7 manieren om kinderen te leren dat ze niet de beste hoeven te zijn

Het begint vroeg en blijft hangen. Die drumklop van zorgen als uw baby niet in het 99e percentiel zit, als uw kind stopt met voetbal of piano, als ze met 6s of 7s naar huis komen. De wereld lijkt zo competitief, en zelfs als ze nog op de basisschool zitten, is het gemakkelijk te vragen of ze op de juiste weg zitten naar een goede universiteit of een beurs. Maar de meeste kinderen zijn gemiddeld — dat is wat gemiddeld betekent. Waarom stressen we dan als het onze kinderen betreft, ze aan het drijven om indrukwekkende prestaties te leveren en uit de massa te steken? Enkele jaren geleden vond een enquête van het Making Caring Common-project aan de Harvard Graduate School of Education dat de meerderheid van 10.000 jongeren uit diverse achtergronden meer waarde hechtte aan persoonlijk succes dan aan zorg voor anderen — en de auteurs concludeerden dat jongeren die "waarde" waarschijnlijk van hun ouders overnemen. Is dat de boodschap die we willen doorgeven?

Deze unieke historische moment biedt ons een kans om onze waarden te herkalibreren en het schip om te keren. Onder andere dingen hebben de pandemie en landelijke protesten ons herinnerd aan de kostbaarheid van zowel het gewone leven als het leven zelf. Tijdens sociale distancing verlangden onze kinderen hun grootouders en vrienden in de armen te sluiten. Ze verbazonden zich over de zoetheid van een aardbei, verzamelden hun oude puzzels voor de buurkinderen, en renderten naar buiten om vuurvliegjes te bekijken. En naast deze kleine wonderen, voerden we enorme gesprekken over de wereld waarin we willen leven, rassengerechtigheid, en onze verbondenheid als mensen.

Dit is zo buitengewoon als het gewone krijgt. Het is gewoon leven gevuld met consistente liefde, intermitterende schittering, en waarden in de praktijk. En kinderen zullen toegang hebben tot dit perfect imperfecte leven of ze nu naar een ambachtsschool of Stanford of een community college gaan, of ze nu loodgieters, artiesten of advocaten worden. "Uw kind heeft een grote kans op een betekenisvol en doelgericht leven op het snijvlak van wat ze goed in zijn, wat ze liefhebben, en wat ze waarderen," zegt Julie Lythcott-Haims, auteur van How to Raise an Adult. Hier zijn suggesties voor hoe we onze kinderen kunnen helpen balans te vinden — en succes voor zichzelf te definiëren.

Vergroot uw ideeën over succes

Omdat onze cultuur goede cijfers en scores overwaardeert — en de ideale toekomst die deze zouden garanderen — overwaarderen we ze misschien ook. Parents-adviseur Eileen Kennedy-Moore, Ph.D., auteur van Kid Confidence, begrijpt dat deze smalle visie op prestatie vaak uit angst komt. "We willen een garantie dat onze kinderen okay zullen zijn, dus kijken we naar meetbare output zoals cijfers en het winnen van deze of die prijs," zegt ze. "Natuurlijk, als we een stapje terug doen, realiseren we ons dat er geen garanties zijn." Feitelijk toont onderzoek van organisatiepsycholoog Adam Grant, Ph.D., auteur van Give and Take, dat sterke sociale en emotionele vaardigheden, inclusief samenwerking en empathie, wat écht carrière-succes drijft.

Zie het kind dat u heeft

Een manier om onze kinderen empathie te leren is ze te waarderen zoals ze zijn. Dit betekent de bril af te halen waarop we een rooskleurig schilderij hebben gemalt — een schilderij van ons kind als een uitstekende leerling, zeg maar, of een turnster. Elk kind is uniek zichzelf — niet hetzelfde als hun oudere broers/zussen of als u was als kind of als u wou dat u was. Parents-adviseur Wendy Mogel, Ph.D., auteur van The Blessing of a B Minus, stelt voor uw kind en hun interesses te benaderen alsof u een cultureel antropoloog was — met open nieuwsgierigheid in plaats van oordeel. Als ze verklaren dat ze DJ willen worden als ze groot zijn, in plaats van in te springen om uit te leggen waarom u denkt dat dat geen zinvolle carrière is, kunt u zeggen: "Ah, vertel meer. Ik heb altijd gevraagd, hoe maken ze dat kraakgeluid?" Wie ze ook niet zijn (een kind dat voor wiskundetoetsen leert, of met de neus op de huiswerkgrindsteen), zal altijd minder belangrijk zijn dan wie ze zijn.

Vind de ideale manier om uw kind te motiveren

Vooral wanneer het gaat om kinderen die niet veel moeite doen voor hun schoolwerk, kunt u een verbinding maken met wat ze het meest waarderen. Help uw kind begrijpen dat de delen van school die ze niet leuk vinden, een middel tot een doel zijn. Een kind dat kok wil worden — of gewoon graag kookt — moet wiskunde en wetenschap begrijpen, naast meer specifieke keukenvaardigheden. Een kind dat melkboer wil worden, ziet school misschien als irrelevant — maar ze zullen meetkunde nodig hebben om de begrazingsrotaties uit te rekenen. Onderwijsexpert Jessica Lahey, auteur van The Gift of Failure, adviseert te zeggen: "We moeten de dingen doen die we niet willen doen om onze hogere doelen te bereiken." Natuurlijk weten de meeste kinderen nog niet wat ze willen worden als ze groot zijn. Lythcott-Haims stelt voor te zeggen: "'Wat zijn de een of twee vakken die je opgewonden maken? Die zijn dejenigen waar je de meeste moeite in wilt steken en zo ver mogelijk wilt nemen.'"

Druk niet op perfectionisme

"Ouders zeggen altijd tegen kinderen, 'Doe je best!' " maar kinderen horen vaak, 'Wees de beste die je je kunt voorstellen,'" zegt dr. Kennedy-Moore. Maar uitgebreid onderzoek heeft perfectionisme bij kinderen gelinkt aan problemen zoals angst, depressie, en eetstoornissen. Een betere benadering is om uw kind aan te moedigen een redelijke inspanning te leveren, afhankelijk van het belang van de taak, hoe ze zich voelen, en wat ze er nog meer op hun bord hebben. Elk stuk huiswerk of toets of sportwedstrijd zal niet perfect zijn, dus creëer een veilige haven thuis waar uw kinderen wat ruimte hebben om te ademen. U kunt dit deels doen door verbetering en persoonlijke bestprestaties te waarderen. "Dat is je beste spellingstoets tot nu toe," kunt u opmerken, zelfs als de score een matige 7 op de 10 is.

Waardeer de strijd

Inderdaad, pioniersonderzoek naar groeimindset door Stanford-psychologieprofessor Carol S. Dweck, Ph.D., toont aan dat intelligentie niet vastligt: hoe meer je jezelf uitdaagt, hoe meer je hersenen zich aanpassen. Het is een nuttig fenomeen om aan onze kinderen uit te leggen, vooral wanneer we ze aanmoedigen om uitdagingen op school en elders aan te blijven pakken. "Geruststel uw kind dat het even duurt om de meeste vaardigheden te leren, en dat worstelen een teken is dat hun hersenen groeien," zegt dr. Kennedy-Moore.

U kunt ze ook verhalen vertellen over hoe ver ze gekomen zijn om ze te herinneren dat de strijd — of misschien — tijdelijk is. "Toen je jezelf leerde je schoenen te binden, was het zo moeilijk aan het begin! Onthou toen je je sneakers de trap af gooide? Maar nu is het makkelijk voor je." Deel ook uw eigen worstelingen. "Ik had ook moeite met schrijfschrift!" kunt u zeggen. "Het was allemaal een miljoen kritjes die ik niet begreep." Als uw gefrustreerde maatschappijleerling wegstormt, hulp zoekt, en weer gaat zitten, kunt u het proces valideren door te zeggen: "Je werkt zo hard!" in plaats van "Je bent zo goed in maatschappijleer" of "Je haalt een goed cijfer."

Waardeer al uw kinds gaven

U wilt dat uw kinderen zich zien als veelzijdig — niet in de zin van sollicitatiebrief, maar in de zin van meer zijn dan hun meetbare, tastbare prestaties. Waarin is uw kind goed of gefascineerd door? Wat zijn hun opvallende karaktereigenschappen? Moed, humor, dankbaarheid, nieuwsgierigheid, volharding, vriendelijkheid? Deze maken vaak de mooie keerzijde uit van eigenschappen die we uitdagender vinden. Koppigheid is bijvoorbeeld een minder positieve manier om volharding te beschrijven; de negatieve term lui kan een waardevolle vorm van tevredenheid maskeren. Misschien is uw kind geduldig met grootouders, een samenwerkende groepsdeelnemer op school, of een fantastisch gesprekspartner.

"Ik ben van de school van 'ken je sterktes en bouw erop' in plaats van 'ken al je zwaktes en probeer ze te verbeteren,'" zegt Lythcott-Haims. "Dat is een leven van drudgery." En er zijn zoveel manieren om "slim" te zijn naast school. Madeline Levine, Ph.D., auteur van Ready or Not, herinnert ons aan de waardering van eigenschappen die kinderen nodig hebben om onze snel veranderende wereld te navigeren: emotionele intelligentie, zelfregulatie, aanpassingsvermogen, risicodurf, en experimenteren. "We moeten succes herdefiniëren," zegt dr. Kennedy-Moore, "van puur metrics-gebaseerd naar een veel bredere notie van wat een goed geleden leven constitutieert."

Waardeer relaties

Uiteindelijk is onze belangrijkste taak als ouders om onze kinderen te leren hoe ze contact kunnen maken en samen kunnen werken met andere mensen, zegt dr. Kennedy-Moore. "Hoe houden we van elkaar? Hoe ruzien we en maken we het weer goed? Hoe genieten we van elkaar? Kinderen helpen die fundamentele sociale en emotionele vaardigheden te leren is onze beste wedde voor het opvoeden van succesvolle kinderen." En deze tijd in de geschiedenis kan ons duidelijker perspectief en een weg vooruit bieden. Zoals Lahey zegt: "Dit is een moment om ons groter goed boven onze eigen individuele behoeften en wensen te stellen."

Het is begrijpelijk om bezorgd te zijn over dit onvoorspelbare schooljaar, maar onze kinderen blijken veerkrachtiger en flexibeler dan we beseften. Als we nu een beetje perfectionisme moeten loslaten? Een nauw gedefinieerd idee van wat er toe doet? Goed. Misschien zou het Harvard Making Caring Common-project nu andere enquêteresultaten vinden nu deze generatie een wereldwijde pandemie en wijdverspreide protesten voor sociale gerechtigheid heeft meegemaakt. Misschien zouden de onderzoekers ontdekken dat kinderen meer om andere mensen geven en minder om starre noties van persoonlijk succes. En misschien zal juist die zorg grotere passie inspireren om de herbouw van de wereld, met alle vaardigheden, intelligentie en talenten die ze hebben. Of die ze zullen hebben, wanneer ze iets meer gegroeid zijn. We hoeven alleen te vertrouwen dat ze precies zijn wie ze zijn bedoeld te zijn.

Previous:

Next: