• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Postawa rodziców wobec nastolatka „wychodzącego z siebie” – zrozumienie, zasady, granice

Większość nastolatków to emocjonalne rollercoastery – rodzice często jechań z nimi w jednym wózku. Prawie każdy młodzieżowiec czasem „wychodzi z siebie” – niektórzy częściej. Choć pewien stopień buntownictwa (braku szacunku, ignorowanie zasad, ryzykowne zachowania) jest normą rozwojową, trudno wiedzieć, jak zareagować w tych stresujących, wulcanicznych momentach.

Zrozum

Jeśli Twoja młodzieżowa dalsza w pamięci – trudno przypomnieć, jak to jest być nastolatkiem. Czasem pamięć myli. Edukacja o tym, co normalne, a co nie – uzbroi Cię do lepszej reakcji. Łatwiej radzić, gdy wiesz, że inni rodzice mają to samo. EduGuide: nastolatkowie zmagają się z hormonami, zmianami mózgu, stresem, problemami społecznymi i szkolnymi – to wszystko może wywołać wybuchy. Każ zrozumieniem, troską, współczuciem – możesz się niespodziewanie dobrze zastosować. Choć czyny mówią inaczej – większość „buntowników” po prostu chce miłości i uwagi rodziców.

Komunikuj

Nawet gdy nastolatek wywołuje chęć wyrywania włosów – zostaw spokój, reaguj na problemy natychmiast. Komunikacja to klucz. Obwinianie, oskarżanie nie pomaga (James Lehman, Empowering Parents). Wyznacz czas na rozmowę o zachowaniu, pokaż aktywny interes w pomaganiu rozwiązać problemy lub zmniejszyć stres. Nie bierz osobiście – w większości przypadków to normalny etap, który samo przejdzie.

Ustalaj zasady

Jasne zasady i ich egzekwowanie to pozytywne zachowanie rodziców. Nastolatkowie z silnym poczuciem zasad i obowiązków rzadziej „wychodzą z siebie”, zwłaszcza gdy rozumieją konsekwencje. Fairfax County Public Schools: rodzice nie egzekwujący konsekwencji wzmocniają negatywne zachowania. Warto dać nastolatkowi głos przy ustalaniu zasad – jeśli czuje, że ma wpły, chętniej im się przestrzega.

Ostrzeżenie

Czasem „wychodzenie z siebie” to sygnał poważniejszego zaburzenia: zaburzeń behawioralnych, depresji. Częste łamanie zasad, brak szacunku do autorytetów, wagary, ryzykowne zachowania – wymagają interwencji specjalisty. Nie zawsze da się to rozwiązać samemu – zachowania mogą eskalować. Jeśli zachowanie nie poprawia się lub nastolatek nie reaguje na Twoje starania – skonsultuj się z psychiatrą dziecięcym i młodzieżowym lub innym licencjonowanym psychologiem. Profesjonalna pomoc często daje dobre efekty i chroni przed samozniszczeniem.