Moje dziecko może być nonbinarne: co eksperci mówią, że rodzice muszą wiedzieć

Jednym z najczęstszych pytań zadawanych osobom w ciąży dotyczy płci dziecka. Ciekawsi, często dobrej woli, ale nie zawsze dobrze poinformowani znajomi i rodzina pytają: „To chłopiec czy dziewczynka?”. W tym momencie przyszły rodzic może pokazać zdjęcie USG ujawniające penisa (lub jego brak). Ale prawda jest taka, że niezależnie od tego, jak bardzo „imieniny płci” (gender reveal) starają się podkreślić binarność płci, nikt nie wie tak naprawdę, jak dziecko się zidentyfikuje, dopiero długo po narodzinach i życiu.

Płeć odnosi się do społecznie skonstruowanych cech jednostek. Choć płeć często była postrzegana jako system binarny i przekonanie (składające się z chłopców/mężczyzn i dziewcząt/kobiet), wielu osób przekracza tę konstrukcję. Faktem jest, że wiele kultur od dawna rozumie, że może istnieć wiele płci, i że wielu ludzi identyfikuje się jako nonbinarne – to znaczy, nie są ani chłopcem, ani dziewczynką, ale mogą być kombinacją obu, gdzieś pośrodku lub w zupełności poza binarnością.

Choć niektórzy rodzice nauczyli się o różnorodności płci dawno temu, inni dopiero zaczną to rozumieć, jeśli i gdy zaczną zauważać, że ich własne dziecko idzie w opozycji do norm płci. Może znaleźliście się tutaj, bo wasze dziecko powiedziało wam, że nie czują się do końca jak dziewczynka albo chłopiec, a nawet powiedzieli, że są nonbinarne. Jeśli tak, to prawdopodobnie macie pytania.

By pomóc wam w tej podróży, zapytaliśmy kilku ekspertów o ich najlepsze wskazówki i porady. Niezależnie od tego, czy wasze dziecko już zrobiło coming out, czy po prostu próbujecie się dowiedzieć więcej, na wypadek, gdyby wasze dziecko nieuniknionie ujawniło, że identyfikuje się jako nonbinarne, te wskazówki mogą pomóc zrozumieć, co to oznacza, byście mogli wesprzeć swoje dziecko.

Ale najpierw: czy dziecko może być nonbinarne?

Krótka odpowiedź: tak! Tak jak dziecko może identyfikować się jako dziewczynka lub chłopiec, może też identyfikować się jako nonbinarne lub trans. Gdy wasze dziecko jest wystarczająco duże, by mówić i rozmawiać o sobie, może zacząć komunikować, czy czują się jedną płcią czy drugą.

„Dzieci zaczynają uczyć się binarnych kategorii płci już w wieku 2 lat”, mówi Steve Cisneros, licencjowany psycholog w Dallas. „W wieku 3 lub 4 lat, maluchy mają poczucie swojej tożsamości płciowej, które wpływa na ich wyrażenie płci.”

Może wychowujecie je z określonymi zaimkami i by identyfikowały się z określoną płcią, a niektórzy dzieci w pełni to przymują i czują, że to pasuje do nich. Inni jednak mogą w końcu dać wam znać, że to nie czuje się tak, jak oni są – i według Cisnerosa, są bardziej skłonne do rozważania konstrukcji płci i będą w stanie to komunikować, im większy ich słownictwo związane z płcią jest.

„Otwartość opiekunów do dyskusji o płci i cechach płci (np. fryzury, ubrania, części ciała) i ekspozycja medialna/społeczna wpływają na tożsamość płciową i, w konsekwencji, wyrażenie płci w pewnym stopniu”, mówi.

W skrócie, choć nie mamy sposobu na określenie czyjąkolwiek płcią, im bardziej edukujemy je o różnicach i robimy to bez osądzania, tym bardziej prawdopodobne jest, że dzieci będą szczere co do tego, kim są.

Jak wiedzieć, czy moje dziecko jest nonbinarne?

Może zastanawiacie się, czy są inne „wskazówki”, by pomóc wam ustalić, czy wasze dziecko jest nonbinarne, poza ich coming outem. Choć to najpewniejszy sposób, by wiedzieć, są pewne zachowania, na które warto uważać, które mogą potencjalnie wskazywać, że wasze dziecko jest różnorodne płciowo w jakiś sposób.

Choć znaki mogą się różnić w zależności od rozwoju dziecka (rzeczy wyglądają inaczej u 4-latka niż u 12-latka), jednym kluczowym elementem jest upór”, mówi Cisneros. Wskazuje na sposoby, w jakie dzieci grają w role płci i jak dzieci niekonformistyczne płciowo, trans* lub nonbinarne nieugięcie postrzegają się jako płci odrębne od płci przypisanej przy narodzinach.

„Nie ma dnia, gdy dziecko mówi: „Jestem chłopcem zachowującym się jak dziewczynka”. Zamiast to jest spójny wzorzec (miesiące, a nawet lata) zachowania niekonformistycznego płciowo, zazwyczaj połączone z cierpieniem, smutkiem lub gniewem, gdy są „korygowane””, mówi. „Rodzice wiedzą, bo zazwyczaj jest kłótnia, i to nie jest dziecko uparte lub niewyspanie; to ich dziecko bierze to osobiście i robi to konsekwentnie.”

Rebecca Minor, licencjowana pracownica społeczna i specjalistka ds. płci, mówi, że często kieruje klientów do tej listy potencjalnych „znaków”, która obejmuje:

  • Chęć oddawania moczu w sposób inny niż byście oczekiwali.
  • Angażowanie w przebieranie się bardziej poważnie niż dla zabawy.
  • Odniesienie do siebie jako do innej płci.
  • Wybieranie postaci w grach wideo/przy udawanej zabawie, które różnią się od płci przypisanej przy narodzinach.
  • Brak zainteresowania aktywnościami konwencjonalnie związanymi z przypisaną płcią.
  • Unikanie ubrań eleganckich i bardziej ugenrodzonych.
  • Niechęć do własnego imienia.
  • Trudności z lub niechęć do kąpieli/prysznica/higieny osobistej.
  • Pozytywna reakcja, gdy ludzie pomyłkowo rozpoznają ich płeć.

Nonbinarny rodzic Terri Laue mówi, że zaczęli pytać swojego najstarszego dziecka o to, jak czują się co do swojej płci, gdy miały 4 i 5 lat.

„Opcje były dość proste, bo były tak małe. Po prostu oferowałam, czy czują się jak dziewczynka, chłopiec, oboje ani żaden, więc to było coś, co wiedziały, że mogą decydować już od pewnego czasu”, mówi Laue. „Gdy miały 6 lat, powiedziały mi, że nie czują się ani jedno, ani drugie. Powiedziałam im, że termin na to to agender, i tak się zidentyfikowały przez ostatnie cztery lata.”

Laue mówi, że wspieranie dziecka w tej podróży tożsamości płciowej pomogło nawet Laue zrozumieć własną tożsamość.

Co robić, jeśli moje dziecko jest nonbinarne?

„Myślę, że to naprawdę zależy od wieku dziecka”, mówi Minor. „Rodzice mogą angażować mniejsze dzieci, albo prosto poruszając temat, albo oglądając film lub czytając książkę z postaciami nonbinarnymi, a potem refleksjonując nad tym razem.” Mówi, że rodzice mogą też modelować akceptację i dawać możliwości do eksploracji i zabawy z płcią, by zobaczyć, co wyjdzie.

„Małe dzieci nie mają języka na to, jak się identyfikują, ale wiedzą, co lubią i co czują naturalnie, i wiedzą, jak to jest, gdy rodzic lub opiekun ich wstydzi”, mówi Caitlin Ryan, kliniczna pracownica społeczna i dyrektor Family Acceptance Project na San Francisco State University. Ryan daje przykład malucha-chłopca, który lubi bawić się lalkami, ale jest potem drągany lub krytykowany przez rodziców, albo nawet ma zabraną lalkę.

„Szacująca komunikacja to coś, co wszyscy rodzice mogą robić, by wesprzeć swoje dzieci”, mówi Ryan. „Prosto rozmawianie z waszym dzieckiem i szanujące słuchanie, by zrozumieć, jak się identyfikują, w miarę jak uczą się o tożsamości płciowej, to podstawowy sposób, by rodzice mogli wesprzeć swoje dziecko różnorodne płciowo.” Przez swoje badania w Family Acceptance Project, Ryan zauważa, że takie zachowanie prowadzi do redukcji ryzyka zdrowia psychicznego u dziecka, a także promowania samooceny i samopoczucia.

Z drugiej strony, Ryan mówi, że jej badania wykazały również, że gdy rodzice i opiekunowie naciskają na dzieci LGBTQ+ i różnorodne płciowo, by zmienili swoje wyrażenie płci, konflikty rodzinne, a także depresja i zachowania samobójcze wśród tych dzieci wzrastają. Prosto mówiąc, walka z tożsamością płciową i wyrażeniem płci dziecka szkodzi wszystkim, podczas gdy akceptacja i miłość dla tego, kim są, przynosi korzyści wszystkim.

„Najlepszą rzeczą, jaką rodzice mogą zrobić, to słuchać, honorować tożsamość dziecka i iść za ich ckiem”, mówi Minor. „Dajcie waszemu dziecku możliwości do gry, eksploracji i może spotkania innych dzieci, którzy są im podobni.”

Minor też przypomina rodzicom, by się edukowali o płci i rozpakowali swoje skomplikowane relacje z tematem. „Dla starszego dziecka lub nastolatka, ważne jest, by nie musieli robić całej pracy emocjonalnej”, mówi. Minor oferuje darmowy przewodnik dla rodziców, których nonbinarne dziecko właśnie zrobiło coming out, by pomóc w tym procesie.

„Moja ostatnia rada dla rodziców dzieci nonbinarnych to wiedza, że nie jesteście sami – nawet jeśli to tak się wydaje”, mówi Cisneros. „W sieci jest mnóstwo informacji, jeśli poszukacie. Rodzice muszą znaleźć system wsparcia, najlepiej złożony z osób, które przeszły te doświadczenia lub aktualnie je przeżywają.”

Cisneros wskazuje na grupy wsparcia na Facebooku i inne formy mediów społecznościowych, które mogą być pomocne, zwłaszcza w lokalnej społeczności.

Previous:

Next: