• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Prawidłowy sposób pomagania z pracami domowymi

Prawidłowy sposób pomagania z pracami domowymi

Na lekcji przyrody Olivia miała miesiąc na stworzenie czegoś kreatywnego z materiałów do recyklingu. Spędziła czas przed telewizorem, a ojciec zbudował dla niej żywowielki prototyp kosmicznego wozu NASA z pudełek po jajkach, folii bąbelkowej i pudełek po chińskim jedzeniu na wynos.

Jeśli Olivia uczy się w pierwszej, drugiej lub trzeciej klasie, nie rób jej brudnej roboty noc po nocy. Daj jej wsparcie w pracach domowych, którego potrzebuje, nie zapisując się samemu do klas początkowych ponownie. Gdy znajdziesz swoje miejsce w równaniu prac domowych, ona znajdzie swoje.

To równowaga jest krytyczna, gdy zadania mają terminy daleko w przyszłości. Mimo jej narzekania i sięgania w przeciwieństwie, zadania długoterminowe nie są niemożliwymi misjami, zwłaszcza jeśli Olivia osiąga wyniki na poziomie klasy lub wyżej w drugiej połowie trzeciej klasy. Idealnie pasują do jej rozwijających się umiejętności. Z podstawami czytania, pisania, pisma odręcznego i pisania wypracowań już za nimi, większość uczniów trzecich klas jest gotowa do pracy nad projektem wymagającym użycia wszystkich tych umiejętności.

Radzenie sobie z dużymi zadaniami

Zadania długoterminowe uczą zdolności utrzymywania długiego i nieustannie rozwijanego procesu myślowego oraz wykonywania odpowiednich zadań w przydzielonym czasie. Nawet uczniowie pierwszej klasy poznają poczucie rozszerzonych zadań dzięki zeszytom z pracami domowymi na tydzień. Dzieci w przedszkolu mają pierwszy kontakt, zabierając domową pluszakową misia w piątek i opowiadając w poniedziałek, jak misia minął weekend.

Ile pomocy z pracami domowymi to za dużo? Jeśli zbyt często i zbyt głośno narzekasz na czas i naturę zadań domowych Livii, szansa jest, że robisz więcej niż Twój udział. Jeśli nauczyciel widzi Twoje lepkie palce na jej zadaniach – a większość nauczycieli widzi to stojąc na jednej nodze z zamkniętymi oczami – wiesz, że złamałeś równowagę. Jeśli Olivia staje się niezainteresowana lub swawolna co do nocnej pracy, albo nie potrafi rozróżnić swoich pomysłów od pomysłów taty od pomysłów mamy – przekroczyłeś granicę daleko. „Jeśli rodzice, dzieci i nauczyciele myślą, że to za dużo, to prawdopodobnie tak jest”, mówi Mona S. Wineburg, Dyrektor Kształcenia Nauczycieli w American University w Waszyngtonie. Rodzice jednak mają kluczową rolę w pracach domowych uczniów klas 1–3.

Jak możesz pomóc

Rola dorosłego w pracach domowych

• Działaj jako punkt kontaktowy. Nie rob tego oczywistym, ale zostawaj w pobliżu, gdy Olivia robi prace domowe. Jeśli lubi pracować przy stole kuchennym, usiądź na drugim końcu i pisz rachunki lub pracuj na komputerze. To umieszcza Cię w idealnej pozycji do obserwacji, jak dosiada tempo, jak planuje pracę i jakie problemy sprawiają jej niepokój i drażliwość. Zwróć uwagę: jeśli potrafi dokładnie wyjaśnić swoje zadanie i angażować się w nie swobodnie przez krótki czas, ok. 10 minut – nie potrzebuje pomocy.

• Bądź proaktywny. By zaktualizować nauczyciela o negatywnych wzorcach prac domowych, które się formują, a zwłaszcza przed kolejnym zadaniem długoterminowym, umów się na konferencję. „Nauczyciele rzadziej są na defensywie, gdy rodzice adresują problemy w momencie ich formowania lub zanim nastąpią”, mówi Wineburg.

• Wyznaj się. Rodzice dostają lepsze oceny od nauczycieli za prace domowe, gdy przyznają, że to oni zrobili tego słonia z pudełka po lodówce z nogami z butelki po Chloroksie. Przyznaj się, a potem bądź konkretny, które zadania uważałeś, że Olivia nie była w stanie zrobić. Jeśli np. narysowałeś stan Ohio na plakacie, bo jej był wielkości znaczka pocztowego – przyznaj się, i omów sposoby nauki Livii proporcji i skali. Jeśli postawisz nauczyciela w pozycji nauczyciela, wygrałeś adwokata dla swojego dziecka – i dla siebie.

• Daj dobry przykład. Oczywiście nie chcesz przekazywać Livii wiadomości, że w porządku jest przejmowanie kredytu za pracę wykonaną przez innych (czyli przez Ciebie). Tutaj kształtują się subtelne wzorce uczciwości i odpowiedzialności.

Balansowanie swojej roli

Strategie balansowania prac domowych

Następujące strategie dla zadań długoterminowych pomogą Ci zbalansować rolę w równaniu prac domowych. Dla uczniów klasy trzeciej i wyższych spróbuj:

• Przydziel zadania. Poproś nauczyciela o podział zadań projektu na „działania rodzica i dziecko”, mówi Wineburg. Np. rodzice mogą odpowiadać za wizyty w bibliotece lub zbieranie pudełek po jajkach, a Olivia za czytanie, pisanie na maszynie i rysowanie. Konkretne wytyczne od nauczyciela wyrównują równanie prac domowych, gdy możesz wskazać na kartę zadania i powiedzieć: „Przykro mi, słoneczko, pisanie na maszynie nie jest jedną z moich prac”.

• Używaj przykładów. Gdy nie ma pojęcia, co zrobić z materiałów do recyklingu, daj jej przykłady, z którymi się utożsamia. To zwłaszcza ważne dla trzecioklasistów, którzy „nie myślą abstrakcyjnie”, mówi Robert Pianta, profesor pedagogiki w Curry School of Education Uniwersytetu Wirginia w Charlottesville. Połóż plastikowe pierścienie od butelek na jej nadgarstku i zapytaj o ulubiony rodzaj biżuterii. Podnieś pustą kanistrę po oliwie i zapytaj: „Czy to nie wygląda jak głowa taty?”. Albo ułóż wężową linię puszek z zupą na podłodze i zapytaj, jakim gadzie podobne. Nie dokarmiaj pomysłami jak grochem. Zamiast tego daj wizualne i sensoryczne przykłady, by pomóc jej stworzyć własne kreatywne połączenia między tym, co wie, a tym, co mogłoby być.

• Trzymaj cel w oku. Pianta proponuje trzy proste pytania, by popchnąć Livię przez zadania długoterminowe. Używaj zwłaszcza dla uczniów klas 3–6. Jaki cel próbujemy trafić? Jakie kroki prowadzą do celu? Kiedy musimy je wykonać? „To trenuje je w ważnych zadaniach: celowaniu, ocenie, dyskusji i planowaniu”, mówi. Jeśli nie potrafi wyrazić pomysłów słowami, niech je narysuje. Unikaj mówienia: „Dlaczego byś nie spróbowała tego?”, mówi Wineburg. Powtarzaj pytania o cel, gdy zgubi trop. Albo Ty zgubisz swój.

• Wiedz, jak długo to powinno trwać. Gdy zadania domowe są właściwie dopasowane do wieku i rozwijających się umiejętności Livii, powinny zajmować odpowiadający im czas. Jeśli jest zbyt wolna lub zbyt szybka dla trzecioklasisty – 40 minut zamiast 20 lub wykonanie zadania w mniej niż 10 minut – porozmawiaj z nauczycielem o dostosowaniu nocnych zadań do jej zdolności. Według Departamentu Edukacji USA, większość nauczycieli zgadza się na następujące nocne okresy prac domowych dopasowane do wieku:
  Klasy 1–3: 20 minut
  Klasy 4–6: 20–40 minut
  Klasa 7 i wyżej: 2–2,5 godziny w nocy

• Zobacz, jak to robi nauczyciel. Choć ta książka online jest napisana dla nauczycieli, Helping Your Students with Homework Nancy Paulu daje doskonałe wskazówki „za kulisami”, jak rodzice lub korepetytorzy mogą pomagać z pracami domowymi, nie robiąc całej pracy. Wejdź na www.ed.gov/pubs/HelpingStudents/title.html.

• Dopasuj przestrzeń do dziecka. Często pomijany, ale kluczowy dla efektywnej produkcji pracy jest przestrzeń, w której Olivia wykonuje zadania szkolne. Im lepiej dopasowana do jej rozmiaru, wieku i potrzeb, tym wygodniej i produktywniej będzie. Rozważ meble przede wszystkim. Jeśli lubi pracować przy stole kuchennym, użyj podnóżka i podwyższki, by dać idealny kąt 90 stopni dla pleców i kolan. Lepiej jeszcze, kup stół i krzesło skalowane do jej rozmiaru. Potem rozważ oświetlenie. Światełko sufity daje rozproszone światło do dużych projektów, ale mniejsze lampy po obu stronach stołu są niezbędne do pracy bliskiej i pozwalają skupić się bez naprężenia oczu. Ułatw dostęp do przyborów w łatwych do znalezienia miejscach blisko miejsca pracy.

• Zwróć uwagę na czynniki hałasu. Choć niektórzy dzieci potrafią pracować efektywnie z telewizorem, odkurzaczem i płacącym bratem naraz, większość lepiej skupia się na zadaniach, gdy głośność jest niska. W czasach prac domowych ścisz, wyłącz lub przenieś źródła hałasu do innego pokoju.

• Ustal godziny nauki. Pokaż Livii, że praca akademicka to ważny priorytet w domu, ustanawiając godzinę nauki każdej nocy. 45–60 minut to komfortowy okres dla trzecioklasisty. Dostosuj to do jej poziomu energii, głodu i planu zajęć popołudniowych. Oprócz jej dwudziestominutowego czasu na prace domowe, dodaj czas na czytanie książek, słuchanie audiobooków lub czytanie na głos jej. Ćwicz pisanie na klawiaturę lub umiejętności wyszukiwania w Internecie. Graj w gry z tabliczką mnożenia lub ćwicz pisanie odręczne. Ustanawianie godziny nauki każdej nocy, nawet dla dzieci przedszkolnych, wgryza dobre nawyki nauki wczesnym wiekiem.

• Promuj niezależność. W godzinie nauki nie rób wszystkich zajęć akademickich razem. Zrób jak nauczyciel: daj zadanie z limitem czasu. Jeśli zmaga się z pisaniem odręcznym, np. po ustaleniu, że potrafi napisać małe „a” poprawnie, poproś o dwadzieścia pięć takich liter. Powiedz, że sprawdzisz za pięć minut. Potem oceń pracę, robiąc małe gwiazdki lub zakreślając najlepsze próby. Gdy będzie gotowa, przejdź do następnej litery, potem do krótkich słów. Stopniowo przedłużaj czas zadania każdej nocy. Albo ustal regularny harmonogram godziny nauki, który utrzyma nawet pod opieką opiekunki. Może najpierw zrobić 20-minutowe zadanie domowe, potem 20 minut ćwiczyć pismo odręczne. Ostatnie 20 minut poświęci na ciszne czytanie nowej książki z biblioteki. Rozbijanie czasu pracy na małe paczki optymalizuje koncentrację, a różnorodność zadań pomaga utrzymać zainteresowanie nauką. Zegarek z wskazówkami, nie cyfrowy, na ścianie w jej pokoju zachęca do samozarządzania i wzmocnia umiejętność czytania czasu.

• Zapytaj najpierw. Nie zakładaj, że Olivia potrzebuje, chce lub wita Twoją pomoc przy każdym zadaniu. Nawet gdy widzisz, że się męczy, zapytaj najpierw, czy chce pomocy, czy to ma pod kontrolą. Nie ma nic bardziej osobiście satysfakcjonującego, nawet dla ośmioletniego, niż pomyślne ukończenie „trudnej pracy” w całości samemu. Dawanie jej korzyści wątpliwości demonstruje Twoją wiarę w jej zdolności.

• Oceń jej pracę. Użyj prostych czynności domowych, by zrozumieć, jak Olivia przetwarza informacje, czyta, pisze, pisze poprawnie ortograficznie i rozumie. Potem podziel się tym z nauczycielem na następnej konferencji. Np. zwróć uwagę, jak słucha instrukcji i wykonuje je w sekwencji. Czy potrafi znaleźć sok pomarańczowy, wziąć szklankę z szafki, wlać bez wylania i podać bratu, a potem zrobić to samo dla siebie? W trzeciej klasie instrukcje trzykrokowe powinny stawać się łatwiejsze. Jeśli zostawisz jej notatkę z przypomnieniem, by włożyła książkę biblioteczną do plecaka jutro, czy przeczyta notatkę i pomyślnie wykona zadanie? Czy zostawi Ci czytelną i poprawnie napisana notatkę sama? By sprawdzić zdolność rozumienia, obserwuj jej maniery telefoniczne. Czy potrafi odpowiedzieć na telefon, przedstawić się, dokładnie posłuchać, zrozumieć wiadomość i przekazać Ci, czy jesteś w domu, czy nie? Nawet pozornie proste obowiązki wypełnione są umiejętnościami, więc używaj ich, by uczyć się objętości, każdego dnia, o tym, jak Twoje dziecko uczy się.

Jeśli jeden rok w trzeciej klasie nie był wystarczający, gdy miałeś osiem lat, to podepnij krzesło i rób prace domowe Livii za nią. Albo rób tylko te prace dorosłych, które balansują równanie prac domowych, jak wyznaczanie specjalnego obszaru projektu, gdzie zadania długoterminowe mogą rozwijawać się niezakłócane. Systematycznie rzucaj pytanie lub dwa o cele. A gdy poczujesz, że balans prac domowych przesuwa się w złym kierunku, użyj oczu i zdrowego rozsądku. Odstąp i zadaj sobie honestne pytanie. Czy typowy ośmioletni mógłby zamienić rurki z ręczników papierowych i butelki galonowe wody źródlanej w trójosobowy iglu z przejęciem?