• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dlaczego niepróbowanie trenowania do toalety to najlepsza metoda trenowania do toalety

Kiedy mój syn miał niemal 3 lata, nie wykazywał absolutnie żadnego zainteresowania toaletą. Przez miesiące stawialiśmy pottki po całym domu – jeden w łazience, jeden w salonie – w nadziei, że może spróbuje ich, gdy nadszedł czas na sprawy fizjologiczne. Nawet próbowaliśmy go bestchować ciastkami, nowymi zabawkami i ulubionymi programami na Netflixie, ale nic nie przynosiło efektów.

W jego wieku bardzo mało dzieci nosiło jeszcze pieluchy, więc nie zdziwiłam się, dowiadując się, że wiele matek w moim otoczeniu intensywnie trenuje swoje dzieci do toalety. Najpopularniejsza metoda, oparta na książce Oh Crap! Potty Training: Everything Modern Parents Need to Know to Do It…, wydawała się szybka i prosta: przez trzy dni trzymaj dziecko nago w domu i zrozumie to. I u innych dzieci to działało.

Natomiast u mnie i mojego syna sprawa wyglądała inna. Na początku przyznaję, że odkładałam na później jakąkolwiek konkretną metodę, bo może to ja byłam ta, która przyzwyczaiła się do pieluch. Lubiłam wygodę przełożenia go bez biegania do toalety przy każdej okazji. Lubiłam myśl o długich przejazdach bez postojów, czy cokolwiek innego wyobrażałam sobie jako życie bez "wygody" pieluch.

Może mój syn czuł moje podejście "bez presji, bez toalety", bo pamiętam, jak czytałam mu pewnego wieczora książeczkę o toalecie, a on… sikał przez pieluchę w trakcie czytania! Albo może to był znak, że po prostu nie jesteśmy gotowi.

Wtedy porozmawiałam z wychowawczami z przedszkola mego syna, którzy byli "z starej szkoły", i zaproponowali zupełnie inne podejście: "Nie naciskaj i nie trenuj go. Po co pośpiech? Niech Ci powie, kiedy będzie gotowy!"

To była ulga dla mnie. Ale wiele matek musi pośpieszyć z treningiem, bo niektóre przedszkola w kraju nie przyjmują dzieci w pieluchach. Mam szczęście, że nie musiałam się z tym mierzyć, bo dyrektor przedszkola mego syna w Hastings-on-Hudson, Nowy Jork, nie wierzy w takie zasady.

"Kiedy zmuszasz do treningu toalety dziecko, które nie jest fizycznie, psychicznie i emocjonalnie gotowe, rodzic może łatwo wywołać lęki, walki o władzę, wstyd i napięcie w relacji rodzic-dziecko" – mówi Irene Balint-Wemer, sama matka i wychowawczyna mojego dziecka. Dodaje, że gdyby placówka naprawdę rozumiała rozwój dziecka, zmieniłaby swoją politykę, a jeśli nie robi tego, rodzice powinni szukać innej placówki.

Inne matki, z którymi rozmawiałam, też nie wierzyły w zmuszanie dzieci do toalety. "Nie stosowałam żadnej konkretnej metody u syna, i była dość leniwa w temacie, ale zaczął regularnie używać pottka, gdy miał około 2 lata" – opowiada Holly Scudero, mama z Fairfax, Wirginia. "Żadnych wykresów, nagród, minutników, terminów – tylko dużo rozmów, czas bez pieluch i cierpliwość, by pozwolić mu samemu mówić, kiedy musi iść – choć często pytalam."

Mimo to zastanawiałam się, kiedy mój syn w końcu będzie gotowy, by pozbyć się pieluch. "Pojawią się naturalne znaki gotowości. Na przykład: pielucha lub pull-up jest sucha rano, on okazuje zainteresowanie, albo opowiada, jak jego koledzy chodzą na toaletę" – wyjaśniła Balint-Wemer. Opowiedziała mi swój trik: postawiła automat z gumami do żucia obok toalety i dawała dziecku gumę za każde pomyślne użycie. Jej dzieci ostatecznie wytrenowały same siebie i uspokoiła mnie, że tak będzie, zwłaszcza jeśli odstąpię.

Poczuliśmy ulgę, ale mąż nadal był nieco napięty, bo nasz syn wydawał się ostatnim dzieckiem w pieluchach. Wtedy zdecydowaliśmy, że mąż przeczyta wszystkie książki o trenowaniu i opracuje plan ataku – ale po naszej wycieczce do Florydy.

Tylko, że to nigdy nie nastąpiło. Tydzień przed wyjazdem nasz syn posiadł na toalecie pewnego wieczora i zrobił swoje. Rozkrzywialiśmy się! Następnego dnia wzięłam go do przedszkola w bawelniane majtki superbohaterów, powiedziałam wychowawczyniom, by przejęły sprawę, i liczyłam na najlepszy wynik. Tak, nie miałam pojęcia, co robię, ale poczułam, że to właściwy krok, mimo że większość poradników powiedziałaby, że to błąd.

Kolejne dwa do pięciu dni były wypadki – i bałaganne! Przyjaciółka wręcz kazała mi "przerwać misję", przeczytać pożyczoną książkę Oh Crap i spróbować ponownie, ale nie zamierzałam cofać się w czasie. Po kilku dniach zrozumiał. Biegł na toaletę, gdy musiał, a nawet zostawał suchy w majtkach całą noc. To było cud! Albo po prostu normalność. W każdym razie mogę powiedzieć: mój syn wytrenował się sam.

Wniosek

Co zadziałało u mnie? Niesztampowanie się nad trenowaniem do toalety i pozwolenie, by po prostu się zdarzyło, a potem – przejście wyłącznie na majtki i nie wracanie do pieluch.