• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Praca w III trymestrze: jak przetrwać w biurze z wielkim brzochem

Według moich lekarzy, jestem dokładnie w 35. tygodniu ciąży. Według mojego ciała, jestem dokładnie w 55. tygodniu ciąży.

Choć każdy dzień przynosi nowy zaskoczenie i dolegliwość, wciąż oczekuje się, że wbiegam do biura i uśmiecham się i liczę jak wszyscy inni. I to ssie. W mojej głowie myślałam, że odejmę trochę przed porodem, by pomieścić wszystkie wizyty u lekarza, ale też by odpocząć przed przyjściem dziecka. Gdy mój lekarz powiedział, że nie podpisze mojego zwolnienia, chyba że pojawi się poważniejsza przyczyna medyczna, chciałam płakać. Mam tak daleko.

Moja ciąża była wyborem, który zrobiłam, więc, choć nie żałuję dyskomfortu, myślę, że trochę narzekania jest wciąż uzasadnione. To jak to, jak przyjaciele i ja porównywaliśmy, jak źle czujemy się rano po szczególnie zabawnej nocy: tak, wszyscy czuliśmy się jak śmierć i okazjonalnie życzyliśmy sobie, byśmy mogli cofnąć wybory, ale głównie jesteśmy super szczęśliwe, że zdecydowałyśmy na infuzję arbuza z wodką i jesteśmy dorosłe, więc whatever.

Mimo że mam jeszcze parę tygodni, opracowałam pewne mechanizmy radzenia sobie, które sprawiają, że praca nie jest niemal tak bolesna, jak mogłaby, biorąc pod uwagę, że ciągle moczę się i muszę jeść dokładnie co trzy minuty. Pomyślałam, że podzielę się nimi z internetem, na wypadek, gdyby były inne takie jak ja, które zastanawiają się, jak przejdą przez kolejne tygodnie.

Oto moje propozycje, jak przetrwać życie w biurze pracując w III trymestrze:

Ulegaj leggingsom.

Pamiętam relacje innych kobiet w ciąży o tym, jak żyły w leggingsach w III trymestrze. Pamiętam też, że byłam głupia i osądzająca, myśląc, że będę nosić profesjonalne ubrania macierzyńskie, bo jestem profesjonalistką albo cokolwiek. Dla tych losowych kobiet w internecie: przepraszam, że kiedykolwiek oceniałam. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz nosiłam prawdziwe spodnie do pracy. Mój go-to profesjonalny strój to teraz ładna tunika lub sukienka na leggingsach. Uroczystam dziury singielowe sukienki macierzyńskie szalami lub rozpraszającymi bransoletkami. Działa dla mnie.

Przekąski.

Wszystkie przekąski, wszędzie, w mojej kabinie cały czas. Czułam się źle dla bardzo miłej koleżanki, która pewnie słyszy każde chrupnięcie każdej patyczki marchwi, ale mam nadzieję, że mam kartę ciąży do zagrania i ona zrozumie, to minie. Albo założy słuchawki.

Im mniej mózgu zadanie, tym lepiej.

Szukam projektów, które po prostu wymagają sprawdzania istniejących prac, ściągania dokumentów, albo nawet wpisywania głupich liczb do mojego głupiego komputera. Cokolwiek wymagające myślnej analizy z mojej strony zajmuje dwa razy dłużej niż kiedyś, i wydaje mi się, że wątpię w siebie częściej niż wcześniej. Nie mówię, że nie ciągam swojej wagi w biurze – w rzeczywistości, wolontariuszę do większej pracy niż kiedykolwiek. Ale staram się brać projekty, które wiem, że zrobię we śnie, bo szczerze, jestem tak zmęczona III trymestrem, że nie chcesz, bym robiła dużo ciężkiej roboty. Mój mózg jest też ciągle rozpraszany losowymi bólmi lub nagłymi wizytami w toalecie, by skupić się na czymkolwiek przez dłuższy czas. Depresyjne, ale prawda.

To prowadzi mnie do przerw na toaletę.

Oceń najbliższe toalety, i miej zapasową toaletę pod ręką, w razie, gdy jest zajęta i nagle realizujesz, że za minutę się namokniesz. To dzieje się mi przynajmniej raz dziennie – wstaję z komputera, by napić wody albo coś wysłać i realizuję, że mam dokładnie minutę, zanim się namoknę. Mój syn siedzi bardzo nisko, więc może moja pilność jest unikalna. Także, jeśli jesteś osobą, która lubi udawać, że nie ma funkcji fizjologicznych w obecności innych, proponuję Ci to nadrobić. Ludzie ZAUWAŻĄ, jak często biegniesz do toalety i posiadanie sensu humoru do tego jest jedyną rzeczą, którą możesz zrobić (chyba że pieluchy dla dorosłych są Twoją rzeczą).

W mniej fizycznej notce, połącz się z kolegami.

Jedną z najlepszych rzeczy moich obecnych dolegliwości jest to, że odkryłam, ile moich kolegów rozumie, przez co przechodzę. Byłam w stanie połączyć się z ludźmi, z którymi nie wcześniej, i to sprawiło, że praca w III trymestrze jest o wiele przyjemniejsza, gdy mogę żartować z kolegami o moim waddlaniu lub opuchłych stóp przy kulerze wodnym. Kolega, którzy wydawali się zdalni, chętnie dzielą się historiami o swoich dzieciach lub synowcach i córkach siostrznych. Czuję, że naprawdę poznaję ludzi w moim biurze na innym poziomie, co może tylko poprawić nasze środowisko pracy. Uwaga: to może nie działać dla Ciebie, jeśli Twoje biuro jest pełne ludzi, którzy chcą rozdawać porady, jak powinnaś wychowywać dziecko, albo jak to robisz źle. Martwiłam się tak bardzo o te reakcje, że nie gadałam o ciąży na początku, ale gdy otworzyłam się trochę, byłaś naprawdę mile zaskoczona, że moi koledzy są normalni, mili ludzie, którzy przeżyli podobne doświadczenia. Ludzkość!

Weź na własność wizyty.

Jeśli jesteś jak ja i masz miliard wizyt u lekarza pod koniec ciąży, weź na własność. Pamiętaj, że jesteś profesjonalistką i wizyta u lekarza nie czyni Cię mniej dobrą w pracy. Dla mnie, jedną z najtrudniejszych rzeczy w oczekiwaniu na pierwsze dziecko jest uczenie się splatać nadchodzące oczekiwania związane z macierzyństwem z moim własnym poczuciem ja. Staram się patrzeć na te nowe aspekty mojego życia jako uzupełniające, a nie konkurujące. Tak, 2-4 wizyty u lekarza w tygodniu zabierają mnie z biura więcej, niż chciałabym. Ale dzięki tej opiece, jestem pewna zdrowia mojego dziecka i mogę skupić się na zadaniu, gdy jestem w biurze (chocy muszę uciec do toalety… znowu). Myślę też, że wykazywanie tej pewności, nawet jeśli to tylko dla pokazywania, mówi innym, by mnie brali poważnie i nie odpisywali jako nową matkę, której nie zależy na pracy. Bo kocham moją pracę!

Chciałabym mieć więcej sarkastycznych punktów o byciu awkward w biurze, ale szczerze, poza dyskomfortem, wahającym się od łagodnego do skrajnego w każdym danym dniu, jestem frota, że pracuję w III trymestrze. Bez biura, byłabym siedząca w domu, próbując ustawić pokoik, ale dusznościąc, i zamiast siedzenia na kanapie twiddling kciukami/Googlenia moich objawów, by nakarmić moją lękowość. Więc dziękuję, zła doktor, za niepodpisanie mojego zwolnienia, mimo moje intensywne pragnienie każdego ranka, by ulec moim dolegliwościom. Mój wyplata i rozsądek dziękują.

Powiązane: Budowa garderoby macierzyńskiej bez rujnowania budżetu