• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Typowe zachowania dzieci z fobią społeczną

Lekarze klasyfikują fobię społeczną jako problem lękowy. KidsHealth: większość dzieci z fobią jest nieśmiałych, ale nie każde nieśmiałe dziecko rozwija fobię. U dzieci z fobią: skrajna nieśmiałość i samoświadomość → paraliżujący strach przed sytuacjami społecznymi. Strach może pchnąć do unikania aktywności z osobami spoza rodziny.

Objawy fizyczne

Dzieci z fobią realnie czują strach przy obcych. Serce bije szybciej, duszność. Drgania, trzęsenie, nadmierne pocenie. Adrenalina – reakcja jak na zagrożenie fizyczne. To normalna reakcja „walcz lub uciekaj”, ale nie normalna siła strachu.

Typowe strachy

Przesadzone strachy → unikanie większości sytuacji społecznych → samotność. Inni widzą te dzieci jako zamknięte, cofnięte, nieprzyjazne. Fobia zakłóca przyjaźnie, naukę, zajęcia dodatkowe. Strach: zabawa z dziećmi, nowe doświadczenia, nowe ludzie. Zbyt nerwowe by czytać głośno, odpowiadać w klasie, rozmawiać z nauczycielem, zgłaszać się do sportu. Błądzenie się, wyśmianie, krytyka. Młodsi: płacz, hysterii w sytuacjach społecznych.

Typy fobii

Child Mind Institute: dwie formy. 1) Strach przed sytuacjami skupiającymi uwagę na dziecku – unikanie: orkiestra szkolna, spektakl, mówienie przed klasą, sport. 2) Lęk interakcyjny – strach przed szkołą, miejscami publicznymi. Większość z lękiem interakcyjnym ma też lęk występy. Oba typy potrzebują pomocy profesjonalnej. Choroba nie przechodzi sama – nieleczona prowadzi do przewlekłego lęku i depresji.

Umiejętności radzenia sobie

Terapia behawioralna: terapeuta pomaga pokonać strachy, poprawić umiejętności społeczne. Budowanie pewności siebie pomaga przeskoczyć strach przed nowością. Lekarze czasem przepisują leki na lęk. Często: leki + terapia. Badanie NIMH (opubl. 2007, JAACAP): leki pomagają części, ale terapia behawioralna skuteczniejsza – na nią reaguje więcej dzieci.