Gry biblijne dla nastolatków o podejmowaniu wyborów

Chrześcijańskie decyzyjne wybory zaczynają się od chęci poddania myśli, intencji i pragnień Bogu. Badanie Słowa Bożego, ustalenie priorytetów agradnych Bogu, szukanie mądrej rady i modlitwa umożliwiają wybory zgodne z wiarą, pisze Paul Tautges (delightintheword.org, Kościół Biblijny Immanuela). Choć nastolatkowie są bombardowani wyborami i presją rówieśników, możesz nauczyć dziecka czekania na Boga, decydowania w oparciu o wiarę i przemyślenia konsekwencji. Gry to świetne narzędzie.

Decyzje i konsekwencje

Od początku Biblia ostrzega: wybory noszą dobre lub złe skutki. Adam i Ewa zjedli zakazany owoc – Bóg wypędził ludzi z Edenu. By nauczyć nastolatków decyzji i konsekwencji: przygotuj listę pytań. Przed spotkaniem przygotuj nieapietne potrawy zapakowane w woreczki. Oznacz numerami odpowiadającymi pytaniom. Podziel nastolatków na grupy. Przydziel pytanie, niech grupa wywyznaczy odpowiadającego. Prawidłowa odpowiedź = punkty. Błąd = zjedzenie zawartości worka o numerze pytania. Nastolatkowie uczą się: brak czujności i niedokładność = nieprzyjemne skutki. Nasze złe wybory czasem bolą innych.

Zróbmy wybór

Przykład siejącego (Mt 13) uczy: jak siejemy, tak żniemy. Rolnik rozsiewający nasiona bez zastanowienia stracił te na drodze, skałce, ciernie – ale żniwa była obfita na dobrej ziemi. Gra: kup prezenty, wystaw przed przyjściem nastolatków. Drukuj litery A, B, C na kartkach – po 5 sztuk każda. Wybierz wolontariusza – niech wybierze literę. Tłum pomaga krzykami. Pokaż, co pod kartką – to nagroda. Możesz zagrać w gry myślowe: dać szansę na zmianę decyzji. Następna dziewczyna – nagrody skrajne: dobre (książka chrześcijańska, nowy film) i gorsze (puszka pomidorów, kamień, pusta kartka).

Komu podążać

Ps 118,8: „Lepiej ufać Panu niż człowiekowi”. Nastolatkowie mają problem z wyborem autorités pod presją rówieśników. Ustaw grupę za drzwiami, ale lidera-wolontariusza zaproś do środka z Tobą. Zinstruuj go do zadania, ale niech pominie kluczowy etap. Np. kartki z numerami 1–10 – niech ułoży, ale pominie dwa. Gdy reszta wejdzie – niech każdy zrobi to samo, co lider. Cel: sprawdzić, czy ktoś zapyta „dlaczego tak?”, czy po prostu naśladuje. Lekcja: nie podążaj ślepo, kwestionuj decyzje i postrzeganie przed przyjmowaniem.

Ustalanie priorytetów

„Człowiek żnie to, co siaje” (Ga 6,7-8). Gra w priorytety – nawet w domu. Niech nastolatek napisze listę ważnych rzeczy w kolejności: TV, nauka, mecz piłki, modlitwa, czytanie Biblii. Reszta rodziny przestawia listę na to, jak powinna wyglądać. Każdy tłumaczy, co na szczycie i dlaczego. Nastolatek może zmienić priorytety na podstawie argumentów rodziny. Np. ruch na końcu – wyjaśnienie, że to podstawa zdrowia, zmienia postawę.

Previous:

Next: