• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Najlepsze wskazówki do nauki korzystania z nocnika – od ekspertów i rodziców

Przygotowanie do nauki nocnika

Czy odliczasz dni do przejścia na toaletę? Albo może już próbowałeś kilka razy, ale bez większego sukcesu? Niezależnie od tego, Twoje dziecko musi być gotowe, aby nauka trwała. I nie martw się – pewnego dnia na pewno dojdzie do tego momentu.

„Żadne dziecko nie skończy liceum w pieluchach” – mówi Carol Stevenson, mama trojga dzieci z Kalifornii, która nauczyła każde w innym wieku. „Ale tak łatwo zapętać się na tym, że dziecko ma określony wiek i wciąż nie jest gotowe, co dodaje presję i zamienia naukę w walkę”.

Gdy już jesteś pewien, że Twoje maluch jest gotowe, by pożegnać się z pieluchami (obserwuj sygnały: zainteresowanie toaletą, informowanie o potrzebie, chęć szybkiej zmiany po wychodzeniu), spróbuj tych sprawdzonych trików od ekspertów i rodziców, by ułatwić proces.

Termin nauki nocnika

Nie frustruj się, jeśli rzeczy idą wolno. Nauka nocnika może zająć około roku, wedle badań Medical College of Wisconsin w Milwaukee. „Dwie wielkie zaskoczenia: nauka toalety nie jest szybka i nie przebiega gładko” – mówi dr Maureen O’Brien, dyrektor ds. wychowania i rozwoju dziecka w The First Years, autorka „Watch Me Grow: I'm One-Two-Three”. „Kilka obszarów rozwoju musi się zgadzać. Dziecko musi dobrze komunikować się, być świadome swoich odczuć fizjologicznych i rozumieć, ile czasu potrzebuje, by dotrzeć do toalety”.

• Kiedy rozpocząć naukę nocnika u malucha

Ćwicz cierpliwość

„Kiedy pomyślałam, że moja córka jest gotowa (około 26 miesięcy), chodziliśmy do toalety co 10 minut – nawet gdy byliśmy poza domem. Powoli wydłużaliśmy przerwy do 15, 20 minut, i po dzień lub dwa potrafiła sama siusnąć. Kaka była inną historią – musiałam namawiać ją M&M’s!” – Elissa Murnick, Fairfield, Connecticut.

„Mój syn szybko opanował siusanie na nocniku, ale kaka wymagała dodatkowego wysiłku. Na początku musieliśmy obserwować jego 'sygnały', by wiedzieć, że chce robić kaka, i wtedy zabierać go do łazienki. Ponieważ trwało to długo (czasem ponad pół godziny), zaczęliśmy czytać mu, by czekanie było przyjemniejsze. Ale przede wszystkim – cierpliwość, cierpliwość, cierpliwość to klucz!” – Karen J. Wright, Mankato, Minnesota.

Przestrzegaj rutyny

„Kluczem jest konsekwencja” – mówi Jen Singer, mama dwojga dzieci, autorka serii „Stop Second-Guessing Yourself” i członek zespołu Huggies Pull-Ups Potty Training Partners. „Cokolwiek robisz w domu w planie nauki nocnika, musisz robić też w innych miejscach. Jeśli dziecko woli czytać książkę na nocniku, porozmawiaj z opiekunką w żłobku o przysłaniu ulubionej książki. Pamiętaj, że żłobki mogą być zbyt zajęte, by dostosować naukę do każdego dziecka. W takim przypadku zapytaj, jak mogą wspierać Twoje sukcesy domowe i poszukaj kompromisu. Potem zanieś do domu coś, co działa w żłobku. Jeśli dziecko kocha mydło używane w szkole, kup to samo do domu”.

• Jak zastosować 3-dniową metodę nauki nocnika

Bądź konsekwentny

„Chciałabym przyznać sobie zasługę za jego naukę, ale niesamowite nauczycielki w żłobku zrobiły ciężką pracę: sadziły go na toalecie co 20 minut, bez wyjątku. My tylko podążaliśmy za ich przykładem w domu. I myślę, że fakt, że widział swoich kolegów korzystających z nocnika, sprawił, że też chciał”. – Roberta Perry, Phoenixville, Pensylwania.

„Okazało się, że nasz syn po prostu nie był zainteresowany pamiętaniem o самостояwnej wizycie toalety, więc znaleźliśmy Potty Watch, który uwielbiał. Programujesz ten zegarek na odtwarzanie piosenek i świecenie co 30, 60 lub 90 minut; potem resetuje się i zaczyna od nowa”. – Heather Ledeboer, Athol, Idaho.

„Kiedy mój syn miał 17 miesięcy, zaczęłam sadzić go na nocniku każdego wieczora, gdy zasypiałam kąpiel. Dźwięk płynącej wody wydawał się go zachęcać, i w ciągu kilku wieczorów mieliśmy sukces. Utzymałam rutynę o tej samej porze każdego wieczora. Powoli dodawaliśmy więcej wizyt w toalecie w ciągu dnia. Tą metodą z sukcesem nauczyłam wszystkich trzech dzieci”. – Shannon, Stevensville, MD.

Stosuj nagrody

„Dwa słowa: Mini M&M’s! Obiecuj, że za każde korzystanie z nocnika dostanie dwa lub trzy, a jeśli się obierze (u nas ogromne wyzwanie), dostaje cztery lub pięć. To robi ogromną różnicę, bo myślę, że jeden z powodów, dla których dzieci nie chcą iść, to to, że nauka obierania się jest trochę brzydka”. – Donna Johnson, Charlotte, Karolina Północna.

„Z całego serca polecam łapówkę jako motywację do nauki nocnika. Trzymaliśmy w łazience małą plastikową świnkę-skarbonkę i nagradzaliśmy każdy sukces (jedna groszówka za pipi, dwie za kaka). Nasza córka była oczarowana – trząsła świnką z blaskiem w oku i komentowała, jak staje się ciężka. Gdy skończyła, zamieniliśmy jej zyski na ćwierćdolarówki na karuzelę w centrum handlowym”. – Lisa Spicer, Los Angeles, Kalifornia.

„Każdego razu, gdy nasi maluchy korzystali z nocnika, ozdabiałam ich ubrania naklejkami. Na koniec dnia chwalili się rzędami naklejek (wyglądały jak gwiazdy generała) przed ojcem. Otrzymywali podwójne pochwały za sukcesy, a ja miałem tani i łatwy sposób na nagradzanie”. – Jen Singer, Kinnelon, Nowa Jersey.

„Próbowaliśmy Cheerios, M&M’s, tablic nocników, okrzyki entuzjastów, ale nic nie działało. Mój syn od zawsze był zsunięty na samochody i ciężarówki, a właśnie w kinach pojawił się film 'Auta'. Mąż przebił lokalne sklepy, by zebrać wszystkie figurki z filmu. Obejrzeliśmy film, potem powiedzieliśmy synowi, że za każde korzystanie z nocnika dostanie autko. Było magiczne. Po 15 autach był w pełni wyuczony. Pełna dumą Disney!” – Darlene Fiske, Austin, Teksas.

Chwal swoje dziecko

„Słyszałam wszystkie wskazówki – naklejki, łapówki zabawek, specjalne spodnie. Ale musisz wybrać coś, co pasuje do Twojego stylu wychowania. Nie stosowałam nagród w innych miejscach, więc nie chciałam tu zaczynać. Co zadziałało: mnóstwo niepodzielnej uwagi, pozytywnego wzmocnienia, miłości, afektu i dumy, gdy dzieci się udało. Robienie wielkiej sprawy z małych kroków postępu to klucz”. – Diane Hund, Elmhurst, Illinois.

„Nie używałam żadnych bajerów – ani dziecięcych toalet, ani oblónek, ani nawet pull-upsów – bo lokalny YMCA, do którego chodziły moje córki, nie w to wierzyło. Nawet musieliśmy podpisać umowę, że będziemy przestrzegać ich polityki nauki nocnika w domu. Otrzymałam instrukcję, by po prostu sadzić dzieci (miały około 2,5 roku) na naszą zwykłą toaletę w ciągu dnia, gdy myślałam, że muszą. Po tygodniu i mnóstwie 'Brawo! Zrobiłeś kakę!' i 'Świetnie! Zrobiłeś pipi!' były gotowe, z ledwie jakimiś wypadkami. W sumie myślę, że po prostu były rozwijalnie gotowe”. – Sandra Gordon, Weston, Connecticut.

• Eliminacja komunikacji: jak uczyć nocnika bez pieluch

Wybór miejsca

„Okazało się, że nakładki na WC były zbyt przerażające na start. (Poza tym, zazwyczaj wymagają stopnia, co może zająć za dużo czasu, by dziecko zdążyło). Zaczęłam od mini-nocnika Elmo w salonie, bo tam najwięcej czasu spędzała. Stopniowo przesuwaliśmy go coraz bliżej łazienki, aż w końcu przeszliśmy na nakładkę Dory na WC”. – Tracy Burton, Grand Ledge, Michigan.

„Aby zdjąć z córki presję, postawiliśmy nocznik obok jej łóżeczka, by miała swoją przestrzeń. Mogła też szybciej do niego dotrzeć, zwłaszcza rano i w nocy. Ta metoda zadziałała też u naszej drugiej córki”. – Anne i Ben, Cheshire, CT.

Nauka nocnika u chłopców

Przy chłopcach wielu ekspertów zaleca rozpoczęcie od siedzenia. „Nie tylko ze względu na bałagan” – mówi dr O’Brien. „Kiedy dziecko się uczy, chcesz zminimalizować liczbę zmiennych, o których musi myśleć. Decyzja, czy siedzieć, czy stać, może go zatrzymać na kilka sekund – a te sekundy mogą być kluczowe”.

Oto wskazówka od prawdziwej mamy: „Kiedy mój syn uczył się nocnika, odmawiał korzystania z dziecięcego nocnika czy nakładki na WC. Zamiast tego, na sugestię opiekunki z żłobka, pozwoliliśmy mu usiąść na normalnej toalecie... do tyłu. Brzmi dziwnie, ale siedząc tyłem do miski, czuł się bezpiecznie (nie bał się, że wpadnie!) i nie musiał celować, bo naturalnie trafiał. Mógł skupić się tylko na robieniu. Działało!” – Sarah Caron, Sandy Hook, Connecticut.

Ćwicz celowanie

„Nauka mego syna stania przy pipi była trudna, więc zamieniliśmy to w grę. Włóżmy pięć Cheerios do nocnika i kazałem mu celować w nie. Za każde udane celowanie dostawał nagrodę z worka dobrodziejów z dollarowego sklepu”. – Erika Cosentino, Lawrenceville, Nowa Jersey.

„Aby zachęcić syna do stania, wleliśmy kilka kropli barwnika do miski, by widział zmianę koloru wody. To samo zrobiliśmy z córką, ale usadziliśmy ją na WC do tyłu, by też widziała kolory”. – Vicki, Chapel Hill, NC.

„Po kilku nieudanych próbach spróbowałem nowej techniki, gdy mama była w weekendzie z przyjaciółmi. Zakryliśmy kanapę i krzesła folią i kupiliśmy 'męskie' bieliznę – taką jak tato. Przeżyliśmy weekend w bieliznie i koszulkach, robiąc grę co godzinę: kto zdąży do toalety. Było bardzo mało wypadków i po prostu oddzielenie weekendu sprawiło, że stres był minimalny. To wciąż jedno z moich ulubionych wspomnień”. – Scott Smith, Mount Washington, Kentucky.

Spraw, by nauka była zabawą

Twój maluch może się bać wielkiego wyzwania – nauki korzystania z toalety. Spraw, by był podekscytowany, używając zabaw, historii i nie tylko.

„Ustawialiśmy timer, zaczynając od co 30 minut i wydłużając przy sukcesach. Gdy timer dzwoni, córka mówi: 'Czas na nocznik'. Czuje kontrolę i robimy grę z wyboru nocnika (WC czy krzesełko). Za każdym razem jest zachwiana, pokazując mi wybór. Działa dobrze. Otrzymuję to, co chcę (siadanie na nocniku), a ona ma kontrolę nad wyborem. Używamy też 'dużych dziewczynych' spodni. Dotychczas bardzo mało wypadków”. – Jessica R. Guerra.

„Gdy dzieci zainteresowały się nocnikiem – około 2–2,5 roku – pozwalałam im biegać nago przed kąpielą i zachęcałam do nocnika. Potem pozwalałam im biegać bez spodni w domu przez dłuższe okresy (bardzo dobrze pamiętały o toalecie, dopóki nie miały ubrania). Po opanowaniu nagości przechodziliśmy do ubrania (najpierw bielizna, potem spodnie). Metoda była niezwykle bezbolesna – bardzo mało wypadków i cofnięć”. – Jennifer Walker, Cleveland, Ohio.

„Mój środkowy syn był uparty przy kaka na nocniku – absolutnie odmówił, bez względu na nagrodę. W końcu powiedziałam mu, że gdy spłuniemy, kaka płynie do morza, by nakarmić rybki – więc jak nie zrobi, to biedne rybki nie będą miały co jeść. Mój syn, będący wrażliwym dobczynnikiem, poczuł misję, by robić kakę, by 'uratować' rybki. (Przecież Nemo i Dory na nim liczyły!)” – Liane Worthington, Simpson, Pensylwania.

Zrozum strach

„Nasz starszy syn zaczął siusnąć na nocniku z 18 miesięcy, ale bał się 'drugiego'. Po wielu nagrodach i frustracji zwróciliśmy się do lekarza, który wyjaśnił, że niektóre dzieci traktują kał jako dosłowną część siebie i boją się patrzeć, jak płyną. (To miało sens, bo był bardzo analityczny). Po pokazaniu mu książki anatomicznej i wyjaśnieniu, jak działa układ trawienny, zaczął robić kakę na nocniku już następnego dnia!” – Ginny Graham, Collegeville, Pensylwania.

„Moja córka skończyła 3 lata. Przez miesiące budziła się sucha, ale nie miała ochoty na nocnik. Zrobiliśmy to, co zalecił pediatra: kazaliśmy jej robić przeciwnie do naszych oczekiwań. 'Kochamy pieluchy! Nie chcesz iść na nocnik jak duża dziewczynka!' Zawsze odpowiadała, że chce. Na koniec usiadła na nocniku kilka razy bez efektu. Raz, rozmawiając o nocniku, powiedziała: 'Mój pipi nie chce wyjść'. Wreszcie zrozumiałam, że myśli, że siadanie na nocniku nie działa. Tydzień przed urodzinami usadziliśmy ją na nocniku zaraz po przebudzeniu, zanim zdążyła w pieluchę. Zrobiła w nocniku i od tamtej chwili żadnych wypadków. Przeszłyśmy prosto na bieliznę, pomijając Pull-Ups. Polecam mówienie maluchowi przeciwnie do tego, co chcecie, bo i tak robią odwrotnie, i rozmawianie o tym, co ich przeraża”. – Gina Cinotto Burrell.

Nauka nocnika w podróży

„Moja córka bała się automatycznych spłuczek w publicznych toaletach, więc wymyśliłam trik. Kładzie kartkę z blokada na czujniku – to zapobiega automatycznemu spłukaniu. Gdy skończy, obtrze i wyjdzie z kabinki, zdejmujesz kartkę, by spłukało”. – Tracy Marines, Lancaster, Pensylwania.

„Podróżujemy z małym toaletą z zdejmowaną nakładką, by córka czuła się wygodniej na 'strasznych' dużych toaletach w publicznych miejscach”. – Christine Louise Hohlbaum, Paunzhausen, Niemcy.

• Najlepsze krzesełka i nakładki do nauki nocnika

Noszenie bielizny

„Sytuacja z Pull-Ups była moim największym problemem. Pediatra syna powiedział, że ma wypadki w Pull-Upsach, bo czuje, że nie różnią się od pieluchy; jedyna różnica to to, że nie musi kłaść się, by je włożyć. Okazało się, że to prawda – gdy odpuściłam Pull-Upsy i włożyłem mu 'duże chłopcze' bieliznę, zaczął korzystać z nocnika prawie natychmiast”. – Amy Wilson.

Inne wskazówki od rodziców

„Mój 2-latek wydawał się gotowy, ale żaden 'trik' nie działał. Wybraliśmy sobotę, włożyliśmy mu 'duże chłopcze' spodnie i przygotowaliśmy się. W pierwszej godzinie zrobił w spodniach cztery lub pięć razy; ciągle go przeubieraliśmy i mówiliśmy, że musi iść na nocnik. Po naprawdę długim dniu zrozumiał i do poniedziałku był w pełni wyuczony. Nadal zdarzały się wypadki, ale jednorazowe, ostateczne przejście naprawdę zadziałało”. – Pamela Scott, York, Pensylwania.

„Jej kaki były wielkości bananów, i pewnego dnia pokazałam jej! Wyjaśniłam: 'Twoja kaka jest za duża na pieluchę. Musi iść do toalety'. To był początek”. – Daphne Brogdon, coolmom.com.

„Ucz przez przykład. Moja 3-latka odmawiała kakania na nocniku. Pewnego dnia, podczas zabawy z koleżanką, ta poszyła na nocniku przed nią. Od tego dnia moja córka kaka na nocniku i nigdy nie wracała do tyłu”. – Christina Marie Puglisi, Buffalo, Nowy Jork.