• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mój syn zaprzyjaźnił się z opiekunką, a teraz muszę mu powiedzieć, że odchodzi

Uczenie do nocnika. Niebezpieczeństwo od nieznajomych. Cyberprzemoc. Do tej listy powszechnych źródł strachu rodzicielskich dodam jeszcze jeden: pożegnanie z opiekunem dziecka.

„C” opiekowała moim teraz 5-letnim synem przez co najmniej kilka godzin niemal co tydzień odkąd miał 3 lata. Przez dwa lata była niemal jego „obozem”. Do niedawna była studentką podyplomową, ale – niestety dla nas – nie taką, która pracowałaby nad doktoratem przez lata. Gdy to lato dobiegało końca, w jamie żołądka zaczęło rodzić się gnawące uczucie. Musiałam ustalić, co robić – i co ważniejsze, co powiedzieć synowi – teraz, gdy C planowała nas opuścić na pełen etat pracy jako doradca ds. zdrowia psychicznego.

Jestem samotną mamą, więc zawsze potrzebuję kogoś, kto opiekuje się dzieckiem, gdy pracuję lub robię zakupy. Pojawia się C, której cicha, ale ciepła osobowość łatwo zdobyła pracę. Nie że mój syn był koniecznie zachwycony jej pojawieniem się w naszym życiu. Zajęło to dobre trzy miesiące, by przestał uciekać i chować się (a nie w zabawny sposób), zawsze gdy C pojawiała się u naszych drzwi. Był bardzo długi okres, gdy witał ją u drzwi, by natychmiast zdecydować, że „chce być sam”. C usiadała w rogu poza zasięgiem wzroku i czytała książkę w ciszy, aż mój syn był gotowy dla niej. Bez błędu po 20 minutach krzyczał do niej, by przyszła go znaleźć, co robiła w najlepszy możliwy sposób.

Po raz pierwszy zdobyła go, mówiąc, że obaj mogą razem wysłać się na magiczne „podróże”. (Jak udało jej się przekonać go, że ich podróże z salonu do miniatuurowego korytarza naszego jednego pokojowego apartamentu to podróż, nigdy nie poznam.) Ale ich wyobraźnia zabrała ich wszędzie: pustynie starożytnego Egiptu, daleką krainę smoków i nawet farmę, gdzie brązowy koc służył jako błoto, a oni pląsali się jak prosiaczków. Przez długi czas mój syn prosił o podróż zawsze, gdy ona przychodziła. Każdy inny niż C był zakazany do dołączenia.

To sprawia, że jej nadchodzące odejście jest tak trudne. Gdy relacja opiekun-dziecko jest dobra, jest jak każda dobra relacja. To oni dwoje we własnym, małym świecie. Idealny opiekun widzi każdą wersję Twojego dziecka: pewnego dnia to dziecko z nieustanną wyobraźnią, które chce pokazać swoje supermoce walki z lawą; następnego to ciche, introwertyczne dziecko, które chce usiąść i przeczytać osiem książek z rzędu.

Jednocześnie jest często tą osobą, która jest w pobliżu, by radzić sobie z miriadem emocji dojrzewania.

„Dziś rozmawialiśmy sporo o uczuciach” – mówiła mi C nie raz, gdy wracałam do domu.

Objęła skomplikowane tematy od „Co oznaczają tęczowe flagi?” (C: Że każdy może kochać kogo chce) po „Co tak naprawdę robią tatusie?” (C: To samo co mamy). Ojciec mojego syna nie jest w jego życiu, więc C zawsze bardzo uważa, by nie wspominać, gdy widzi swojego ojca. Zawsze była wrażliwa na kwestie, które mogły wywołać niekomfortowe uczucia.

Więc oczywiście, zapadłam ją w jednym z krótkich momentów, gdy mój syn nie był przyklejony do niej w bok, i zapytałam, jak myśli, że powinniśmy mu powiedzieć, że nie będzie go już opiekować. Bardzo spokojnie zasugerowała, że po prostu powiemy, że zmienia swój harmonogram, tak jak on, gdy zacznie przedszkole. Zgodziłam się, to miało sens. Uczucie w żołądku lekko zmieniło się z strachu na napięte oczekiwanie, gdy planowałam rozmowę.

Może nie musiałam tyle się martwić. Gdy my syn i ja siedzieliśmy przy kolacji pewnego wieczoru, zrobiłam tak, jak ustaliliśmy z C, i po prostu powiedziałam prawdę. Bez cukrowania. Bez długich wyjaśnień. Gdy zapytałam go, czy rozumie, że nie będziemy widzieć C już tak często, po prostu powiedział „Tak” w sposób dosłowny.

Mimo to, pomyślałam, że najlepiej stopniowo przyzwyczaić go do straty. Na szczęście C wciąż była dostępna, by opiekować się synem przez kilka godzin w niedziele przez kolejny miesiąc. A potem? No cóż, zgaduję, że po prostu będzie jego przyjaciółką. Przyjaciółką, która wysyła wideo i pojawia się na jego urodzinach nie do pracy, ale po prostu dla zabawy, co zawsze robiła.

W pewnym sensie mój syn już przeszedł do bycia „przyjaciółmi” z C. Zaledwie kilka dni po naszej rozmowie o jej odejściu, powiedział z nikąd: „Zakładam, że kiedyś będę miał inną opiekunkę”.

Wtedy moja lęk zmienił się w coś bliskie radości. Mój syn zrozumiał, że zmiana jest oczekiwana. Wszystko, co mogę teraz zrobić, to dać mu przestrzeń do przeżycia straty i przygotowania na następnego opiekuna, który wejdzie do jego życia, które prawdopodobnie stanie się dzięki temu jeszcze bogatsze.