• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jeśli jesteś rodzicem dziecka z kolikami, tak, potrzebujesz dodatkowego wsparcia

Obecnie 3-miesięczny syn Jennie Fletcher został zdiagnozowany z kolikami w 8. tygodniu życia.

„Już walczyłam z depresją popłodową po bardzo traumatycznym porodzie, ale koliki bez wątpienia to pogorszyły” – mówi Fletcher.

Mama dwojga dzieci z Filadelfii opisuje momenty płaczu syna jako jedne z najtrudniejszych chwil rodzicielskich, jakie przeżyła.

„Dźwięk jego płaczu sprawia, że moje serce bije szybciej” – mówi.

Koliki definiuje American Academy of Family Physicians jako nie do uspokojenia płacz w porządnie rozwijającym się niemowlęciu, który:

1. Trwa 3 godziny dziennie
2. Występuje co najmniej 3 razy w tygodniu
3. Trwa 3 tygodnie lub dłużej

Doświadczenie kolik może być zdradliwe dla rodziców i sprawiać, że czują się bezradni. Nawet jeśli pediatra mówi im, że dziecko jest zdrowe i koliki miną, często nie mogą się pozbyć myśli, że jako rodzice w jakiś sposób zawiodli. Wszystko to sprawia, że uspokojenie i solidne wsparcie od przyjaciół, rodziny, dostawców opieki zdrowotnej i innych zaufanych opiekunów jest żywotne dla mam i tatów opiekujących się niemowlętami z kolikami.

Dobre wsparcie może „pomóc rodzicom przełamać bariery emocjonalne, by być silnymi w trudnych chwilach i przypomnieć, że dbanie o siebie jest wyjątkowo ważne, nawet ucząc się opiekować się wymagającym niemowlęciem” – mówi dr Sharon Somekh, pediatra z Nowego Jorku i założycielka Raiseology.com.

Koliki mogą wpływać na zdrowie psychiczne rodziców

Fletcher wspomina, że to jej pediatra jako pierwsza zauważyła, że koliki pobierają opłatę od jej zdrowia psychicznego.

„Pediatra mojego syna spojrzała na mnie na pierwszej wizycie i powiedziała, że wyglądam na zmęczoną” – opowiada.

Mamy jak Fletcher nie są same. Somekh mówi, że lęk i depresja są powszechne u rodziców dzieci z diagnozą kolik. Ciekawie, jak opisuje Somekh, złagodzenie lęku rodziców może zmniejszyć same objawy kolik.

„Lęk, który zrozumiale rozwija się u rodziców niemowlęcia z kolikami, często jest odczuwany przez niemowlę i z kolei prowadzi do większego płaczu i nieuspokojonego zachowania dziecka” – mówi.

To tutaj budowanie systemu wsparcia dla rodziców dzieci z kolikami staje się tak ważne. Może to „rozpocząć cykl ogólnej poprawy z pozytywnym wpływem na każdą dziedzinę życia rodziców” – mówi Somekh, dodając, że gdy rodzice mają wsparcie do radzenia sobie z obawami i strachem o koliki, lepiej radzą sobie z opieką nad dziećmi.

Jakie wsparcie dostępne jest dla rodziców dzieci z kolikami?

Amanda Gorman, pediatryczna pielęgniarka praktykująca z Baltimore, Maryland, i założycielka Nest Collaborative, internetowego źródła wsparcia karmienia piersią, mówi, że rodzice dzisiaj często brakuje wsparcia. Z rodziną rozszerzoną rozproszoną na dużych obszarach geograficznych, nie zawsze jasne, skąd ma wziąć się sieć wsparcia, a wsparcie jest krytyczne. Pomoc może przyjść z różnych źródeł, w tym:

• Bliskiej rodziny i przyjaciół lub kogoś z „zaufanego wewnętrznego kręgu” rodziców
• Grup wsparcia dla nowych rodziców, w szpitalach lub niezależnych
• Innych rodziców, którzy mieli dzieci z kolikami: Połącz się z innymi rodzicami kolikowymi na spotkaniu nowych rodziców, lokalnej grupie wsparcia karmienia piersią lub przez media społecznościowe (np. oficjalną grupę na Facebooku z 16 tys. obserwujących od Fussy Baby Site).
• Profesjonalistów: pediatrów, ginekologów, poradników zdrowia psychicznego, ekspertów rozwoju dziecka, konsultantów karmienia, specjalistów snu

Fletcher mówi, że pomoc od rodziny rozszerzonej sprawia, że życie z kolikowym niemowlęciem jest teraz znosne. Jej teściowie regularnie dzwonią, kilku przyjaciół zaoferowało pomoc, a pediatra i ginekolog byli kluczowi w doradzaniu o utrzymywaniu dobrego samopoczucia.

Jak prosić o wsparcie – i co może zrobić Twja sieć wsparcia

Jedną z najtrudniejszych rzeczy dla rodziców dzieci z kolikami jest prośba o pomoc. Może to wynikać z tego, że nie wiesz, od czego zacząć. Ale też dlatego, że czujesz wstyd, przyznając, jak trudne są koliki.

Jeśli jesteś rodzicem w środku kolik, pamiętaj: koliki i drażliwość są bardzo powszechne, a Ty nie zrobiłeś/aś nic, by je wywołać. Ale to nie znaczy, że musisz „zgryźć zęby i wytrzymać”. Szukanie ulgi – i prośba o pomoc, gdy jest potrzebna – zrobi Ci ogromną różnicę.

Gorman mówi, że najlepsze wsparcie przychodzi od bliskich przyjaciół i rodziny – kogoś, z kim czujesz się swobodnie dzieląc to, co przeżywasz i czego potrzebujesz. Sugeruje szczere otwarcie się tym zaufanym ludziom o tym, jak koliki na Tobie działają. Bo one mogą nie w pełni rozumieć tego wpływu.

Stamtąd możecie wspólnie wymyślić listę zadań, które osoba wspierająca może zrobić. Patti Ideran, terapeuta zajęciowy w Northwestern Medicine Central DuPage Hospital w Winfield, Illinois, sugeruje zacząć od podstawowych potrzeb, bo te są najczęściej zaniedbywane w sytuacji kolik, co powoduje ogromne przytłoczenie. Oto proste pomysły na wsparcie.

10 prostych sposobów, jak Twoi ludzie mogą pomóc:

1. Przyglądaj dziecko, gdy idziesz na sprawę, prysznic lub biegasz.
2. Przynieś posiłek (albo trzy!)
3. Posprzątaj kuchnię.
4. Zrób pranie.
5. Zrób zakupy spożywcze.
6. Zorganizuj prezenty dla dziecka i napisz notki dziękczynne.
7. Zabierz starsze dzieci na zabawę lub wycieczkę.
8. Przyjdź w „godzinę czarownic” (wieczorny kryzys) i przejmij ster.
9. Opiekuj się dzieckiem, gdy idziesz na kolację lub do kina.
10. Przytrzymaj dziecko, gdy robisz drzemkę.

Jeśli nie chcesz robić tak szczegółową listę, możesz też poprosić swoich ludzi, by sami wymysłali pomysły, byś nie musiał/a nawet o tym myśleć, albo postawić partnera lub inną zaufaną osobę jako koordynatora rozdawania zadań innym pomagającym. Czasem samo przydzielanie zadań może czuć się jak praca.

Fletcher potwierdza niesamowity wpływ takiego wsparcia „nie pytaj, po prostu daj”.

„Moja teściowa pisze do mnie kilka razy w tygodniu rano, pytając, czy potrzebuję czegoś. Oferuje konkretne propozycje, jak może pomóc tego dnia: albo zabrać dzieci na parę godzin, albo odwodzić córkę do przedszkola, albo pomóc mi ją ubrać. Te konkretne oferty pomocy są o wiele lepsze niż ogólne „Daj znać, jak będziesz czegoś potrzebować”.”

Wniosek: rodzice dzieci z kolikami nie muszą robić tego sami. Choć na początku może być trudno otworzyć się o trudnościach lub poprosić o pomoc, to tak ważne, by zadbać o siebie. Wkładasz tyle siebie w opiekę nad dzieckiem, a nie możesz lać z pustego kubka.