Trening asertywności u maluchów

Żaden rodzic nie chce, by maluch uległ w obliczu przejmowania. Jeśli podejrzewasz, że nie wie, co robić, gdy inny maluch go popycha na placu zabaw, możesz nauczyć go asertywności, by cieszył się grą z rówieśnikami. Asertywność przychodzi naturalnie niektórym, inni potrzebują ćwiczeń. Zachęcaj do stawiania granic jasną komunikacją i prośbą o pomoc.

Omówienie komunikatów „Ja”

Naucz dziecko mówić o swoich potrzebach komunikatach „Ja”. Maluchy różnie radzą sobie z mową. Cenne umiejętność: powiedzenie „Nie chcę, żebyś to robił. Stop!”. Prof. Alice Sterling Honig proponuje komunikaty: „Używam tej zabawki”, „Nie lubię, gdy mnie pcha”, „Chcę, żebyś mnie zostawił w spokoju”.

Rozmowa o słowach opisujących uczucia

Honig sugeruje naukę nazywania uczuć: smutek, krzywdę, frustrację, złość, rozczarowanie, gniew. Rozwiązuj je w ciągu dnia, pytaj, jakie słowo pasuje do chwilowego stanu. Ćwicz łączenie „Ja” z uczuciami: „Czuję złość, gdy zabierasz moją zabawkę. Nie chcę z tobą teraz bawić”.

Bezpieczna przestrzeń na uczucia

Dzieci potrzebują bezpiecznej przestrzeni na przeżywanie emocji, by je zaakceptować i nauczyć się z nimi. Jeśli dziecko unika asertywności, powiedz, że to OK czuć złość, gdy inni robią to, co nie lubi, i OK prosić o swoje. Honig proponuje pozwalanie na wszystkie uczucia, ucząc jak odpowiednio mówić o i bronić swoich potrzeb.

Gra w role

Asertywność to umiejętność do nabycia. Leah Davies (autorka, edukatorka) sugeruje lalki i symulacje sytuacji, które maluch może spotkać, ćwiczenie asertywnego języka i tonu. Zamieniajcie role: Ty jesteś przejmującym, obserwuj reagowanie. Pogratuluj, gdy postawi się w obronie siebie.