Kiedy pozwolić nastolatkowi zacząć randkować

Zwyczaje randkowe zmieniły się odkąd byłeś nastolatkiem. Najbardziej uderzającą różnicą jest młody wiek, w którym dzieci zaczynają się spotykać:średnio dwanaście i pół dla dziewczynek i trzynaście i pół dla chłopców.

Jednak możesz nie rozpoznać tego jako randki per se. Ostatnim trendem wśród wczesnych nastolatków jest to, że chłopcy i dziewczęta spotykają się w grupie. Masowo maszerują do centrum handlowego lub do kina albo dołączają do gangu rzucającego frisbee na plażę.

Nie myl randkowania grupowego z podwójną lub potrójną randką. Chociaż wśród członków może być od czasu do czasu romantyczna dwójka, większość jest nieprzywiązana. Jeśli już, to młodzi ludzie w grupie spędzają tyle samo czasu na interakcjach ze swoimi przyjaciółmi tej samej płci, co z przedstawicielami płci przeciwnej.

Dr Ron Eagar, pediatra z Denver Health Medical Center, uważa randki grupowe za zdrowy sposób na to, aby młodzież weszła do basenu randkowego, zamiast zanurzyć się w nim. „Najważniejszą korzyścią jest bezpieczeństwo” – mówi ojciec dwójki dorosłych dzieci. . Wychodzenie w mieszanych grupach daje również chłopcom i dziewczętom możliwość po prostu cieszenia się swoim towarzystwem, bez niezręczności i napięć seksualnych, które mogą przeszkadzać podczas indywidualnej randki.

Randki indywidualne

W jakim wieku dzieci są na tyle duże, by umawiać się na randki „solo”? Nie przed ukończeniem trzydziestu pięciu lat. Najlepiej czterdzieści.

Wielu z nas czuje się w ten sposób, kiedy wyobrażamy sobie, jak nasz syn lub córka znika w nocy ramię w ramię z młodą damą lub młodym mężczyzną.

Jako ogólną wytyczną dr Eagar odradza samodzielną randkę przed ukończeniem szesnastego roku życia. „Istnieje ogromna różnica między czternastoma czy piętnastolatkami a szesnastolatkami czy siedemnastolatkami, jeśli chodzi o doświadczenie życiowe” – mówi. Możesz dodać lub odjąć rok w zależności od tego, jak dojrzałe i odpowiedzialne jest twoje dziecko. Rozważane mogą być normy wspólnotowe. Czy inni rodzice pozwalają już swoim nastolatkom umawiać się na randki?

Miłość i związki

Podczas gdy rozmowy między rodzicami a nastolatkami muszą obejmować hormony, hydraulikę i inne biologiczne aspekty miłości i pociągu, jednakowy czas należy poświęcić na przemyślane dyskusje o miłości jako najpotężniejszej i najgłębszej ze wszystkich ludzkich emocji.

Miłość jest dla nastolatków przedmiotem niekończącej się fascynacji. Na szczycie ich listy pytań jest:„Skąd wiesz, że jesteś w kimś zakochany?” Są też naprawdę ciekawi zalotów i małżeństwa swoich rodziców („Mamo, czy zakochałaś się w tacie od pierwszego wejrzenia?”) oraz, jeśli to możliwe, rozwodu („Tato, jak dwoje ludzi może się kochać przez lata i lata , to przestań się kochać?”).

Samo posiadanie niedoskonałego życiorysu romantycznego nie dyskwalifikuje Cię od rozpoczęcia tej rozmowy. Możesz powiedzieć:„Nie zawsze podejmowałem mądre decyzje, jeśli chodzi o miłość, ale obiecałem sobie, że następnym razem, gdy zwiążę się z kimś wyjątkowym, nie zadowolę się niczym mniej niż zdrowym, uczciwym relacja. Mam nadzieję, że kiedy będziesz starsza i gotowa na randki, zrobisz to samo. Oboje zasługujemy na najlepsze, prawda?”

Nazwij to szczenięcą miłością, to wciąż miłość

Dorośli na ogół cynicznie postrzegają romans nastolatków, jakby to była chemiczna nierównowaga wymagająca korekty. „Chodzi o seks” – mówią. „Wiesz, jacy są, kiedy ich hormony zaczynają szaleć”. Chłopiec i dziewczyna płyną ulicą trzymając się za ręce, zakochani w zawrotach głowy, a wszyscy rodzice widzą testosteron i estrogen na randce.

Wystarczy spojrzeć na słowa używane do opisania uczucia między dwojgiem młodych ludzi:„zauroczenie”, „zmiażdżenie”, „szczenięta miłość”. Jeśli to miłość dla dwóch szczeniąt, czyż nie jest to miłość? Przypomnijmy o tym wcześniej, że nie tak dawno wiele par wzięło ślub w wieku nastoletnim.

„Rodzice nigdy nie powinni umniejszać ani wyśmiewać pierwszej miłości” — mówi pediatra z Tucson, dr George Comerci. „To bardzo ważny związek z nastolatkami i jest ważny z innego powodu, ponieważ jest to ich pierwszy intymny związek z kimś spoza rodziny”.

Kiedy „wychodzenie” ewoluuje w „stabilność”, naturalne jest martwienie się, że sprawy stają się zbyt poważne zbyt wcześnie. Jeśli zauważysz, że praca szkolna zaczyna cierpieć, a przyjaźnie zanikają, rozsądne jest ograniczenie liczby spotkań Romea i Julii w ciągu tygodnia szkolnego. Romanse w liceum mają zwykle ograniczoną długość życia. Te, które wytrzymują do dnia ukończenia szkoły, rzadko przeżywają lata ponadgimnazjalne. Jeśli jeden lub oboje młodych ludzi wyjdzie z domu, fizyczny dystans otwiera między nimi dystans emocjonalny i ostatecznie związek się zatrzymuje.

Pierwszy złamane serce:pomoc nastolatkowi w radzeniu sobie

Zerwanie romansu może być bolesne na każdym etapie życia. Mimo to, gdy związek dorosłych kończy się źle, przynajmniej zraniona strona wie, że przetrwała inne rozczarowania, że ​​aż nazbyt znajome uczucie pustki i zasłona depresji nieuchronnie się podniosą.

Nastolatki nie nauczyły się jeszcze odporności serca. Kiedy po raz pierwszy doświadczają romantycznego odrzucenia, smutek może wydawać się bezdenny. Rodzice muszą poważnie traktować uczucia dziecka ze złamanym sercem.

„Rozstanie są jednym z głównych czynników wywołujących samobójcze gesty u młodych ludzi” — mówi dr Eagar. Jednak zdecydowana większość dzieci przezwycięży ból i będzie dobrze. Mamy i tatusiowie mogą wspomóc proces leczenia, poświęcając czas, cierpliwość i uściski. Trochę dodatkowej wrażliwości też pomaga, ponieważ w tej sytuacji wiedza o tym, czego nie mówić jest tak samo ważne, jak wybór właściwych słów.

Potwierdź ból swojego nastolatka, ale zapewnij ją, że znów będzie szczęśliwa. „Rozumiem, jak bardzo jesteś zdenerwowany, i wiem, że możesz czuć, że twój smutek nigdy nie zniknie. Ale tak się stanie i prawdopodobnie wcześniej niż myślisz”.

Nie korzystaj z tej okazji, aby ujawnić, że nigdy nie lubiłeś nowej, nieistotnej, znaczącej drugiej osoby. Twój syn może dać upust swojej wściekłości na dziewczynie, która go rzuciła, ale nie daj się zwieść. Prawdopodobnie minie trochę czasu, zanim porzuci nadzieję, że zrozumie swój błąd i wróci czołgając się z powrotem. Pamiętaj też, że słabnące relacje między nastolatkami często znów się pojawiają.

Pozwól dziecku odczuwać smutek. Aby powiedzieć komuś, kto jest zdenerwowany:„Hej, rozchmurz się! Nie jest tak źle!" (lub słowa w tym zakresie) zasadniczo oznacza, że ​​nie ma ona prawa do swoich emocji. Jednak smutek, który utrzymuje się dłużej niż kilka tygodni, może wymagać profesjonalnej porady.

Zachęć go, by spotykał się z przyjaciółmi — ale nie drażnij. Kiedy jest gotowy do spotkań towarzyskich, zrobi to bez żadnej zachęty.

Podziel się historią z okresu młodości. „W pierwszym roku studiów zakochałem się do szaleństwa w dziewczynie o imieniu Elyse. Spędzaliśmy razem każdą chwilę. Nie wyobrażałem sobie, że kiedykolwiek będę z kimkolwiek innym i myślałem, że ona czuje do mnie to samo.

„Pewnego dnia niespodziewanie powiedziała mi, że nasz związek staje się zbyt poważny i chce umawiać się z innymi ludźmi. Byłem zmiażdżony! Jeździłem na motorowerze przez tygodnie. Szpiegowałem ją w kampusie; w niektóre noce stałem przed jej akademikiem tylko po to, żeby zobaczyć, czy weszła z kimś przez frontowe drzwi. Moi przyjaciele nie mogli znieść bycia przy mnie i nie winię ich! Byłbym ponury i narzekał na Elyse, Elyse, Elyse.

„Teraz jestem wdzięczny, że ze mną zerwała. Bo gdyby tego nie zrobiła, nigdy nie poznałbym twojej matki!”


Previous:

Next: