Wpływ rodziców na rozwój zaburzeń lękowych u dziecka

Lęk ma wiele twarzy – łatwo go przeoczyć, gdy objawy to drażliwość, niepokój, zmęczenie, a nie unikanie społeczności czy brak kontaktu wzrokowego. Lęk rozdzielności, uogólniony, OCD, fobia społeczna – różne triggery, ale wspólny mianownik: nadmierna reakcja na potencjalne zagrożenie, realny wpływ na życie dziecka. Zrozumienie, jak Ty wpływasz na lęk dziecka – jeden ze sposobów na zmniejszenie jego skutków.

Modelowanie

Dzieci naśladują zachowania. Jeśli jesteś lękowy – dziecko uczy się: fiksowanie na rzeczach niezależnych od Ciebie. Badanie John Hopkins School of Medicine: dzieci rodziców z zaburzeniami lękowymi mają 7-krotne ryzyko własnego lęku. Niezależnie od przyczyny (genetyka/trauma) – pomoc profesjonalna i strategie uspokajania pomagają Wam obojga.

Genetyka

NIH: dowody na rolę genów w lęku są znaczące. Mieszanka genów (siły i słabości) – poza Twoją kontrolą. Ale świadomość genetycznego podłoża pomaga zrozumieć, jak głębokie mogą być obawy dziecka. Dr Carl Schwartz (Mass General): u 18-latków bardziej reaktywnych na bodźce, kora przedczołowa była grubsza, dłużej komunikowała się z ciałem migdałowatym. Ciało migdałowate = alarm mózgu, klucz dla strachu i lęku.

Helikopterowe rodzicielstwo

„Rodzic-helicopter” = mikrozarządzanie życiem dziecka. Dobra wola: wsparcie, ale… dzieci potrzebują przestrzeni, by samodzielnie rozwiązywać problemy. Odporność emocjonalna rodzi się z błędów i wyzwań. Helikopterowi rodzice to im zabierają. Badanie University of Mary Washington: związek helikopterowości z niższą autonomią, umiejętnościami społecznymi, kompetencją. Taki dzieci czują się gorzej w radzeniu sobie ze stresem – więcej lęku.

Bezpieczniczenie (Sheltering)

Podobnie do helikoptera: nadmierna ochrona, brak szansy na naukę zarządzania ryzykiem. Pozbawia szansy na naukę dobrego osądzania. W uprzejmym celu ochrony przed realnym zagrożeniem – rodzice niechcący usuwają edukacyjne, niskoryzykowe sytuacje, z których dzieci mogłyby wyciągnąć pewność siebie.