• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Factoren die empathie bij kinderen en tieners beïnvloeden

Inleiding

Empathie is een sleutelvaardigheid waarop veel altruïstische emoties gebouwd zijn. Mededogen, vriendelijkheid, onzelfzuchtigheid, begrip en andere sociale vaardigheden berusten op het vermogen tot empathie. Empirisch onderzoek wijst op een causale relatie bij jongeren tussen hoge empathie, adequate emotieregulatie en positieve leeftijdsgenotenrelaties. Deze hogere orde emotie lijkt bij sommige jongeren aangeboren, bij anderen minder. Sociologie verdeelt empathie in twee domeinen: cognitief en affectief. Er zijn factoren in beide gebieden die empathie, voor beter of erger, beïnvloeden bij kinderen van alle leeftijden.

Cognitieve empathie: genetische en medische factoren

Cognitieve empathie is de natuurlijke vaardigheid van je kind om gevoelens in een ander te herkennen – een naam te geven aan wat ze waarnemen. Bepaalde genetische stoornissen of mutaties kunnen de ontwikkeling van cognitieve empathie beperken. Kinderen op het autismespectrum hebben extreme moeite met het onderscheiden van emoties bij anderen. Een mutatie in het oxytocine-receptorgen beïnvloedt empathieontwikkeling negatief. Traumatische hersenletsel kan een tiener belemmeren in het ontwikkelen van cognitieve empathie; schade aan de amygdala – het hersengebied dat emoties regelt – remt het potentieel voor cognitieve empathie. Schade aan de prefrontale cortex kan de ontwikkeling ook storen. Als een jongster letterlijk niet kan aanwijzen wat ze op andermans gezichten ziet, kan ze niet deelnemen aan cognitieve empathie.

Cognitieve empathie: omgevingsfactoren

Sociologen hebben traditionele maatschappelijk opgelegde genderrollen geïdentificeerd die empathie beïnvloeden. Terwijl meisjes subtiel beïnvloed worden door zowel non-verbale voorbeelden als verbale instructies om de relatiestewards te zijn in gezin en samenleving – een functie die empathische zorgvuldigheid vereist – worden jongens vaak aangemoedigd om meer taakgericht te zijn, een cognitieve plicht die minder op empathie en meer op competentie focust. In grote mate wordt omgevingsbeïnvloede cognitieve empathie beïnvloed door formele verbale communicatie – of het gebrek eraan – met je kinderen over emoties en gevoelens voor anderen. Bewust jongeren educeren over het belang van pro-sociale interacties voor hun eigen welzijn kan helpen hun cognitieve empathie te vergroten. Als een kind weinig instructie in empathie krijgt, kan de ontwikkeling van cognitieve empathie hit-or-miss zijn.

Affectieve empathie: genetische factoren

Affectieve empathie is de vaardigheid van je kind om emoties te ervaren, zowel zijn eigen als die van anderen. Net als bij cognitieve empathie kan het ruwe potentieel om emoties te voelen gedempt worden door genetische of trauma-geïnduceerde factoren die het neurologische proces van voelen storen. Kinderen met onvoldoende oxytocine-receptoren kunnen gezichtsuitdrukkingen van verdriet, angst of verrassing namaken, maar zijn onstaat om deze emoties echt te voelen.

Affectieve empathie: omgevingsfactoren

De omgeving kan cruciaal zijn bij het beïnvloeden van empathie bij kinderen. Een misbruikende omgeving kan de ontwikkeling van empathie stunten; in een huis waar de eigen emoties van een kind gewaardeerd en aangevallen worden, heeft ze weinig kans om uit te groeien naar het volgende niveau: andermans emoties begrijpen. In een育むende thuissituatie, waar de emotionele behoeften van een kind consequent worden vervuld, kan ze die gevoelens generaliseren naar anderen; ze krijgt de kans om pro-sociaal te zijn en op een steeds meer zorgzame manier met anderen te interacteren.