• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Odpowiedzialne dzieci nie rodzą się same

Każdy rodzic marzy o wychowaniu odpowiedzialnych dzieci, które czują się bezpiecznie. Chcemy, by nasze małe dzieci stały się pewnymi siebie nastolatkami, a w końcu dojrzałymi dorosłymi. Nauczanie dzieci osobistej odpowiedzialności buduje ich pewność siebie, gdy uczą się robić rzeczy samodzielnie.

Historia wychowywania odpowiedzialnych dzieci

Uwielbiam te nieoczekiwane momenty, które dają świetne "Aha!".

Zdarzyło się to po tym, jak cały dzień pralałam i nadal nie skończyłam. Z pięcioma dziećmi góra brudnych ubrań rosła codziennie. Gdy zacząłam sortować koszulki mojego nastolatka, z grozą zdałam sobie sprawę, że nieumyślnie wyprałam czerwoną spódniczkę jego siostry razem z jego ubraniami. Faktem jest, że jego koszulki nabrały delikatnego różowego odcienia. Może nawet nie zauważy, desperacko liczyłam.

Ni z tego, ni z owszem.

– Mamo! – zawołał, widząc swoją kupkę. – Nie mogę tego nosić – są różowe! Nigdy więcej nie dotykaj moich ubrań!

Aha!

– Co za doskonały pomysł! – odparłam. – Od teraz będziesz robić własne pranie.

Następnego dnia nastolatkowie zaczęli pruć własne ubrania. Nie były idealnie złożone ani wyprasowane, ale czyste. Metodą prób i błędów szybko nauczyli się sortować, co prać na gorąco, co suszyć, a co wieszakować. Dla mnie to była nieoczekiwana lekcja oddawania odpowiedzialności. A bonus? Zbudowało to ich umiejętności życiowe i ułatwiło przejście na studia.

Strategie wychowywania odpowiedzialnych dzieci

1. Zacznij uczyć już teraz

Trening zaczyna się w młodym wieku i jest stopniowy. "Ale przecież", możecie powiedzieć. "Moje dziecko ma tylko 3 lata!" Tak, musicie zacząć teraz. Jeśli do 18. roku życia nie zostanie wytrenowany w małych krokach, nie będzie przygotowany na wolność, której szuka.

Trzylatek może wynieść swój talerze ze stołu. Pięciolatka może posłać swoje łóżko. Może to nie wyglądać tak, jak gdyby zrobił to rodzic, ale ona uczy się odpowiedzialności. Pokaż jej, jak to zrobić. Zrób to z nią kilka razy. Potem niech zrobi to sama i chwal ją bez końca. Nie będzie idealnie. To nie ma znaczenia. To, co ważne, to to, że ona to zrobiła.

Przedszkolne spotkania z kolegami mogą stworzyć bałagan w domu gości. Przeznacz 10 minut przed wyjściem, by dziecko pomogło posprzątać zabawki. Zachęcaj je do odpowiedzialności za sprzątanie po sobie za każdym razem, gdy odwiedza kogoś.

Nigdy nie robiłam drugiego śniadania do szkoły. Gdy nasze dzieci zaczęły chodzić do szkoły, zaczęły robić je same. Oczywiście pilnowałam, co do środka trafia, ale one wykonywały pracę.

Moja sąsiadka Lisa ma dwóch młodszych synów. Rano biegną do naszej starszej sąsiadki, biorą jej gazetę z ulicy i wklejają do drzwi. Nie tylko Lisa uczy swoje dzieci odpowiedzialności, ale uczy ich też troski. Bądźcie czujni na podobne okazje.

2. Gdy rosną, powoli zwiększaj odpowiedzialność

Cudowne narzędzie w nauce dzieci odpowiedzialności często jest pomijane – domowe obowiązki.

Stwórz listę obowiązków i kto za nie odpowiada. Umieść przypisania tam, gdzie wszyscy je widzą. Pomaga rotacja obowiązków co tydzień i możliwość wymiany między rodzeństwem.

Mój przyjaciel Will uczy 8-latka koszenia trawy. Syn nie robi to idealnie, a Will poświęca mnóstwo czasu i energii na nadzór, ale chłopiec uczy się odpowiedzialności i wartości ciężkiej pracy, gdy ojciec go trenuje.

Oprócz obowiązków domowych, nastolatkowie powinni odpowiadać za przestrzeganie godzin powrotu do domu i informowanie rodziców, gdzie są, z kim i kiedy wrócą. Gdy zaczynają jeździć, powinni dbać o czystość i paliwo w aucie.

3. Używaj humoru i potwierdzania

Odpowiedzialność nie zawsze jest dla dzieci zabawna, więc pomaga odrobina humoru. Włącz stoper i ogłaszaj wyścig w zbieraniu zabawek. Zaplanuj wspólny wyjazd na lody jako nagrodę po szczególnym dniu sprzątania. Wymyślaj bawialne piosenki lub rymowanki podczas robienia domu. Śmiejcie się z siebie, gdy tylko możecie. I chwalcie dzieci: "Jestem tak dumny, że posprzątałeś bałagan w pokoju." "Cenię, że wróciłeś przed godziną powrotu." "Codziennie widzę, jak stajesz się bardziej odpowiedzialny!"

Zachowaj perspektywę i długofalowe cele

Naszą główną rolą nie jest zapewnienie, by dziecko zawsze było szczęśliwe. Zamiast to jest wychowanie dziecka w odpowiedzialnego dorosłego, który zrealizuje plan, jaki Bóg ma dla niego lub niej. Nasze małe dzieci mogą robić hysterie, a nastolatkowie zakręcać oczami na rodzicielskie pouczenia, ale pamiętajcie, że to, co dzieci myślą o nas teraz, nie jest tak ważne jak to, co pomyślą o nas za 20 lat. Będziemy popełniać wiele błędów. Będziemy zniechęceni. Ale musimy zrozumieć, że dokonujemy małych wpłat w życiach naszych dzieci, które pewnego dnia przyniosą duże dywidendy.