Kiedy pozwolić nastolatkowi na rozpoczęcie randkowania

Zwyczaje randkowania zmieniły się od czasów, gdy ty byłeś nastolatkiem. Najbardziej uderzającą różnicą jest młody wiek, w którym dzieci zaczynają randkować: średnio dwanaście i pół lat dla dziewczynek i trzynaście i pół dla chłopców.

Możesz jednak nie rozpoznać tego jako randkowanie per se. Ostatni trend wśród wczesnych nastolatków polega na tym, by chłopcy i dziewczynki spotykali się w grupie. Idą masowo do galerii handlowej lub do kina, albo dołączają do grupy rzucającej frisbee na plaży.

Nie myl grupowego randkowania z randką podwójną lub potrójną. Choć wśród członków grupy może wystąpić okazjonalna para romantyczna, większość jest wolna. Jeśli w ogóle, młodzież w grupie spędza tyle samo czasu interakcji z przyjaciółmi tej samej płci, co z osobami przeciwną płcią.

Dr Ron Eagar, pediatra z Denver Health Medical Center, uważa grupowe randkowanie za zdrowy sposób dla nastolatków na delikatne wejście w świat randkowania zamiast nurkowania na głęboką wodę. „Numer jeden korzyść to bezpieczeństwo” – mówi ojciec dwóch dorosłych dzieci. Wyjścia w grupach mieszanych dają chłopcom i dziewczynom okazję po prostu cieszyć się towarzystwem drugiego, bez niezgrabności i napięcia seksualnego, które mogą wpłynąć na randkę jeden na jeden.

Randkowanie jeden na jeden

W jakim wieku dzieci są wystarczająco dojrzałe, by randkować „solo”? Nie przed trzydziestoma piątką. Najlepiej czterdziestką.

Wielu z nas czuje się tak, wyobrażając syna lub córkę znikających w nocy objętych ramionami z młodą damą lub młodym mężczyzną.

Jako ogólna wytyczna, dr Eagar odradza randkowanie pojedyncze przed 16. rokiem życia. „Istnieje ogromna różnica między czternasto- lub piętnastoletnim a szesnesto- lub siedemnastolatekiem pod względem doświadczenia życiowego” – mówi. Możesz dodać lub odjąć rok w zależności od dojrzałości i odpowiedzialności Twojego dziecka. Standardy środowiska mogą być czynnikiem. Czy inni rodzice pozwalają swoim nastolatkom już randkować?

Miłość i relacje

Podczas gdy rozmowy rodzic-nastolatek muszą objąć hormony, hydraulikę i inne biologiczne aspekty miłości i atrakcji, równo tyle czasu powinno zostać poświęcone myślowym dyskusjom o miłości jako najsilniejszym i najbardziej serdecznym ze wszystkich ludzkich uczuć.

Miłość jest tematem nieustanniej fascynującym dla nastolatków. Na czele ich listy pytań jest: „Jak wiedzieć, że jesteś zakochany w kimś?”. Są też prawdziwie ciekawi sądzenia rodziców i małżeństwa („Mamo, czy zakochałaś się w Tacie od pierwszego wejrzenia?”) i, jeśli dotyczy, rozwodu („Tato, jak dwoje ludzi może kochać się przez lata, a potem przestać się kochać?”).

Posiadanie nieideальnego CV romantycznego samemu nie dyskwalifikuje Cię z inicjowania tej rozmowy. Możesz powiedzieć: „Nie zawsze podejmowałem najmądrzejsze decyzje w kwestii miłości, ale obiecałem sobie, że następnym razem, gdy zawiążę relację z kimś szczególnym, nie pogodzę się na nic mniej niż zdrową, szczerną relację. Kiedy będziesz starszy i gotowy na randkowanie, mam nadzieję, że ty zrobisz to samo. Oboje zasługujemy na to, co najlepsze, prawda?”

Nawet jeśli to „szczeniacza miłość”, to wciąż miłość

Dorosli ogólnie cynicznie podchodzą do nastolatkowego romansu, jakby był chemicznym zaburzeniem wymagającym korekty. „To wszystko o seksie” – mówią. „Wiesz, jak to jest, gdy ich hormony szaleją.” Chłopiec i dziewczyna płyną ulicą trzymając się za ręce, pijani miłością, a rodzice widzą tylko testosteron i estrogen na randce.

Spójrz na słowa używane do opisywania afekcji między dwoma młodymi ludźmi: „zafascynowanie”, „zamieczenie”, „szczeniacza miłość”. Jeśli dla dwóch szczeniaków to czuje się jak miłość, to czy to nie jest miłość? Aby powtórzyć wcześniejszy punkt, nie tak dawno temu wiele par wychodziło za mąż w wieku nastolateckim.

„Rodzice nigdy nie powinni bagatelizować ani drwić z pierwszej miłości” – mówi pediatra z Tucson, dr George Comerci. „To bardzo ważna relacja dla nastolatków, i jest ważna z jeszcze jednego powodu: jest to ich pierwsza intymna relacja z kimś spoza ich rodziny.”

Gdy „chodzenie razem” ewoluuje w „stałe chodzenie razem”, naturalne jest martwienie się, że sprawy stają się zbyt poważne zbyt szybko. Jeśli zobaczysz, że nauka zaczyna cierpieć, a przyjaźnie odchodzą na drugi plan, uzasadnione jest ograniczenie liczby spotkań Romea i Julii w tygodniu szkolnym. Romansy licealne mają zazwyczaj ograniczony czas trwania. Te, które trwają do dnia matury, rzadko przetrwują lata po liceum. Jeśli jeden lub obaj młodzi ludzie wyprowadzają się z domu, dystans fizyczny ma tendencję do otwierania dystansu emocjonalnego między nimi, a ostatecznie relacja zwalnia do zatrzymania.

Pierwsze złamane serce: pomaganie nastolatkowi w radzeniu sobie

Rozstanie może być bolesne na każdym etapie życia. Mimo to, gdy dorosła relacja kończy się źle, przynajmniej ranna strona wie, że po przejściu innych rozczarowań, znajome uczucie pustki i zasłona depresji nieuchronnie znikną.

Nastolatkowie jeszcze nie nauczyli się, jak elastyczne jest serce. Po raz pierwszy, gdy doświadczają romantycznego odrzucenia, smutek może wydawać się bezdenny. Rodzice muszą traktować uczucia złamanej serca młodego człowieka poważnie.

„Rozstania są jedną z głównych przyczyn samobójczych gestów u młodych ludzi” – mówi dr Eagar. Ogromna większość dzieci jednak przeskakuje swój ból i jest w porządku. Mamy i taty mogą pomóc w procesie gojenia, będąc hojni w swoim czasie, cierpliwości i przytulaniach. Trochę dodatkowej empatii też pomaga, bo w tej sytuacji wiedza, co nie mówić, jest tak samo ważna jak dobór odpowiednich słów.

Przyznaj ból swojego nastolatka, ale upewnij go, że znowu będzie szczęśliwy. „Rozumiem, jak jesteś zdenerwowany, i wiem, że możesz czuć, że ten smutek nigdy nie minie. Ale minie, i prawdopodobnie szybciej, niż myślisz.”

Nie używaj tej okazji, by ujawnić, jak nigdy nie podobał Ci się nowo bezwzględny byle kto. Twój syn może wylać gniew na dziewczynę, która go porzuciła, ale nie daj się zwieść. Prawdopodobnie upłynie jakiś czas, zanim zrezygnuje z nadziei, że ona zrozumie swój błąd i wróci poślubnie. Pamiętaj też, że relacje nastolatków na wygaszeniu często znów zapalają się.

Pozwól dziecku czuć smutek. Powiedzenie komuś, kto jest zdenerwowany: „Ej, nie martw się! To nie takie straszne!” (lub podobne słowa) w istocie sugeruje, że nie ma prawa do swoich emocji. Jednak smutek trwający dłużej niż kilka tygodni może wymagać poradnictwa profesjonalnego.

Zachęcaj go do spotkań z przyjaciółmi – ale nie nadzywaj. Kiedy będzie gotowy do towarzyszenia, zrobi to bez jakiejkolwiek zachęty.

Opowiedz historię z własnej adolescencji. „Mój pierwszy rok na uniwersytecie, zakochałem się bez pamięci w tej dziewczynie o imieniu Elyza. Spędzaliśmy razem każdą chwilę. Nie mogłem sobie wyobrazić bycia z kimś innym, i myślałem, że ona czuje to samo.

„ pewnego dnia, z niebieskiego nieba, powiedziała mi, że nasza relacja staje się zbyt poważna, i że chce randkować z innymi ludźmi. Zostałem zdarty! Marudziłem tygodniami. Podglądałem ją po kampusie; niektóre noce stanąłem przed jej akademikiem, by sprawdzić, czy wchodzi z kimś przez drzwi wejściowe. Moi przyjaciele nie wytrzymywali mojego towarzystwa, i ich nie winisz! Stawałem się smutny i narzekałem o Elyzie, Elyzie, Elyzie.

„Teraz jestem wdzięczny, że mnie porzuciła. Bo gdyby nie, nigdy nie spotkałbym twojej mamy!”

Previous:

Next: