• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Zalety bycia tato-kwiatkiem

Jeden wieczór, gdy przygotowywałam syna do snu, mój umysł zbłądził wiele lat w przyszłość i wyobraziłam sobie, jak może wyglądać życie, gdy będę babcią, a on dorosłym mężczyzną z własną rodziną.

Pytanie, czy on wślizgnie się do mojego domu w połowie nocy, by mnie podnieść i trzymać w fotelu wioślarzu, śpiewając kolysankę, było oczywiste, bo jestem pewna, że to bardzo normalna interakcja między matkami i synami na całym świecie. Gdy próbowałam zablokować w myślach brzydkie, rzucające w oczy ilustracje z książki, która te myśli zainspirowała (Kocham cię na zawsze, oczywiście) próbowałam sobie wyobrazić syna w jego potencjalnej przyszłej roli rodzica.

Wtedy trafiłam na odkrycie.

Nie mam pojęcia, jak będzie wyglądać rodzicielstwo dla mojego syna, bo nigdy nie doświadczy go w taki sposób, w jaki ja. To nie dlatego różnicy między naszymi pokoleniami ani faktu, że najlepsze praktyki rodzicielstwa zmieniają się co 45 sekund, przez co jest niemal niemożliwe, by nadążyć, choć te czynniki na pewno zagrają rolę. Głównym powodem, dla którego nasze doświadczenia rodzicielskie będą tak zupełnie różne, jest po prostu to, że jeśli mój syn stanie się rodzicem pewnego dnia, nie będzie mamą. Będzie tatą.

Jaka to robi różnica? Pytają ojcowie świata. Matki jednak nie. One się śmieją. One wiedzą, o czym mówię.

Bądźmy sprawiedliwi. Tatusie są niesamowici. Mamy są niesamowite. Ale sposób, w jaki podejdziemy do rodzicielstwa, może być tak zupełnie inny i czasem chciałabym zobaczyć choć na 5 minut, jak to wygląda z drugiej strony. Nigdy nie poznam prawdy o byciu tatą, chyba że mąż i ja przeżyjemy jakiś moment Freaky Friday (myślę, że czuję nadchodzący hollywoodjski blockbuster!). Zamiast tego zdecydowałam się zebrać listę wszystkich sposobów, w jakie potencjalna podróż mojego syna przez rodzicielstwo będzie wyglądać inaczej niż moja, zaczynając od najbardziej pewnych aspektów i idąc w stronę tych, w których faktycznie może poćwiczyć raz na jakiś czas.

On nigdy nie będzie musiał…

1. Zrezygnować z wielu swoich ulubionych wyborów żywnościowych i napojów przez 9 całych miesięcy i swego przedciążowego ciała na resztę życia.
2. Utrzymać szczelne uśmiech, by nie reagować na hilarne komentarze jak: „Jesteś pewna, że to nie bliźnięta?!” i „Wow, jesteś OGROMNA!” gdy jest w ciąży i już czuje się jak bałon Goodyeara.
3. Zgodzić się na fakt, że pokój pełen obcych zobaczy go w pełni nago i może nawet będzie tam, by być świadkiem, jak sra na stole (odnoszę się, oczywiście, do procesu porodu i liczę na to, że jest mało innych sytuacji, w których ten scenariusz byłby również aplikowalny).
4. Zaczynać współczuć krowom mlecznym, gdy podpina się do maszyny, by odciskać mleko dla głodnego dziecka, jednocześnie próbując przykryć się koszulą/kocem/plaszczem niewidzialności i krzycząc: „Nie patrz na mnie!” na małżonka.
5. Czuć winę o powrocie do pracy i nie zostaniu w domu z dzieckiem po urlopie macierzyńskim.
6. Czuć winę o idzie do toalety. Czuć winę o prysznicu. Czuć winę o nakładaniu makijażu. Czuć winę o chęci drzemki. Czuć winę o chęci wyjścia z domu samemu na 5 minut albo może 500 minut. Czuć winę o czeniu winy o o, mój Boże, czy to Inception?
7. Udawać chęć uczestnictwa w grupach mama-i-niemowlę, gdy w rzeczywistości chciałby schować się w piwnicy w ciemności z 3 workami chipsów oglądając wszystkie 8 filmów Harry Pottera z rzędu.

On będzie tylko czasami musiał…

1. Wcześnij wychodzić z imprezy/restauracji/innego miejsca społecznego, bo dziecko musi iść spać wcześnie albo zachorowało albo zdjęło 90% ubrań i robi hystericzny atak w środku pokoju, powodując to, co niektórzy mogą nazwać „sceną”.
2. Zatrzymać dziecko przed plaskaniem w toalecie, mimo że wygląda na to, że się dobrze bawi (bo, wiesz, germy).
3. Czuć popęd, by ubrać dziecko w strój, który można sklasyfikować jako „pasujący”.
4. Zastanawiać się, dlaczego wszystkie inne mamy na Instagramie mają idealne włosy i stroje godne podium i próbować wyliczyć, jak mają czas skuratorować wszystkie swoje zdjęcia, by miały wspólny artystyczny motyw, który przyciągnie tysiące obserwujących (i firmy, które zapłacą mu za reklamę ich uroczych i drogich produktów).
5. Zależeć od osądowych komentarzy supermam, które wydają się mieć odpowiedź na każde pytanie, o które nikt nie pytał.
6. Przeszukiwać Internet i czuć winę o niepodjęciu szycia, dekorowania ciast, stolarstwa, produkcji płyt lub całej masy innych zręcznych umiejętności, które uczyniliby życie dziecka o wiele bardziej wypełnionym lub, przynajmniej, bardziej Pinterestowym.

Ale on zawsze…

1. Będzie patrzeć na swoje dziecko/dzieci z zachwytem i zdumieniem, jak w ogóle pomógł stworzyć coś tak niesamowitego.
2. Mówić frazę „Tata cię kocha” około sześć tysięcy razy dziennie.
3. Czuć, jak serce pęka, gdy usłyszy o innych rodzicach, którzy straciły swoje dzieci lub obserwują, jak ich dzieci walczą z chorobą lub pokonują przeciwności.
4. Tęsknić za dziećmi/dziećmi w dni lub tygodnie, gdy musi być daleko od pracy i chętnie je podnosi i przytula tak mocno, że im wyrastają oczy w momencie, gdy je znowu zobaczy.
5. Inspirować swoje dzieci do śmiechu i bycia zabawnymi i odważnymi i dziwnymi i dzikimi i widzeniu świata w sposób, w jaki ich mama nie robi.
6. Wślizgnąć się do domu rodziców w połowie nocy, by trzymać mamę w fotelu wioślarzu i śpiewać jej kolysankę (bo o tym gadałismy – pamiętasz?)

Powiązane: Wiralny komiks opisujący mentalne obciążenie matki to wszystko