• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak radzić sobie z atakiem gniewu i wymiotowaniem u malucha

Malucha, dzieci 1–3 lat, mają ograniczone umiejętności werbalne do radzenia sobie z gniewem. Atak gniewu to nie planowane zachowanie po uwagę, to niekontrolowany gniew. Maluch może tak się rozgniewać, że zatrzyma oddech, krzyczy lub płacze do wymiotowania. Radzenie sobie z atakami wymaga zarządzania, by ich unikać, i kroków do podjęcia, gdy nastąpią.

Potrzebne rzeczy

• Papier
• Długopis lub ołówek
• Chusteczki nawilżane lub mokra chusteczka
• Zestaw do przeubrania
• Torba folowa (opcjonalnie)

Instrukcje

Zarządzanie (prewencja)

1. Zapisz czasy, jakich pamiętasz ataki, i wydarzenia towarzyszące. Zanotuj: przeładowanie bodźcami, nudę, niemożność zrobienia czegoś, co chciało, potrzebę snu, odpoczynku, jedzenia. Jeśli nie jesteś pewien, obserwuj 2–3 ataki. Zanotuj, co dziecko robi tuż przed atakiem: głośniej, stąpanie, zły wyraz twarzy, łzy.

2. Unikaj sytuacji wyzwalających ataki. Jeśli większość wokół snu/posiłku – nakarm lub ułóż do snu przed wyjściem na zakupy lub na zabawę. Jeśli frustracja zrobieniem rzeczy – ćwicz te umiejętności, gdy dziecko wypoczęte, niegłodne, niespodziewane. Gdy zobaczysz znaki nadchodzącego ataku, rozproszyć dziecko: zaśpiewaj piosenkę, wskaż coś ciekawego.

3. Ćwicz narzędzia uspokajania, gdy dziecko nie jest zdenerwowane. Naucz „spokojny głos” do proszenia. Zademonstruj „jestem zły” i modele: liczenie do 10, głębokie oddechy, odchodzenie od frustracji.

Atak gniewu

4. Podczas ataku upewnij się, że dziecko bezpieczne i nie zagraża innym. Jeśli musisz przenieść do bezpiecznego miejsca, zrób to szybko, nie podnosząc głosu, mówiąc, że zabierasz do bezpiecznego miejsca. Jeśli dziecko próbuje się znosić lub innych, lub dąży gdzieś niebezpieczne, może być konieczne delikatne przytrzymanie. Nie rozmawiaj, tylko powiedz, że puszczysz, gdy się uspokoi.

5. Ignoruj zachowanie, nawet wymiotowanie, dopóki dziecko bezpieczne. Dr William Sears, pediatra i autor, mówi: jeśli atak z frustracji, możesz powiedzieć, że pomozesz, gdy się uspokoi.

6. Gdy atak minie, spokojnie zapytaj, czy chce pomoc w posprzątaniu, przeubraniu, wypłukaniu ust. Odpowiedź ma być rzeczowa, ani zła, ani ulgająca, by nie nagradzać zachowania. Zaproponuj uspokajającą aktywność: kąpiel, bajkę, film.