• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Ustalaj realistyczne oczekiwania i cele dla dziecka

Ustalaj realistyczne oczekiwania i cele dla dziecka

Niezależnie od Was ogólnego nastroju, posiadanie pozytywnych, realistycznych oczekiwań co do osiągnięć i zachowania dziecka to cel, do którego warto dążyć. Gdy oczekiwania rodziców wobec dzieci są ustawione na odpowiednim poziomie – nie za wysoko i nie za nisko – dzieci w życiu radzą sobie naprawdę dobrze. Oto konkretne narzędzia do ustalania rozsądnych oczekiwań, których może przestrzegać nawet najbardziej pesymistyczny osioł.

• Oceńcie dziecko jako jednostkę.
• Zrozumcie etap rozwojowy dziecka.

Kim jest Wasze dziecko?

Zachowaj się!

Bardzo uważajcie na porównywanie dziecka do innych. Każde dziecko rozwija się innym tempem.

Zachowaj się!

Przestańcie próbować wcisnąć dziecko w formę. Naukowieci społeczni i specjaliści od rozwoju dziecka od dawna badają wystarczająco dużo dzieci, by skwantyfikować dane w duże wykresy i tabele mówiące, co jest „średnie” – fizycznie, społecznie i intelektualnie – dla dziecka w konkretnym wieku. W rzeczywistości nie ma takiej rzeczy jak dokładnie „przeciętne” dziecko.

Nie możecie ustalić osobistej oczekiwania lub celu dla dziecka, nie biorąc pod uwagę tego konkretnego dziecka. To bardzo kuszące, zwłaszcza jeśli czytałyście wykresy w zbyt wielu książkach o rozwoju dziecka lub macie starsze dzieci. („Eliza umywała we własnym włosy, zanim skończyła cztery lata, Tina też powinna.”) Zapomnijcie o wszystkich innych dzieciach, zapomnijcie o książkach, zadajcie sobie proste pytania: Co jest rozsądnym oczekiwaniem od tego dziecka? Jakie są jej zdolności, potrzeby, osiągnięcia? Jaki jest jej podstawowy temperament? Jaki jest jej etap rozwoju? Aby ustalić odpowiednie oczekiwania dla dziecka, musicie je naprawdę znać.

Dostosujcie się do poziomu dziecka

Oceniając dziecko pod kątem „rozsądnego” zachowania, bierzcie pod uwagę temperament i rozwój, i dostosujcie oczekiwania do jego możliwości. Jeśli dziecko nie znosi przejazdu windą na szczyt Empire State Building, to szansa, że zniesie wspaniały lot do Disneylandu, jest mała.

Wykresy, grafy, nierównomierny rozwój

Opowieści ze strefy rodzica

Syn Janety, Patrick, ma szeroki rozrzut zdolności (ma pewne pojęcie o środowiskach planetarnych i opanował tryb przyłączający, ale zmaga się z pisaniem własnego imienia). Patrick ma tak zwany „ząbkowaty” profil. Mówię: niech żyje ząbkowatość! Wszyscy chcemy, by nasze dzieci osiągały sukcesy i wybitność, i trudno odsunąć się i pozwolić im rozwijają się we własnym tempie. Ale od treningu toaletowego po czytanie, pływanie, randki i znajdowanie pracy – każde dziecko ma inną, indywidualną oś czasu, fizyczną, psychiczną i emocjonalną. Wasze dziecko przetestuje starsze niż średnia w niektórych obszarach wykresów rozwojowych, i młodsze niż średnia w innych. Starajcie się akceptować je takimi, jakie są.

Pomaga też wiedza o tym, czego ogólnie można oczekiwać od dzieci w określonych wiekach. Przyjaciółka, która ma córkę z niewerbalną niepełnosprawnością uczenia się, była zachwycona, gdy usłyszała, jak mała Posie przeklinała siostrę i drążyła: „Ty jesteś tylko niemowlęciem!” „To tak typowe,” powiedziałem. „Czy ciągłe drąganie pięciolatek nie denerwuje cię?” „Ty masz córkę, która drąży?” – jej oczy napełniły się łzami. „Oczywiście,” powiedziałem, „to rozwojowe.” Moja przyjaciółka, która spędzała noce na stresie z powodu niegrzeczności córki i braku umiejętności społecznych, nagle zrelaksowała się, uświadamiając sobie, że drąganie córki – choć niezbyt miłe – było w pełni i w całości rozwojowo odpowiednie dla jej grupy wiekowej.

Wykresy, grafy i książki o rozwoju nie są niezawodne, zawsze prawdziwe ani zawsze pomocne rodzicowi starającemu się ustalić rozsądne oczekiwania dla dziecka. Wykresy, grafy i podobne opierają się na średnich, średnich i normach. Nie śledzą jednostek. Jeśli nie wierzycie mi, odwiedźcie jakąkolwiek szóstą klasę na 10 minut. Sprawdźcie ławki – niektóre zajmowane są przez dzieci tak wykształcone, że pomyślicie dwukrotnie, czy ich wpuścić do baru. Inne ławki zajęte są przez chude dzieci, które wyglądają, jakby spać każdej nocy z pluszakami w rękach. Rozwój i dojrzałość u dzieci jest często nierównomierna. Wasz syn może wybitnie radzić sobie z matematyką, świetnie pływać, a wciąż ssąć kciuk w nocy. Wasza córka może być genialna w sztuce, błyszczeć w programowaniu, ale tak rozpraszana, że gdy ludzie pytają ją, jak ma na imię, często odpowiada: „Eeeee?” Obrazujecie to.