• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Duane Hanson – rzeźbiarz hiperrealistyczny. Fakty dla dzieci

Twórczość Duanea Hansona (1925–1996) szokuje, zatrzymuje, zmusza do myślenia. Żywotne figury to wrota do rozmowy o sztuce i motywach artysty. Młodsi zachwycają się „ludźmi”, starsi mogą zgłębiać polityczne i osobiste przesłania.

Warsztat pop-artu

Chłopiec z wiejskiego Minnesota rzeźbił z czego znalazł. Studia po połowie XX w., późniejsze życie na Florydzie. Hanson przyciągał realizm w świecie abstrakcji. Pop-artyści (Warhol, Rauschenberg) zachęcili go do własnej, unikalnej rzeczywistości. Tworzył z poliestrowego żywicy i włóknistą: odlewy ludzi, malowane do zdania, ubrane w prawdziwe ubrania, w scenach ze stołami, aparatami, okularami. Tak żywe, że przerażają dziecko – i dorosłego.

Queenie II i inni

Hanson chwalił zwykłych ludzi – nie modeli, nie pięknych, nie uprzywilejowanych. W muzeum można im przyjrzeć się blisko bez grzeczności. Queenie II – zmęczona, otyła sprzątaczka w banalnym mundurku, brudne trampki, wózek z śmieciami i chemią. Wygląda z nudem i rezyną – prawda o ciężkim życiu. Dziecko z puzzle na dywanie, szczeniak w koszu. Strażnik muzeum – magnes dla zgubionych gości.

Trudne tematy

Wczesna rzeźba „Aborcja” (martwa kobieta pod ścianką) wywołała burzę – polityka w sztuce. Późniejsze kontrasty: wyczerpany chiński student z transparentem vs pewny syn artysty z podręcznikiem. Empatia, ale realizm odsłania: rasizm, ubóstwo, ucisk, misoginia, ponurą starność. „Nie musi być ładne. Musi być znaczące” – mówił do „Fort Lauderdale News Sun Sentinel”. Znaczenie rodzi się z kontekstu (zawartość wózka Supermarket Lady) i doświadczenia obserwatora.

Zagrożenia materiałowe

Oglądanie prac Hansona to lekcja metody, oddania, znaczenia. Artysta poświęcił ciało sztuce. Metoda: szukał typów sylwetek w rodzinie, znajomych, studentach. Pozę zakrywał gumą silikonową (forma do odlewu), odlewał żywicę wzmocnioną włóknem lub poliwinylem (spachtlarka do nadwozi). Lutował, malował, wbijał włosy, polerował paznokcie – dla nieideału ludzkiej skóry. Zapłacił życiem: kancerogenne materiały dały raka – 25 lat choroby, śmierć w 70. r.ż. (1996).