van een sterkgewild kind te vragen: "zou je je zusje niet meer willen slaan," moet je je kind instrueren om "te stoppen met je zusje slaan, alstublieft." Door te openen met het actievolle werkwoord, is er geen kans voor een kind om de ware betekenis van je instructie te misinterpreteren, zoals ze met de vraag zouden kunnen doen door simpelweg "nee" te antwoorden. Op dezelfde manier bevelen MacKenzie en Frost beide aan een set gedragsrichtlijnen vast te leggen die door zowel jou als je kind worden overeengekomen en ergens duidelijk in je huis te posten.

Beperkte keuzes

MacKenzie gelooft dat kinderen vaak hun onafhankelijkheid willen demonstreren door ouderverzoeken te weigeren. Hierdoor kunnen kinderen de idee handhaven dat ze controle hebben over hun beslissingen. Een gemakkelijke manier om dit gedrag te tegengaan is je kind de kans te bieden te kiezen wat te doen als ze weigeren een duidelijke, feste richtlijn te volgen. Als een kind de instructie "stop met je zusje slaan, alstublieft" negeert, dan kan men reageren met: "je kunt kiezen om te stoppen met je zusje slaan of je kunt kiezen om de volgende acht minuten in time-out te doorbrengen." Na het afwegen van de optie, zullen kinderen waarschijnlijk de keuze maken die hen de minste ellende oplevert, in dit geval om te stoppen met zijn zusje slaan.

Negeren

Hoewel oordeelkundig gebruik van time-outs, feste instructies en beperkte keuzes veel van een sterkgewild kinders slecht gedrag kan helpen regeren, beveelt MacKenzie ook systematische onthechting aan van gedrag dat je kind vertoont dat "aandachtzoekend" kan worden genoemd. Heulen, heulansvallen, huilen, schreeuwen en lippen trekken zijn alle gedragingen die MacKenzie gelooft de undertone van "let op mij" dragen. Wanneer ouders reageren op deze gedragingen met aandacht, leren kinderen de effectiviteit van een heul, een heulaanval, huilen, schreeuwen of lippen trekken. Als reactie op zo'n aandachtzoekend gedrag, beveelt MacKenzie aan ouders hun kind simpelweg te negeren als een manier om los te blijven van zijn of haar manipulatie. Afgesloten negeren kan ook toegepast worden wanneer kinderen tegenpraten of een ouder tegenspreken.