• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Boodschappen Met Een Baby. Makkelijk, Toch?

Mijn zoon was ongeveer zes weken oud.

Alle bezoekers waren lang geleden vertrokken, mijn man was weer aan het werk en we liepen op ons bevroren voedselvoorraad, dus ik voelde dat het tijd was om boodschappen te doen. Het was tijd dat ik weer uitging in de echte wereld en ons wat voedsel haalde, verdorie!

Zo net na de lunch trok ik mijn schone yoga broek en een T-shirt aan en maakte een lijstje. "Kijk me gaan! Ik was al aan het killen!"

Ik besloot dat ik mijn zoon net voor we weggingen zou voeden, zodat hij een volle buik had en de reis vlak om zijn middagslaap zou vallen, zodat hij waarschijnlijk door de hele boodschappen zou slapen. "Verdomme, ik heb dit moederschap ding onder de knie. Kijk me plannen!"

Ik pakte mijn herbruikbare boodschappentasjes, want God weet ik moet de planeet redden na al die wanhoopse ronden om het blok te rijden om hem in slaap te krijgen – ik ben er zeker van dat er een ijsbeer op een ijsblok zit te zeggen: "Dankjewel, mevrouw".

Ik pakte de babydrager, een luiertas met kleding, luieren, etc. (voor het geval) en mijn lijstje. Mijn zoon was gevoed met een droge bil.

We zijn klaar om te rollen!

Het is mid-Maart, dus het is nog koud hier in Amsterdam. Er ligt sneeuw op de grond, maar het is een prachtige zonnige dag, dus ik loop de straat af naar waar onze auto geparkeerd staat – vandaag was bedoeld om te zijn!

Ik klik hem in het autostoeltje en we zijn weg.

De baby valt in slaap onderweg en ik voel een zelftevreden glimlach over mijn gezicht komen. "Mwahaha! Net zoals ik gepland had. Waarom was ik zo bezorgd over dit? Dit is makkelijk!" Ik neem een van die parkeerplaatsen voor verwachtende &nieuwe moeders – want ik ben best zeker dat ik kwalificeer – en ik stap uit de auto.

Hmmm. Oke, nu heb ik een beslissing. Laat ik hem in zijn autostoeltje en zet hem in een wagentje, of haal ik hem eruit en zet hem in de drager? De wagentjes terugbrengplaats is echt ver van de parkeerplek. Verdomme. Oke, nou, dat klinkt ook niet echt veilig.

Drager het is!

Ik besluit mijn winterjas uit te trekken en de drager aan te leggen, dan mijn winterjas weer aan te trekken, zodat ik de baby kan bedekken, want het is nog best koud buiten. Hij slaapt diep in zijn autostoeltje, dus ik till hem voorzichtig eruit, probeer hem niet wakker te maken. Geen geluk. Hij geeft me direct een van die "Wat de fuck?!" kijken als je iemand uit een dode slaap wekt en begint te klagen.

Oke, oke. Dit is geen probleem. Hij is moe en houdt van de drager, dus hij zal gewoon weer in slaap vallen. Erin en ik wikkel mijn winterjas zo strak mogelijk om hem heen, terwijl ik zorg dat zijn muts goed zit, en we zetten op naar de winkel. Ik pak een wagentje aan de deur, graaf door mijn tas om de lijst te vinden en ga naar het fruit en groente.

Wij zijn in de supermarkt!

De baby kijkt naar alle geluiden en lichten en lijkt in het algemeen tevreden met de nieuwe omgeving. Geweldig! Ik pak een paar bananen. Wat brood. We komen ergens bij de bliksoep afdeling en mijn zoon besluit, "Ja, dat is genoeg" en begint te klagen. Ik doe direct de mama-bounce-en-loop met "sst, sst, mamamaar bijna klaar" en hij kalmeert een beetje af.

Een oud bejaarde dame komt bij me op en zegt: "Ach, hoe oud is je baby?"

"Hij is zes weken." Zeg ik trots, terwijl ik een beetje warm word van de bounce-en-loop. "Is hij een goed kindje?" zegt ze zachtjes terwijl ze zijn handje pakt. Ik krings lichtjes bij de gedachte dat ze hem aanraakt met de handen waarmee ze een vies wagentje heeft aangehaald, haar neus heeft gepikt, de anale klieren van een hond heeft uitgeknipt… Ik weet het niet, maar ik scan haar als de Terminator, denkend aan alle dingen waar ze mee gecontamineerd kan zijn. Oude mensen krijgen gordelroos! Ik wed dat ze hem gordelroos geeft!!!

Ze zegt iets anders wat me uit mijn scan haalt.

"Dit zijn de beste dagen van je leven. Geniet van elk moment!"

Ik verseker haar dat ik dat zal doen en bevrijd mijn baby uit de dode greep van deze cyborg zonder te zeggen "Ben jij Sarah Connor?!"

We verloren wat tijd, maar je mag niet onbeleefd zijn tegen oudere mensen (onacht wat je ze in je hoofd beschuldigt), dus ik haal de slag om alles te krijgen wat ik nodig heb. Dit is het moment dat mijn zoon besluit dat het tijd is om te gaan en begint met dat huilen. Dat "ik heb het zat" huilen en de bounce-en-loop snijdt er niet meer. Oke, oke, laten we gaan.

Ik schrap het plan om melk te halen, want het is heel aan de andere kant en ik weet dat ik het niet haal, dus ik graai nog een paar willekeurige dingen van de plank en ga naar de kassa.

Bounce-en-loop! Bounce-en-loop!

Ik kom aan de kassa en er is ÉÉN kassamedewerker en een rij van hier tot Spanje. Mijn zoons huilen begint op te lopen van "Laten we gaan" naar "Tef, ben je doof?" en hoorbaar door de hele winkel.

Blijf cool. Blijf cool. Laat niet zien dat je in de war bent. Je kunt dit aan. Uithuiveren helpt het probleem niet, plus, dit is boodschappen doen. Wie de hel kan geen boodschappen doen?

De man voor me draait om en zegt: "Ach, ze moet wel honger hebben."

Ik heb geen idee wat aan deze waailende banshee in een blauwe sleephuize "meisje" tegen deze kerel zei, maar ik wilde niet in een lange uitleg gaan en zei simpelweg in de meest opgewekte stem die ik kon maken, "Hij is gewoon moe."

Een andere vrouw in de rij vertelt me dat de baby "geweldig schattig is" en hoeveel ze haar kinderen op die leeftijd mist, en besluit dan om in haar tas te vissen naar het exacte wisselgeld – "Zeiden ze 67 cent? Oh, ik dink dat ik dat heb." Echt nu, mevrouw? Kom op.

Het is eindelijk mijn beurt.

Ik begin spullen op het bandje te gooien. Bananen, brood, een zak zwarte bonen (die nog in mijn kast zitten – mijn zoon is nu zeven), wat tonijn in olie (klootzak, ik pakte de verkeerde), een pond gehakt, wat fruitrollertjes (WTF?) en een doos macaroni en kaas. Geweldig, nu zie ik er niet alleen uit alsof ik mijn schreiende kind uit honger laat, maar ik zie er ook uit alsof ik het in een studentenkamer doe met eerstejaars studenten.

Gelukkig ziet de kassamedewerker de urgente situatie en scant alles snel.

Ze zegt iets, maar ik mis het door het geschreeuw. "Tassen?!" zegt ze weer. Stront, ik vergeet de tassen in de auto. "Nee, plastic is prima." Sorry ijsberen.

Ik betaal, pak mijn wagentje en begin te rennen zo kalm en competent als ik kan. Ik zweet profus van mijn zware jas, mijn rennen, en de hitte die mijn schreiende zoon genereert, maar het is me egal, want mijn gezicht raakt de vrijheid en koele Maartse buitenlucht. Oke!

Het ergste is voorbij. We zijn uit de winkel.

Ik kom bij de auto en mijn zoon heeft zich eigenlijk een beetje gekalmeerd.

Misschien was hij heet en had hij verse lucht nodig. Misschien was hij afgeleid door de verandering van omgeving. Misschien was hij klaar met mijn publieke vernedering om me van mijn zelftevreden piedestal te stoten voor een bejaard publiek. Ik weet het niet, maar ik was gewoon dankbaar voor de pauze.

Ik besluit hem in zijn zitje te zetten, want ik ben heet en hij is heet en de verandering leek hem nog meer te kalmeren.

Poeh. Ik zet de boodschappen in de auto en realiseer me dan dat ik nog steeds het wagentje heb. Klootzak. De stomme wagentjescorral is een half voetbalveld verwijderd en de winkel is net zo ver. Ik wil geen van die kakken zijn die het wagentje in het midden van het parkeerterrein laten, nee sir, ik zwoer dat ik nooit zo iets zou doen zodra ik kinderen had. Ik MOET het terugbrengen!

Ik wil hem niet weer uit de auto halen. Dat is geen optie.

Als ik hem in de auto laat, is hij veilig en warm, maar wat als ik overreden word en niemand weet dat ik een baby heb en hij in de gesloten auto blijft?!? Wat als iemand probeert hem te stelen terwijl ik het wagentje terugbreng, als die oude heks met gordelroos?!?!?

Uiteindelijk besluit ik de achterluik open te laten, zodat duidelijk is dat de inzitter van het voertuig terugkomt, plus, als er iets met me gebeurt, zou het open staan, zodat ze mijn zoons huilen horen. Dan sluit ik de auto af, zodat niemand hem via de zijdeuren kan stelen, en draag de babydrager, zodat de paramedics het op mijn dodelijke lichaam straks bij een botsloop zouden zien en gaan zoeken naar een vermiste baby. Perfect plan!

Ik ren het wagentje terugbrengen en ren terug. Niet overreden en gedood. Ja! Succes! Mijn baby is veilig.

Rij terug naar huis en mijn zoon valt eigenlijk weer in slaap. Goed.

Parkeer de auto de straat in, want er was niets dichterbij. Hmm, oke, zelfde probleem. Laat ik de baby in de auto of neem ik hem eerst?

Neem hem eerst, besluit ik.

Ik zet hem op het overdekte portiekje, uit de weg, en haal de boodschappen. Ik klik zijn autostoeltje voorzichtig los, om hem niet te storen, en zet hem op het portiekje.

Ik ren terug om de boodschappen te halen en begin ze te dragen. Ik ben heet, zweetig, moe en op de rand van tranen, maar ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan, verdorie!

Dan de bijen vraag.

Mijn burenvrouw aan de overkant is haar stoep aan het vegen toen ze me de straat af zien komen. In haar dikke Portugees accent vraagt ze: "Waar is de baby?" Ik vertel haar dat ik hem op het portiekje heb gezet terwijl ik de boodschappen haalde (tevreden met mezelf dat, ondanks de tricky uitstap, ik nog de ondeugd had om de baby uit de auto te halen voor de fruitrollertjes.)

"Ben je niet bang voor BIJEN?!" zegt ze.

"Bijen?" antwoord ik.

"Ja, de bijen kunnen je baby pakken! Je laat hem zo open liggen!"

Ik verseker haar dat het goed gaat, maar haal mijn tempo aan, "Jezus, waarom had ik geen bijen overwogen?!"

Al die stront over drager vs autostoeltje en ik had niet eens aan gedacht wat hem op ons portiekje kon gebeuren. Ik zag een documentaire over geafricaniseerde bijen die chihuahua's doden en hier laat ik mijn baby op het portiekje liggen als een zacht, perfect offer – vastgeknopen in een autostoeltje nogal! Hoe de hel gaat dit kind overleven met mij als moeder?! Ik kan niet eens voedsel verzamelen en bijen afweren!! Waarom zijn er geen borden over dit? Ik wist dat ik niet had mogen gaan. Dit is wat je krijgt voor het gierig en hongerig zijn en ijsberen doden, een bijen-aangevallen baby die waarschijnlijk gordelroos heeft!!

Ik sprint de trappen op om hem rustig slapend te vinden, zonder een insect in zicht.

Ik open de voordeur. Zet het autostoeltje in de bijenvrije woonkamer, het gehakt in de koelkast en laat mezelf op de bank zakken. Toen mijn man thuiskomt, klimt hij over de verlaten tassen in de hal en zegt, "He, je bent boodschappen gaan doen. Hoe ging het?"

"Bijen. Ik had geen rekening gehouden met de bijen, Andrew, en ik heb onze zoon bijna gedood. Als je honger hebt, staat er een blikje tonijn en een doos fruitrollertjes op de vloer, maar je moet het genieten, want ik ga NOOIT, NOOIT, meer boodschappen doen."

Voor het protokol: je kunt waterpokken oplopen van iemand met gordelroos (als je waterpokken nog niet hebt gehad) maar je kunt geen gordelroos van hen oplopen – dus roep niet op oude dames in de supermarkt die naar je baby vragen; )

Onze volgende aanbevelingen: Hoe Baby's Net Als Taart Zijn