Jak przestać krzyczeć na dzieci

Rodzice krzyczą na dzieci. Ostatnio obserwowałem, jak młoda matka krzyczała na 5-latka na parkingu sklepu. Jej paniczny głos i groźby przyciągnęły moją uwagę. Skoro nie bila chłopca, nie interweniowałem, ale z miny widać, że był zdezorientowany. Gdy rodzice są na granicy, sięgają po krzyki i groźby – ale skoro krzyki na dzieci czują się źle dla wszystkich – oto jak tego przestać.

Instrukcje

  1. Rozpoznawaj frustracje. Prócz powodów, dla których mamy i taty gubią kontrolę: przeciążenie, brak umiejętności, nie wiedzą lepiej, tak robili ich rodzice, brak cierpliwości, chcą uwagi dziecka – lista długa. Wszyscy rodzice się frustrują. To normalne. Problem rośnie, gdy nie rozpoznają momentu, gdy dotarli do granicy. Krzyczą i czują się źle. Bicą się albo usprawiedliwiają – nic się nie zmienia. Zamiast tego: przyznaj, że się zafrustrujesz. Nie oczekuj idealnych dni. I to nie czyni Cię złym człowiekiem, jeśli czasem podniesiesz głos.

  2. Identyfikuj triggery. Triggerów frustracji jest mnóstwo. Gdy krzyczysz, zatrzymaj się na minutę i zapytaj siebie: co mnie przepełniło? Zmęczenie, samotność, smutek, lęk? Gdy zidentyfikujesz triggery, będziesz gotowy do lepszego rozwiązania.

  3. Wypuszczaj parę w bezpiecznym miejscu. Wałkowanie frustracji na dzieciach nie daje efektów. OK to wypuszczenie pary bezpiecznie. Nie OK: biję, kopię, szarpnię, krzyczę. OK: porozmawiać z przyjacielem. Znam tatę, który po pracy idzie na squasha. Ta godzina uspokaja nerwy, uwolni energię, może krzyczeć przy każdym uderzeniu. Gdy gra kończy – problemy są do ogarnięcia i wita rodzinę przytulaszami, nie stęnaniem. Gotowy do dzieci bez gubienia kontroli.

  4. Ustal pozytywny ton. Ty jesteś rodzicem, modelem. Twoje reakcje na frustracje dają ton dzień. Krzyki na dzieci przy złych zachowaniach, zapomnianych obowiązkach, trzaśniętych drzwiach, rozlanym mleku, odpieraniu – kontrproduktywne i często rodzą więcej problemów. Krzyki sprawiają, że dzieci są nerwowe – a nerwowe dzieci gorzej się zachowują.

  5. Używaj gniewu odpowiednio. Gniew to godna ludzka emocja – i rodzice, i dzieci ją wyrażają. Gniew jest odpowiedni w nagłych wypadkach – oczywiście podniesiesz głos, gdy dziecko w niebezpieczeństwie. Ale codzienne używanie gniewu by zmusić do posłuszeństwa – nieproduktywne i mylące. Ucz dzieci, co chcesz, ale nie groź i nie tyranizuj.

  6. Dawaj stanowcze instrukcje i kierunek. Jeśli jeden z rodziny jest zdenerwowany, wszyscy to czują i reagują. Powtarzane krzyki „nie dotykaj cukierków” przyciągają uwagę, ale nie współpracę. Stanowcze: „teraz nie ma cukierków” informuje, co zabronione, a „możesz wybrać cukierka po obiedzie” daje kierunek, co dozwolone. Zamień krzyki i „nie, to niedozwolone” na „to jest dozwolone”.

  7. Dawaj dużo czułości. Dzieci chcą podobać się rodzicom. Te, które czują czułość, chętniej współpracują. Dawaj dużo czułości. Mów dzieciom, jak super są – i Twoja potrzeba krzyku spadnie.

Previous:

Next: