• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Podziel się swoimi wartościami

Dzisiaj nastolatkowie są bombardowani sprzecznymi, ciągle zmieniającymi się standardami etyki i moralności, w tym samym czasie, kiedy są w trakcie formułowania systemu wierzeń. Jest to nie tylko dla nich dezorientujące, ale także kłopotliwe dla ich rodziców, ponieważ nie mogą już dłużej polegać na społeczeństwie, aby wzmocnić wartości, których nauczają w domu.

Poprzednie pokolenia były zależne od złożonej matrycy ludzi i instytucji, aby podtrzymywać kodeksy moralne społeczności. Członkowie dalszej rodziny, sąsiedzi, organizacje religijne i obywatelskie oraz szkoły rozszerzyły sferę wpływów rodziców poza dom. Co więcej, większość matek i ojców uważało, że mogą polegać na innych rodzicach i dorosłych w społeczności, aby ich wesprzeć, przestrzegać tych samych podstawowych wartości i zasad postępowania dla swoich dzieci. W wielu przypadkach ta siatka bezpieczeństwa została napięta, co jest konsekwencją wysokiego wskaźnika rozwodów, dłuższych tygodni pracy i innych zmian społecznych, które miały miejsce w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat.

Na domiar złego często konkurujemy z coraz bardziej inwazyjnym wpływem mediów, które starają się zjednoczyć coraz bardziej rozdrobnioną publiczność, odwołując się do nienasyconego apetytu na sensację, seks i kult celebrytów. Jeśli mamy zrównoważyć te zewnętrzne wpływy, to rodzice muszą zbudować dla dzieci solidny fundament moralny i etyczny. Chociaż nie zawsze tak się wydaje, jesteś tym wpływ na życie Twojego nastolatka. Nie wahaj się wyrażać swoich poglądów na temat zażywania narkotyków, seksu, nietolerancji rasowej, przestępstw z nienawiści i innych spraw, które mają wpływ na twoje dzieci, zwłaszcza przy ustalaniu granic lub stosowaniu dyscypliny. Najpierw jednak musisz przemyśleć swoje stanowisko. Porozmawiaj ze swoim dzieckiem, w co wierzysz i dlaczego, jak w poniższym przykładzie. Może mu się nie podobać zasada lub kara, ale przynajmniej może odejść przekonany, że nie jest ona nakładana arbitralnie.

Dzieci muszą wiedzieć, gdzie stoją mama i tata, choćby po to, by mieć system przekonań, na podstawie którego mogą tworzyć własne. Mogą się z tobą nie zgadzać — nawet ci się sprzeciwiać — ale w końcu prawdopodobnie będą cię szanować za twoje przekonania. Według wielu badań większość dzieci wraca i przyjmuje wartości swoich rodziców przed ukończeniem dwudziestego roku życia.

Najbardziej skuteczny sposób na zaszczepienie wartości? Według przykładu

Twoje słowa będą miały większą wagę, jeśli będziesz modelować wartości i nawyki, które chcesz, aby twój nastolatek naśladował. Spacer po rozmowie, że tak powiem. Na przykład młodzież, której rodzice palą, trzy razy częściej sięga po papierosy niż dzieci z domów, w których tytoń nie jest używany.

Niemniej jednak fakt, że rodzice mogą zaniechać praktykowania tego, co głoszą — teraz lub w przeszłości — nie uniemożliwia im przekazywania dzieciom etyki i moralności. Bycie doskonałym nie jest warunkiem rodzicielstwa. Nieunikniony protest, oburzenie „Ale ty Zrób to!" (na pewno widziałeś, że nadchodzi), ma zaskakująco prosty powrót. W polu po prawej „to” to palenie. Ale możesz dostosować swoją odpowiedź do dowolnego zachowania lub postawy, które są nieodpowiednie, niebezpieczne lub nielegalne dla nieletniego.

Rodzice, którzy być może przed laty eksperymentowali z narkotykami, alkoholem lub seksem, stają przed podobnym dylematem. Czy hipokryzją jest zakazywanie swojemu nastolatkowi robienia rzeczy, które robiłeś, gdy byłeś w jego wieku? Jednym słowem nie. Zachowujesz się jak zatroskany rodzic, który nauczył się z doświadczenia i chce chronić swoje dziecko.

Wcześniej ostrzegaliśmy rodziców przed zbyt swobodnymi opowieściami o wolontariacie z ich młodości. Ale co, jeśli twoje dziecko zapyta cię wprost:„Czy kiedykolwiek _____, kiedy byłeś dzieckiem?” Jeśli chodzi o zwykłe dylematy nastolatków dotyczące seksu, narkotyków, palenia, szkoły i tak dalej, zabieraj głos. Przyznanie się rodzica do wcześniejszych błędów w ocenie lub etyce może stanowić mocne świadectwo o korzyściach płynących z podążania właściwą ścieżką. Nie przesadzaj ani nie stosuj taktyk zastraszania. Po prostu bądź szczery:

„Kiedy miałam szesnaście lat, pozwoliłam chłopakowi, z którym się spotykałam, zmuszać mnie do uprawiania seksu. Patrząc wstecz, zdaję sobie sprawę, że nie byłem wystarczająco dojrzały, by sobie z tym poradzić. Zostałem poważnie ranny. Żałuję, że nie zaczekałam, aż będę starsza”.

„Podczas drugiego roku studiów w każdy weekend byłem na haju. Pewnej nocy pojechałem do domu z baru pijany i wpadłem na zaparkowany samochód. Policja i sanitariusze byli zdumieni, że nie zginąłem. Wyprostowanie się zajęło mi kilka lat. To właśnie zrobiły dla mnie narkotyki i alkohol. Mam nadzieję, że będziesz o wiele mądrzejszy ode mnie i nie będziesz w to wchodzić”.

Jednak mogą istnieć aspekty twojego życia osobistego, których wolałbyś nie ujawniać, szczególnie jeśli twoje dziecko jest niedojrzałe emocjonalnie, plotkuje lub ma skłonność do rzucania ci rzeczy w twarz, gdy wybucha temperament. Rozważ opisanie swojego doświadczenia tak, jakby przydarzyło się komuś, kogo „znałeś”, pod warunkiem, że nie jest to osoba, którą Twoje dziecko może zidentyfikować. Celem tego typu dyskusji jest uświadomienie nastolatkowi, o co toczy się gra i jakie konsekwencje mogą mieć jej decyzje, a nie zdobycie jej zaufania poprzez obnażanie swojej duszy lub wietrzenie brudnego prania. Rodzice, którzy robią to zbyt często lub bezkrytycznie, ryzykują utratę szacunku dzieci i podważenie ich autorytetu. Użyj rozumu.