• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Uczymy dziecko o obcych

Uczymy dziecko o obcych

Jednym z najbardziej problematycznych kwestii bezpieczeństwa dla rodziców jest kwestia radzenia sobie z obcymi. Z pewnością nie chcesz tłuc dystans dziecka, jeśli jest naturalnie otwarte. Nie chcesz też terrorizować dziecka, czyniąc go paranoidalnym i przerażonym każdym, rozglądając się na takie nieprzyjemne możliwości jak porwanie, gwałt i morderstwo. Takie historie horroru robią wieczorne wiadomości, ale są dziecinnie rzadkie.

Jako przedszkolak, twoje dziecko nie musi znać graficznych i strasznych szczegółów, które sprawiają, że chcesz go chronić przed obcymi. Twoje koszmary nie muszą – a wręcz nie powinny – stać się koszmarami twojego dziecka. Na szczęście nie musisz przerażać dziecka, by go chronić. Wystarczy, że zna i przestrzega jedną fundamentalną zasadę:

Ty (lub ktokolwiek jest zaufany z jego opieką) musicie wiedzieć, gdzie on jest w każdej chwili.

Twoje dziecko doceni prostotę i wzajemność tego ustalenia. Przecież on chyba zawsze chce wiedzieć, gdzie ty jesteś (nawet jeśli to tylko w twojej sypialni lub w łazience). Więc dlaczego nie miałbyś czuć dokładnie tak samo o nim?

Upewnij się, że twoje dziecko wie, że ta zasada jest absolutna i nie do złamania. Jeśli sąsiedzi chcą zabrać go do kina z ich dziećmi, twoje dziecko musi zadzwonić lub wrócić do domu i zapytać ciebie najpierw. Jeśli chce oglądać kolorowanki w lokalnej aptece, podczas gdy ty kupujesz plastry, musisz o tym wiedzieć najpierw. Nawet jeśli chce tylko wyjść na podwórko, twoje dziecko musi cię o tym poinformować. Ta prosta zasada, jeśli ściśle przestrzegana, utrzyma twoje dziecko w bezpieczeństwie przed innymi ludźmi.

Nigdy (?) rozmawiać z obcymi

W TV dynosaur Barney ostrzega dzieci: „Nigdy nie rozmawiaj z obcymi!” Ale ta meloodczna rada nie jest tylko paranoidalna, ale też nie bardzo praktyczna. Dla twojego dziecka praktycznie każdy, kogo spotyka, jest obcym, przynajmniej na początku: opiekunki w żłobku i nauczycielki, opiekunowie, kasjer w sklepie, bankowy, lekarze i pielęgniarki i dentysci, listonosz, a nawet policjanci. Większość z nich jest prawdopodobnie miła i dobrze nastawiona do dzieci. „Nigdy” to za ekstremalne. Jeśli ty jesteś tam, twoje dziecko jest bezpieczne rozmawiając z prawie kimkolwiek. A jeśli tam nie jesteś, jeśli jakoś się rozdzieliliście, wtedy twoje dziecko będzie potrzebować pomocy od obcego.

Aby chronić twoje dziecko przed niebezpiecznymi obcymi, musisz najpierw jasno mu wyjaśnić, co masz na myśli, używając słowa „obcy”. Obcy to NIE:

Zabezpieczanie domu

Zacznij uczyć dziecko swojego numeru telefonu i adresu we wczesnym wieku. W wieku trzech lat powinno znać, co najmniej, swoje pełne imię i twoje pełne imiona. W trzech i pół roku powinno mieć zapamiętany adres. A w wieku czterech lat, twoje przedszkolak powinno znać swój numer telefonu.

• po prostu kogoś, kogo twoje dziecko nie zna (bo twoje dziecko nie zna wielu ludzi, w tym większość twoich znajomych);
• kogoś, kto wygląda dziwnie lub złośliwie (bo wielu obcych wygląda miło i normalnie); albo
• kogoś, kto nie zna imienia twojego dziecka (bo obcy mogą usłyszeć jej imię).

Obcy to każdy, komu twoje dziecko nie zostało przedstawione przez ciebie (lub opiekuna w żłobku, nauczyciela przedszkola, lub opiekuna). Po przedstawieniu przez odpowiedzialnego dorosłego, ta osoba przestaje być obcym.

Zgubiony!

Jeśli twoje dziecko jest zgubione lub oddzielone od ciebie, nie będzie miał wyboru, tylko poprosić obcych o pomoc. Jeśli masz twardą i szybką zasadę zakazującą dziecku rozmawiania z jakimikolwiek obcymi, będzie w dość kłopotliwej sytuacji.

Jak twoje przedszkolak będzie wiedział, kogo pytać? Ponownie, ensajuj sytuację z dzieckiem zanim się stanie. Naucz go, że gdy absolutnie musi podejść do obcego, by prosić o pomoc, powinien najpierw szukać mundurów. Twój trzy- lub czteroletni prawdopodobnie potrafi rozróżnić mundur od zwykłej odzieży. Więc twoje dziecko powinno szukać kogoś w mundurze: policjanta, ochroniarza sklepu, kasjera, kelnera. To jest osoba, do której ma się zwrócić, jeśli jest zgubiony.

Lepsza zasada

„Nigdy nie rozmawiaj z obcymi!” nie pozwala na wystarczającą elastyczność, by być życiową zasadą dla przedszkolaków. Więc co nauczyć dziecko, by było bezpieczne przed innymi ludźmi?

Jedna prosta zasada:

Nigdy, nigdy nie idź nigdzie z obcym (ani z tym sprawą, z krewnym lub przyjacielem), chyba że ludzie, których zna i komu ufa najbardziej – to jest ty lub inny z jej opiekunów – powie, że to w porządku.

Znowu, ty lub opiekun dziecka musicie wiedzieć, gdzie ona jest w każdej chwili.

Twoje dziecko pozostanie w bezpieczeństwie, tak długo, jak będzie przestrzegało tej zasady religijnie. Upewnij się, że rozumie, że to zasada absolutna, i że nie powinna słuchać nikogo, kto próbuje ją namawiać do złamania tej zasady. (Wręcz powinna cię natychmiast powiadomić, jeśli ktoś to zrobi.) Jeśli trzyma się tej zasady, nikt – znowu, obcy, krewny lub przyjaciel – nie będzie w stanie namknąć twojego dziecka do auta obietnicami cukierków, lodów lub szczeniaka, bo będzie wiedziała, że musi zapytać o zgodę najpierw. Nikt nie oszukuje jej, by poszła, mówiąc, że jesteś ranny lub chory i potrzebujesz jej, albo że spóźniłeś się i poprosiłeś tę osobę, by odebrała ją z przedszkola, bo ona będzie wiedziała, że musi skonsultować się z opiekunką lub nauczycielką przedszkola przed pójściem gdziekolwiek z kimkolwiek.