• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Radzenie sobie z wybuchami gniewu, gryzieniem, ciągnięciem za włosy i nie tylko

Radzenie sobie z wybuchami gniewu, gryzieniem, ciągnięciem za włosy i nie tylko

Może największym problemem, jaki mali sprawiają rodzicom, są wybuchy gniewu oraz uderzanie, gryzienie, ciągnięcie za włosy i inne akty przemocy.

To dobry pomysł!

Dzieci są w zasadzie rozsądne, a jak tylko je zrozumiesz, zazwyczaj możesz z nimi rozumować.

To dobry pomysł!

Czasem musisz działać na „czas malucha”. Jeśli zwolnisz tempo, Twoje dziecko stanie się bardziej spokojne.

Wybuchy gniewu

Maluchy rzucają się na podłogę, machają rękami, uderzają głową, krzyczą. Jak z tym radzić?

• Wybuch gniewu to utrata kontroli. Nie traktuj go jako sytuacji dyscyplinarnej (innymi słowy, nigdy nie nakładaj konsekwencji dyscyplinarnych na dziecko za wybuch gniewu).
• Mówiąc, że dziecko ma wybuch gniewu. Siądź na podłodze z nim, upewnij się, że wokół nie ma nic ostrego. Czasem trzymanie dziecka, gdy krzyczy i płacze, to najlepsza opcja.
• Wybuchy często zdarzają się, gdy dzieci czują się pchane. Czy pośpieszasz od jednej sprawy do innej? Zwolnij, i pozwól maluchowi pomóc określić tempo.
• Wybuchy pokazują zaufanie. Gdyby dziecko nie czuło się w pełni komfortowo z Tobą, nie puściłby luzu.
• Małe dzieci mają własną agendę. Jeśli Bradek jest zajęty robieniem bab z błota, a potem planuje nakarmić nimi smoka, może stracić kontrolę, gdy zmuszasz go do „Wchodź do środka, teraz!”. Uznanie jego doświadczenia i dawy wyboru sprawią, że Bradek poczuje się zauważony i czasem pozwolą uniknąć sceny. „Bradku, place będą piec do jutra. Włącz piec i zwiąż smoka. Możesz wybrać: wchodzisz teraz sam, albo pomogę Ci wejść.”
• Małe dzieci nienawidzą być niezrozumianych. Poziom frustracji jest bardzo wysoki, zwłaszcza gdy wewnętrzny rozwój dzieci przewyższa ich zdolność werbalizowania. Oni wiedzą, co chcą przekazać, po prostu nie potrafią. Wiedza, że to się dzieje (i poświęcenie czasu na próby zrozumienia jego komunikatu) może pomóc uniknąć wielu burzliwych chwil.
• Wybuchy mają cel. Czasem dziecko jest tak napięte i zdenerwowane, że musi płakać hysterycznie i puścić parę. Bądź tam, pozwól puścić, i przeżyj cudowną pożytkę, gdy płaczące, wyczerpane, czerwone od płaczu małe czartki zasypia na długi, przepiękny sen.

Gryzienie, uderzanie, ciągnięcie za włosy i inne akty przemocy

Zachowaj się!

Nie naklejaj na dziecko etykiety „gryzak”. To tylko doprowadzi do większego nasilenia zachowania.

Gryzienie, uderzanie, ciągnięcie za włosy i inne akty przemocy mają różne przyczyny: od ciekawości przez złość i strach po frustrację. Przemoc nie jest w porządku i musisz to adresować bezpośrednio.

• Uznaj emocję, szukaj pozytywnego zamiaru i zareaguj na impuls. („Widzę, że jesteś zła na Zofię.”)
• Edukacja i werbalne wyznaczenie granicy. Krótko i prosto. („Nie gryziemy ludzi. To boli. Dotykamy delikatnie.”)
• Fizyczne wyznaczenie granicy i edukacja fizyczna. („Nie pozwolę Ci gryźć jej znów. O tak się dotyka delikatnie.”) Weź jej rękę i spraw, by jej dłoń głaskać Twoje włosy.
• Zaoferuj alternatywę. „Jeśli jesteś zła, możesz stopyć nogami i powiedzieć: 'Mamo, jestem zła.' Spróbujmy to.”
• Jeśli konieczne, oddziel ją od środowiska.
• Nie gryź ani nie bij w zwrot. To okrutne, i nauczy się, że przemoc jest akceptowalna.