• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Do mojej ciotki w ciąży (bo jej przeraziłam)

Moja kochana siostro, jestem tak szczęśliwa, że jesteś w ciąży i wkrótce urodzisz słodkie dziecko. Ale wspominając poród mojego syna 4 miesiące temu, zdaję sobie sprawę, że mogłam powiedzieć kilka rzeczy o porodach i nowej macierzyństwie, które Cię przeraziły. Chcę to teraz wyjaśnić.

Kiedy mówiłam, że poród to piekło…

Mówiłam to w pełni świadomie.

Niepewność była przerażająca. Skurcze były najgorszym bólem, jaki czułam w życiu. Pęknięcie pęcherzyka owodnienia było dziwne i wstrętne – czułam się, jakby miałam największą miesiączkę w życiu, która leła się za każdym razem, gdy wstawałam… przez 18 godzin z rzędu. Krzyczałam, płakałam i wyzwała jak w filmach, tylko o wiele dłużej. Mówiłam do pielęgniarki, że nie dam rady, bo naprawdę nie wierzyłam, że to możliwe.

Ale dałam radę. I ulga, która na mnie naległa, gdy mój syn się urodził, była natychmiastowa. Już nie czułam żadnego bólu. Byłam w szoku, że moje ciało stworzyło człowieka. I było niesamowite, żeby w końcu poznać tego maleńkiego człowieczka, którego tak dobrze poznaję przez ostatnie 9 miesięcy.

Kiedy mówiłam, że pierwsze tygodnie są trudne…

Też to mówiłam szczerze.

Nie miałam pojęcia, co robię. W ogóle. Byłam wyjątkowo emocjonalna, te góry i dołki mnie wyczerpuwały. Byłam w bólu „tam u dołu” i chodzenie do toalety było straszne. Ale najtrudniejsza była rzeczywistość: życie nigdy nie będzie to samo. Że jestem mamą i nic tego nie zmieni. Nie mogę się cofnąć.

Ale ostatecznie zrozumiałam, że nie chcę wracać. Każdego dnia uczę się czegoś nowego od tej małej osoby. Każdego dnia lepiej i pełniej rozumiem siebie jako rosnącego człowieka. Każdego dzień staje się łatwiej, a też trudniej, i to w porządku, bo dotarłam tak daleko i mogę iść dalej. Pomaganie temu dziecku w życiu i rozwoju to tak bezinteresowne, szalone przeżycie, bywa moje serce dumą co najmniej raz dziennie.

Powiązane: Jak zrobić padsicle: Proste instrukcje do zimnych opatrunków poporodowych

Kiedy mówiłam, że karmienie piersią jest trudne…

Było.

Nie miałam pojęcia, co robię. Nie rozumiałam, co to jest pierściówka czy napływ. Soszki pękały i krwawiły. Nie wiedziałam, czy moje dziecko dostaje wystarczająco składników odżywczych. Trudno było mi z faktem, że jestem jedyną osobą, która potrafi go czasem uspokoić, i ciężko było znosić całą odpowiedzialność za karmienie na moich barkach (lub piersiach, dosłownie).

Ale poprawiło się. Poprosiłam o pomoc zanim ból stał się nie do zniesienia. Ufałam mojemu instynktowi i było tak pięknie, że wciąż mogę utrzymać życie wyłącznie swoim ciałem. Ból minął po około miesiącu. Zaczęłam czuć taką dumę z każdego uncji, którą przytył. Było niesamowite, że mogę go natychmiast uspokoić w każdej chwili. Choć odpowiedzialność bywa wciąż przytłaczająca, czuję ogromną dumę, że daję całą siebie, bo to jest najlepsze dla niego.

Kiedy mówiłam, że moje ciało jest inne…

Miałam na myśli naprawdę wstrętne rzeczy.

Czułam, jakbym srała szklaniem przez prawie 3 miesiące po ciąży. Nie mogłam normalnie sikać przez około 6 tygodni – nie miałam kontroli nad strumieniem i nie mogłam wypchnąć wszystkiego. Seks dopiero teraz, po 4 miesiącach, zaczyna być w porządku, a „w porządku” oznacza: nie strasznie bolesny jak pierwsze razy, ale wciąż nie to samo co przed ciążą. Nie wiem, czy kiedykolwiek będzie tak samo. Moje mięśnie prostownika brzucha są wciąż rozdzielone pośrodku brzucha i brzuch jest miękki i luźny, mimo że schudłam całą wagę ciążową. Rozszerzenia są brzydkie. Pośladki są płaskie, a biodra szersze. Piersi są miększe i mniej pienne.

I zdaję sobie teraz sprawę, że powinnam powiedzieć, że to wszystko było warte. Że oczywiście moje ciało się zmieniło, bo stworzyło życie i to cud. I choć staram się tak czuć, to nie czuję. Po 9 miesiącach ciąży i porodzie liczyłam na to, że w końcu odzyskam swoje ciało, ale zamiast tego cierpiałam codziennie przez około 3 miesiące, aż wszystko wyleczyło. I wciąż czasem płaczę z powodu wyglądu, co sprawia, że czuję się egoistka i zła, bo nie oddałabym syna, by odzyskać ciało. Dlaczego Ci to mówię, skoro to brzydkie? Bo chcę, żebyś wiedziała: jeśli kiedykolwiek poczujesz to samo, nie jesteś sama. Nie jesteś złą mamą. Jesteś więcej niż swoje ciało – ale to w porządku, by chcieć być ładną. Nadal pracuję nad tym, jak się z tym uporać, i obiecuję podzielić się wszystkim, co mi pomoże poprawić wizerunek ciała i zaufanie do siebie.

Moja droga siostro: Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować rady lub pomocy, jestem tutaj dla Ciebie, przechodzę przez to wszystko 7 miesięcy przed Tobą. Skorzystaj ze mnie, jeśli musisz! I przygotuj się, bo ja też pewnie będę prosić Cię o rady wkrótce.

Powiązane: Najlepsze porady dla nowych rodziców