Zmieniaj granice w miarę, jak dziecko rośnie

Zmieniaj granice w miarę, jak dziecko rośnie

Drzewa, które się giną, radzą sobie w burzach lepiej niż ich bardziej kruche, sztywne kuzyny. Życie, i rodzicielstwo, nigdy nie są przewidywalne, a elastyczność to jedna z największych sił, jakich możesz w sobie zbudować. Twardość nie to to samo co sztywność. Nie egzekwuj granic tylko dlatego, że kiedyś dawno temu zdecydowałeś/aś, że to granica – możesz musieć przeocenić, albo przewidzieć wyjątki w przypadkach potrzeby.

Zachowaj kulturę!

Nie twórz arbitralnych ani nieprzydatnych granic. Granice powinny być tak logiczne jak konsekwencje.

To dobry pomysł!

Skóra węża nie rozciąga się, dlatego węże zrzucają skórę, gdy rosną. pewnego dnia stara skóra po prostu pęka (rrrippp!!!), a wąż wybija się z niej, nosząc czystą, błyszczącą nową skórę pod spodem. Czasem rodzice i dzieci nie zawsze zdają sobie sprawę, że granica jest zbyt ciasna, dopóki nagle i z siłą nie pęknie. Dorastanie nie zawsze jest gładkie i bez fal.

Istnieje granica granic!

Nie wychowasz dziecka zasobnego, jeśli Twoje granice są zbyt ciasne. Granice są życiowe i potrzebne. Zbyt wiele granic, jednak, może sprawić, że dziecko poczuje się ściśnięte i, no cóż, ograniczone. Jak dowiesz się, czy jesteś rozsądny, czy granice, które ustalasz, nie są zbyt ekstremałne? Łatwo. Obserwuj reakcje dziecka:

  • Opór i grumble są normalne. Żadne samo szanujące się dziecko nie pozwoli Ci wiedzieć, jak bardzo pragnie granic.
  • Ciągła empóra lub pełnoskalowa bunt przeciwko granicy to Twoje wskazówki, że coś innego się dzieje – może Twoja granica jest zbyt surowa i niesprawiedliwa. Może nie być odpowiednia wiekowo ani rozwojowo. Czy granice rozszerzają się, gdy rośnie? A może Twój powód granicy, lub wartości za nią stojące, nie zostały dość jasno skomunikowane. Czy są wyraźne? Czy cele granicy są jasne?

Niepewny co do granicy?

Opowieści ze strefy rodzica

Marysia nie rozumie, dlaczego nie pozwalasz jej iść sama ze szkoły do domu. „Jestem wystarczająco duża. Nie ufasz mi! Nigdy nie pozwalamy mi być niezależną! Karasz mnie za dorastanie!” – krzyczy, i rzuca opiekunów. Marysia nie rozumie, że Ty cenisz jej niezależność i szanujesz jej rozwój – nałożyłeś/aś granicę, bo martwisz się o bezpieczeństwo Twojej dzielnicy. Może możesz zademonstrować zaufanie i szacunek, luźniejąc granice w innych obszarach – i przeprowadzając rozmowę z serca do serca z Marysią o swoich obawach.

Czas na rozszerzenie granicy? Jak możesz być pewien/pewna?

  • Ciągle oceniaj swoje dziecko, patrz na to, kim jest w tym miesiącu, ciągłe rozmowy.
  • Zapytaj dziecko, jakie granice wydają się odpowiednie. Gdy przejdziecie początkową część rozmowy („Żadnych granic, tato!”), prawdopodobnie usłyszysz parę pomysłów. Jeśli dziecko weźmie udział w ustalaniu granic, bardziej chętnie będzie żyło w ich ramach. (Trochę jak różnica między Twoim budowaniem płotu wokół nieruchomości dla prywatności, a kimś innym ogrodzeniem Cię w środku.)
  • Sprawdź granice przyjaciół Junora. Jasne, „Wszyscy inni mogą”, to nie jest powód, by puścić Junora. Ale dowiedz się – to czysto informacyjne. Dowiesz się, co inni rodzice uważają za odpowiednie rozwojowo, i dlaczego Junior może naciskać na zmianę.
  • Zrób research. Udaj do biblioteki i daj się przytłoczyć gołą liczbą książek o wychowaniu. Odkryjesz życiowe informacje od ekspertów rozwoju dziecka. Dowiesz się też, że każdy ma opinię, że większość opinii to kwestia opinii, i że możesz ufać własnej.
  • Porozmawiaj z nauczycielem dziecka. Ona jest jedną z Twoich partnerów wychowawczych. Jest zaangażowana w życie dziecka, i zobaczy je z zupełnie innej perspektywy niż Ty. Zaangażowani rodzice to czynnik numer jeden decydujący o tym, jak dobrze dziecko poradzi sobie w szkole. Nie czekaj na czas spotkań ani na telefon od dyrektora – zaangażuj się! Zadzwoń o spotkanie dzisiaj!

Strona 2

Test zmiany granicy

To dobry pomysł!

Niektóre granice są krótkoterminowe. Antek ma problem z suchym nocą, i w wieku siedmiu lat staje się to problemem dla niego. Skuteczna krótkoterminowa granica mogłaby być ograniczenie ilości wody, którą może wypić w nocy.

Zanim zmienisz zdanie co do granicy, przepuść to przez „Test Zmiany Granicy”, bardzo prosty, dwuczęściowy egzamin, który powie Ci, czy możesz zmienić granicę – czy nie.

Są dwa obszary, gdzie granice są nie do negocjacji:

  • Czy to kwestia bezpieczeństwa?
  • Czy to kwestia wartości?

„Jeden, dwa, jeden, dwa, giń i rozciągaj”

Oto zdanie, które rzadko powinno wyjść z Twoich ust: „No dobrze, może tylko tym razem.” Granice powinny się zmieniać z powodów, nie dlatego, że dziecko znużyło Cię. Czasem granica musi zostać przełamana, raz, z powodu sytuacji nagłej (Dziadek miał zawał, jedziemy na szpital, i nie, nie musisz kończyć zadania domowego ani sprzątać pokoju.).

Rozszerz-granice!

Gdy dziecko rośnie, możesz pomóc mu zbudować wewnętrzne zasoby, nauczyć samokontroli i „wewnętrznie przyswoić” dyscyplinę, którą uczy się, pozwalając na bardziej luźne granice, dając szansę na nowe rzeczy i dając więcej odpowiedzialności. Małe dziecko, które może wejść na podwórko bez nadzoru, ale nie dalej, teraz idzie na nocne przebudowania i spotyka znajome w kinie.

Oto rzecz: Im mniej granic przedstawiasz, tym bliżej musisz obserwować dziecko. Pilnuj kontaktu. To nie jest czas, byś puścił/a luzy w swojej uwadze. Gdy dziecko uczy się odpowiedzialności i bezpieczeństwa, wciąż potrzebuje Twojej pomocy w definiowaniu własnych granic, wartości i etyki. A oczywiście, gdy chodzi o bezpieczeństwo lub wartości rodziny, trzymaj te granice twarde i wyraźne!

Przywracanie granicy

Dwa kroki do przodu i jeden do tyłu. Postęp, nauka i rozwój nie postępują równym tempem, a cofanie się jest powszechne. Czasem zmienisz granicę, by dać więcej uprawnień i odpowiedzialności, by dowiedzieć się, że dziecko naprawdę nie jest gotowe na tak wielki skok. Okej, cofnij. Ale uważaj, by nie sprawić, by dziecko czuło się ukarane, albo że zawiodło. To dobry moment na sesję rozwiązywania problemów/burzę mózgów. Kreatywne rozwiązanie da dziecku granice i strukturę, których potrzebuje, bez sprawiania, by czuło się wielką, złą porażką. Może trzeba ustalić serię delikatnie rozszerzanych granic, zamiast próbować zrobić za dużo naraz.

Previous:

Next: