• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rodzic „iConnected”: Czy technologia ułatwia życie nastolatkowi zbyt bardzo?

Zostawanie w kontakcie dzięki nowoczesnej technologii

Rodzic „iConnected”: Czy technologia ułatwia życie nastolatkowi zbyt bardzo?

iPhony. E-maile. Skype. Dziś kontakt z ludźmi to prawie zawsze kliknięcie, wybieranie numeru lub naciśnięcie klawisza. Dotyczy to też dziecka na studiach.

Nikt nie mówił, że bliskość z dzieckiem to złe. Ale czy dzisiejsza technologia sprawia, że nastolatkowie i młodzi dorośli zbyt łatwo uciekają do mamy i taty o pomoc – i w ten sposób hamują ich dorastanie?

W książce The iConnected Parent: Staying Close to Your Kids in College (and Beyond) While Letting Them Grow Up autorzy Barbara K. Hofer, Ph.D., profesor psychologii w Middlebury College, i Abigail Sullivan Moore badają to zjawisko, dyskutując plusy i minusy tak łatwej dostępności.

Zalety i wady łatwej dostępności Zalety

Dzieci i rodzice dziś są znacznie bliżej niż w poprzednich pokoleniach, co w dużej mierze wynika z technologii – SMS-ów, e-maili, Facebooka, rozmów telefonicznych.

Dzieci czują, że mogą się bardziej wierzyć rodzicom, a rodzice czują się bliżej nie tylko dzieci, ale i ich przyjaciół. Technologia wpuściła ich w część życia, której starsze pokolenia nie miały dostępu.

„Kluczem wydaje się używanie tego kontaktu w sposób wspierający rozwój, a nie utrzymujący zależność”, wskazuje Hofer.

Istnieją centralne wady zbyt dużej dostępności. Hofer i Sullivan stwierdziły, że studenci z największym kontaktem z rodzicami byli najmniej zdolni do samodzielnego zarządzania życiem.

Gdy student może zadzwonić do domu od razu, rodzic przeżywa „emocjonalne gorąco chwili”, jak to opisuje Hofer.

„W czasach cotygodniowych rozmów z telefonu w akademiku, studenci często destylowali tydzień i mówili o najważniejszych momentach”, mówi, „Ukłucie złej oceny, odrzucenie społeczne... mogło zgasnąć do momentu opowiedzenia rodzicom. Teraz... studenci wyciągają komórki wychodząc z wykładu... i przekazuja swoją agonizę idąc po kampusie.” „Studenci muszą żyć swoim życiem bez przetwarzania wszystkiego z rodzicami”, mówi Hofer, „Zbyt dużo kontaktu może hamować rozwój emocjonalnej niezależności.”

Elektroniczna smuga działa w obie strony. Wielu rodziców cieszy ciągły kontakt, inni denerwuje oczekiwanie dostępności non-stop. Wielu patrzy na studia dziecka jako wolność do własnych planów – podróże, dalsza edukacja. Ciągłe telefony/maile mogą to zaburzyć.

To zjawisko dostało przydomek – permaparenting (rodziczenie na stałe). Ze spadkiem gospodarki, trend ten sięga dorosłości – coraz więcej dorosłych dzieci wraca do rodziców po studiach.

Szukanie złotego środka

Jak zostać w kontakcie z dzieckiem, a jednocześnie wspierać jego niezależność? Hofer i Sullivan proponują sposoby budowania relacji, pozwalając dziecku żyć własnym życiem. To nie zaczyna się w momencie wyjazdu na studia.

Ucz niezależności wcześnie
Nauka odpowiedzialności powinna zacząć się wcześnie, by gdy pójdzie na studia, była niezależna genug, by nie dzwonić do domu przy każdej drobności.

„Idealnie, studia nie są pierwszym razem, gdy robi się pranie samemu lub rozmawia z nauczycielem o problemie naukowym. Niestety, dla niektórych studentów tak jest, a rodzice wciąż pomagają z daleka, wysyłając przypomnienia i interweniując”, mówi Hofer. „Nasze badania sugerują, że to ci studenci są najmniej zadowoleni ze studiów.”

Prowadź zrównoważone rozmowy
Rodzice powinni próbować opowiadać dziecku o swoim dniu – w pracy lub w domu. Wedle Hofer i Sullivan, opowiadanie o swoim życiu pomaga dziecku widzieć cię jako osobę, a nie tylko rodzica, i buduje bardziej dorosłą relację.

Zamiast pośpieszać z naprawianiem problemów, Hofer i Sullivan sugerują: po prostu słuchaj i obserwuj, jak dziecko samo się przez problem przemawia. Jeśli masz z tym problemę, Hofer radzi:

„Pomaga długofalowe myślenie – pomyśl, jaką osobą chcesz, by Twoje dziecko stało się i jakie umiejętności ma mieć... pomaga też pamiętać, czego nauczyłeś się na własnych potknięciach.”

Pilnuj ról
Technologia zmienia też to, jak dzieci widzą relację z rodzicami – wielu opisuje ich jako „najlepszego przyjaciela”. Choć otwarta komunikacja i zaufanie są ważne, pamiętaj, co jest pierwsze – rodzicielstwo.

„Studenci muszą budować bliskie przyjaźnie na studiach – zdrowy element rozwoju w tym okresie. Spędzanie godziny dziennie z mamą, dzielenie się sekretami, które mogłyby trafić do nowych przyjaciół, może to utrudniać”, mówi Hofer.

Ustalanie oczekiwań

Znalezienie środka łatwiejsze, jeśli ustalisz oczekiwania z góry. Hofer i Sullivan dają te wskazówki.

Niech ona do ciebie przyjdzie
Badania Hofer i Sullivan wykazały, że studenci, którzy inicjowali kontakt częściej niż rodzice, czuli silniejszą relację, a ten element kontroli to kluczowy krok do zdrowej niezależności. „Znaleźliśmy, że w rodzinach, gdzie rodzice inicjowali większość kontaktów, dzieci były mniej zadowolone z relacji, opisując ją jako kontrolę i konflikt”, mówi Hofer.

Porozmawiajcie o tym, czego oboje potrzebujecie
Częstość kontaktu zależy od relacji – ważne, by przed wyjazdem na studia usiąść i ustalić plan: jak często chcecie rozmawiać – i trzymać się go.

Hofer i Sullivan nie dają sztywnych wytycznych – tylko to, co działa dla Was. Oto punkty do rozmowy:

• Czy musicie rozmawiać codziennie? Hofer i Sullivan sugerują uspokoić dziecko: OK, nie rozmawiać codziennie, nawet jeśli inni tak robią, bo chcecie dać przestrzeń na niezależność.
• Na koniec pierwszego semestru – kolejna rozmowa o tym, jak komunikacja działa dla obojga.
• Ustal ten wzorzec w pierwszych miesiącach studiów. Te miesiące bywają burzliwe, bądź czuły na emocje dziecka i sprawdzaj, jak mu idzie – ale nie przesadzaj.

Komunikuj się w sposób myślany
Kiedyś były paczki opiekuńcze – pudełka z domowymi ciasteczkami, ulubioną książką, zdjęciem psa. Kontynuuj to. Niech łatwe telefony nie zastąpią troski.

Używaj też e-maila, nawet by tylko przekazać ciekawostkę. Wielu studentów czuło radość przy nieoczekiwanym mailu od mamy/taty.

Pamiętaj: pokazanie dziecku, że myślisz o nim, nie musi oznaczać zaplanowanego telefonu czy Skype. Czasem pamiątka z domu lub niespodziewany gest mówi więcej.