• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rozmowa z nastolatkami o zagrożeniach ich bezpieczeństwa: Jak utrzymać kontakt

Rozmowa z nastolatkami o zagrożeniach ich bezpieczeństwa

Scenka

Usłyszeliście przez „drogę rodzielną”, że uczeń w szkole Waszej 15-latki grozi przemocą. Przy obiedzie obserwujecie córkę spekulacyjnie, zastanawiając się, jak to poruszyć. „Słyszałem, że w szkole dziają się straszne rzeczy” – zaczynacie. Córka zakręca oczami: „To tak nieprawda… Nie będę z tobą o tym gadać, Mamo. Zawsze robisz z tego taką aferę.” Odpcha talerz i mówi: „Muszę się uczyć.”

Trudno porozmawiać z nastolatkiem o czymkolwiek, a co dopiero o tak delikatnej sprawie jak przemoc w szkole. Oprócz wahania hormonów i skoków wzrostu, nastolatkowie zmagają się z przytłaczającym zadaniem rozwojowym: budowaniem tożsamości oddzielnej od Waszej.

Nieposłuszeństwo, pogarda, niewiarygodność i po prostu „dissing” – to wszystko może być częścią repertuaru reakcji nastolatka na Wasze próby utrzymania otwartej komunikacji. Mimo to, nastolatkowie potrzebują Waszego aktywnego rodzicielstwa, czy to wiedzą, czy nie. Oto jak utrzymać rozmowę.

Słowa, których potrzebujecie

Słowa: Mama Sama dzwoniła i mówiła, że wielu rodziców rozmawia o problemach z jakimś dzieckiem w szkole.

Powód: Pozwolenie nastolatkowi poznać kontekst Waszych pytań pomaga. Równie pomocne jest unikanie ocen wartościowych na wczesnym etapie rozmowy. Wielu nastolatków jest skrajnie wrażliwych na oceny i może myśleć, że chcecie im narzucić myślenie lub uczucia, nawet jeśli nie. Na koniec, ich trwająca walka o niezależność może sprawić, że będą się z Wami nie zgadzać w praktycznie wszystkim: jeśli Wy myślicie, że coś jest straszne, to oni mogą potrzebować wierzyć, że nie jest.

Wreszcie, przypisując informację innemu rodzicowi, dajecie nastolatkowi znać, że inni rodzice, poza Wami, są zainteresowani i zaangażowani w życie swoich dzieci.

Słowa: Mama Sama powiedziała, że usłyszała, że ktoś w szkole dostał groźbą list, ale nie wiem, czy to prawda.

Powód: Dzieląc się tym, co wiecie, i zapraszając dziecko do bycia „ekspertem”, zachęcacie je do dzielenia się informacją bez stawiania go w punkcie.

Słowa: Kocham cię i chcę, byś był bezpieczny.

Powód: Dążenie do niezależności może sprawić, że niektóre nastolatki czują się zagrożone przez jawne wywody uczuć rodzicielskich, czy „lizania”. Jednocześnie ważne, by usłyszeli, jak bardzo im zależycie i dlaczego jesteście zmartwieni.

Słowa: Wiem, że już to do Was mówiłem – i pewnie powiem znów, bo to tak ważne: Jeśli ktoś grozi, że zrani Was, kogoś innego, albo siebie samego, musicie powiedzieć o tym dorosłemu, któremu ufacie – nawet jeśli mówienie sprawia, że czujecie się jak zdradzający przyjaciela.

Powód: Dzieci muszą to słyszeć wielokrotnie, gdy dorastają. Lojalność wobec rówieśników jest najważniejsza dla wielu nastolatków. Zazwyczaj OK jest trzymać tajemnice drugich, ale czasem tajemnice mogą być śmiertelne i muszą zostać powiedziane.

Słowa: Jeśli czujesz, że nie możesz mi coś powiedzieć, pomyślmy o jakichś dorosłych, którym możesz to powiedzieć.

Powód: Nastolatkowie mogą czuć, że nie jest bezpieczne wierzyć rodzicom. Przyznajcie, że to może się zdarzać, i pomóżcie im przypomnieć, kto inni dorośli ich wspierają. Mogą to być nauczyciele, sąsiedzi, krewni, prowadzący grupy młodzieżowe, lub każdy dorosły przyjaciel rodziny, który szczególną troską otacza Wasze dzieci.

Słowa: Oto co chcę zrobić z tym, co mi powiedziałeś.

Powód: Jeśli planujecie podjąć działanie na podstawie informacji od dziecka, podzielcie się planem z nim. Jeśli protestuje, przemyślcie uważnie konsekwencje nierozpoczęcia działania, zanim przyjdziecie do jej obaw. Jeśli mocno czujecie, że działanie jest słuszne, uznajcie słuszność jej uczuć, ale dajcie jej znać, że jej bezpieczeństwo i bezpieczeństwo innych dzieci musi być priorytetem.

Słowa: To skomplikowane. Kontynuujmy rozmowę.

Powód: Wasz nastolatek może zakręcić oczami i zachrpczeć, ale ważne, by usłyszał, że przyznajecie, że życie bywa złożone i niektóre problemy nie da się rozwiązać w jednej rozmowie.

Poza rozmową

Informujcie dziecko o wyniku podjętych działań. Często przypominajcie, że kochacie je i zależy Wam na nim. Pamiętajcie, że bycie rodzicem nastolatka może być samotne – rozmawiajcie z innymi rodzicami o tym, jak dyskutują oni o trudnych tematach z dorastającymi dziećmi.

Jeśli dziecko przyjdzie do Was z obawami o bezpieczeństwo w szkole, musicie porozmawiać o planie działania. Musicie też informować ją o wyniku. Możecie chcieć porozmawiać z innymi rodzicami i personelem szkoły: nauczycielem, dyrektorem, poradnikiem. Jeśli groźby lub zachowania groźne trwają mimo współpracy ze szkołą, może być konieczne zgłoszenie do policji.

Pięć rzeczy, by utrzymać rozmowę

Korzenie dobrej komunikacji z nastolatkiem zaczynają rosnąć we wczesnym dzieciństwie. O tyle trudniej o otwartą i szczery rozmowę z nastolatkami, jeśli nie macie historii pogłębianych rozmów. Oto jak pomóc nastolatkowi czuć się swobodnie, dzieląc się strachami i obawami:

1. Słuchajcie uważnie. Wszyscy, a zwłaszcza nastolatkowie, lubią czuć się usłyszani. Gdy nastolatkowie wypowiadają opinie i poglądy na świat, poświęcajcie czas na szanowne wysłuchanie.
2. Nie skaczcie do wniosków. Czasem dzieci – zwłaszcza nastolatkowie – potrzebują dużo czasu, by dojść do sedna historii. Starajcie się nie reagować, dopóki nie usłyszycie końca.
3. Chwalcie dzieci, gdy proszą o pomoc. „Naprawdę cieszę się, że mi to powiedziałeś” – dobry sposób na zachęcenie nastolatków do przychodzenia znowu ze strachami.
4. Szanujcie ich obawy i troski, nawet jeśli różnią się od Waszych. Powtarzalne drwienie córki o jej strachach to pewny sposób, by przestała opowiadać o bursztynie w szkole, którego się boi.
5. Przypominajcie nastolatkom okresowo, by przychodzili do Was, jeśli ktoś ich grozi lub intimiduje w szkole, albo gdzie indziej. Większość dzieci uczęszczających do szkół w tym kraju nie znajdzie się w sytuacjach zagrażających życiu i dzieci muszą być uspokajane, że najprawdopodobniej będą bezpieczne w klasie. Mimo to, warto ustalić zasady komunikacji o bezpieczeństwie zanim problemy powstają.