• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Lęk Rozdzielny u Niemowląt: Przyczyny, Objawy i Jak Pomóc

Lęk rozdzielny

Lęk Rozdzielny u Niemowląt: Przyczyny, Objawy i Jak Pomóc

Wskazówka

Może ułatwić radzenie sobie z lękiem rozdzielnym, jeśli choć raz w pierwszych 6 miesiącach życia dziecka zatrudniicie opiekunkę. Dziecko poczuje się pewniej, jeśli rozdzielanie było zawsze znane.

Jeśli dziecko cierpi na lęk rozdzielny, starać się ignorować hysterię i sprawić, by pożegnanie było krótkie i miłe. Uśmiechnijcie się, przytulcie, wyjdźcie za drzwi. Wróćcie po 5 minutach. Nie wracajcie do pokoju – stańcie za drzwiami lub zajrzyjcie przez okno. Szansa duża, że dziecko już się uspokoiło i przystosowało do żłobka. Jeśli przez tydzień-dwa nie uspokaja się w 10 minut po Waszym wyjściu – przeanalizujcie decyzję o żłobku lub opiekunce.

Niezależnie od tego, jak świetna opiekunka, oboje możecie cierpieć na lęk rozdzielny w momencie pożegnania.

Szczególnie pod koniec pierwszego roku, gdy pamięć się rozwija, lęk może stać się niemal nie do zniesienia. 10-miesięczne dziecko wie, że gdy opiekunka wejdzie do drzwi lub Wy wejdziecie do żłobka – wkrótce odejdziecie. Może płakać hysterycznie przy pożegnaniu. I to dzień za dniem.

Najgorsze dla dziecka (i Was) to moment rozdzielenia. Dziecko pamięta podobne sytuacje i przewiduje rozdzielenie. Ale skupione na chwilowym lęku, może nie pamiętać radosnych spotkań z przeszłości. Może myśleć, że nigdy nie wrócicie.

Gdy już odejdziecie, dziecko może zapomnieć, że poszliście. (Skupienie na chwili ma zalety.) Albo uspokoi się i przypomni, że zawsze wracacie. Na szczęście, jak z płaczem przed snem, okresy łez staną się coraz krótsze (choć mogą wzrosnąć przy chorobie, zmęczeniu).

Wasz własny lęk może być gorszy. Macie pytania:

• Przetrwa bez mnie?
• Będzie tęsknić?
• Czy jestem zbyt egoistyczny?
• Czy rozdzielenie zaszkodzi?

Starać się cenić, że dziecko ma kogoś, kto je kocha i chce opiekować. Jeśli macie miłą relację i dalej budujecie więź – jaka szkoda, jeśli inni ciepły, wrażliwi opiekunowie też z nim się wiążą? Dziecko potrafi wiązać relacje z wieloma ludźmi. (Jeśli mimo to czujecie zazdrość – przeanalizujcie priorytety i weźcie więcej "wolnego" przed powrotem do pracy.)

Bądźcie spokojni. Rozdzielanie staje się łatwiejsze po kilku razach. Zrozumiecie, że dziecko przeżyło i przeżyje. Zauważycie, że jest w porządku. I poczujecie ulgę, widząc, że cieszy się Waszym powrotem tak samo jak zawsze.

Jak ułatwić rozdzielanie

Po co się spieszyć?

Wskazówka

Jeśli dziecko ma kocyk zabezpieczający, pluszak lub inny przedmiot dający poczucie bezpieczeństwa – niech go zabierze do żłobka lub ma przy opiekunce. Nigdy nie drwiczcie go za to ani nie zniechęcajcie. Fakt, że dziecko potrzebuje zastępnika bezpieczeństwa, nie znaczy, że nie daliście mu go. Naprzeciwko – nie mógłby z niego korzystać, gdybyście nie dali mu poczucia bezpieczeństwa.

Przy nowej opiekunce lub żłobku dajcie dziecku czas na przyzwyczajenie przed "opuszczeniem". Najlepiej zostawicie je z kimś znanym. Poproście opiekunkę o przyjście 15 min wcześniej (opłacone), a jeszcze lepiej – 1-2 wizyty przy Was przed zostawieniem jej samej z dzieckiem.

W żłobku planujcie zostać co najmniej pół godziny w pierwszych dniach, a nawet cały pierwszy dzień. Znowu – dogadajcie się na płatnych wizytach adaptacyjnych przed samotnym pobytem. Potem, w pierwsze dni, dajcie dziecku szansę i zachętę do angażowania się w zajęcia przed wyjściem.

Dla dobra dziecka i Waszego – zaczynajcie od małych kroków. Przyzwyczajcie do dłuższych rozdzielań krótkimi wyjściami: 30-60 min (a nawet 15 min). To buduje zaufanie do opiekuna etapami. Następnie stopniowo wydłużajcie czas do docelowego.

Nie schowajcie się, wychodząc. Jeśli zrobicie to, dziecko nigdy nie będzie wiedzieć, gdy macie iść – i stanie się bardziej przytulne nawet gdy nie macie zamiaru iść.

Pożegnania: krótkie, słodkie, przewidywalne. Stwórzcie rytuał podobny do wieczornego. Nie wymuszajcie przestania płaczenia przed wyjściem. (Pomyślcie, jaką moc to daje dziecku.) Uśmiechnijcie się, powiedzcie uspokajające słowa, przytulcie, pocałujcie, powiedzcie, że będziecie tęsknić – i idźcie. Dziecko patrzy na Was, by ocenić bezpieczeństwo – musi widzieć Waszą pewność, że wszystko będzie dobrze. Dlatego ciepło i uśmiech przy pożegnaniu są tak ważne.