Objawy podwiązania języka u jednoletniego dziecka

Terminy „podwiązanie języka” lub „zacrywanie języka” potocznie opisują sytuację, w której przyjem (mała skórka łącząca wargi z dziąsłami lub język z dnem jamy ustnej) jest zbyt krótki lub zbyt gruby. Normalnie przyjemy są prawidłowo ułożone, ale czasami ich nieprawidłowe budowanie powoduje rozstępy między zębami lub utrudnia prawidłowe funkcjonowanie języka. Objawy tego problemu są łatwe do zauważenia.

Niemowlęta z podwiązania języka a karmienie piersią

Często diagnozę stawia się szybko, ponieważ dziecko nie potrafi poprawnie ssąć. Karmienie piersią wymaga sprawnego języka – niemowlę z podwiązania ma z tym ogromne trudności, co jest widoczne dla matki. Nawet jeśli nie zna przyczyny, widzi, że dziecko nie jest prawidłowo karmione i udaje się do pediatry zanim dojdzie do trwałych skutków. Jeśli matka orientuje się w problemie, może sama sprawdzić, delikatnie unosząc języczek dziecka i patrząć pod niego.

Podwiązanie języka u starszych niemowląt

Przypadek silnego podwiązania uniemożliwia poprawne ssanie, ale problem występuje też u starszych niemowląt. Roczne dziecko robi ogromne postępy i chętnie naśladuje rodziców, np. wystawiając język. Warto sprawdzić, czy dziecko ma podwiązanie, zachęcając je do wystawienia języka. Jeśli jest podwiązane, nie będzie mogło wystawić go tak daleko jak rówieśnicy. Można nawet zauważyć, jak przyjem wsunął się między dolne środkowecięci. Jeśli końcówka języka przy wystawianiu przybiera kształt serca, jest to silny wskaznik podwiązania.

Podwiązanie języka u dzieci starszych

Podwiązanie występuje w różnych stopniach nasilenia. Niektóre dzieci mają lekką formę, która nie sprawia problemów, dopóki nie zaczynają uczyć się mówienia. Dziecko stara się wypowiedzieć określone słowa, ale nie wychodzą one poprawnie. Może też unikać lodu, bo zjedzenie go boli język. Należy jak najszybciej skonsultować się z pediatrą lub dentystą, zanim zaburzenia mowy nasilą się.

Rozwiązanie problemu podwiązania języka

Jedynym skutecznym sposobem jest usunięcie przyjemu – zabieg ten nazywa się frenektomią. Zazwyczaj wykonywany jest w gabinecie pediatry lub dentysty. Dziecko otrzymuje lekki środek uspokajający, a następnie nakłada się żel znieczulający na przyjem. Gdy tkanka zdrętwieje, wstrzykuje się znieczulnie (zazwyczaj lidokainę lub karbokainę) prosto do przyjemu. Po znieczuleniu przyjem jest cięty lub oddzielany od dna jamy ustnej skalpelem, a ranę zaszywa się nitkami wchłanialnymi. Zazwyczaj dawka środka uspokajającego wystarcza, by dziecko nie wrzecionowało. W niektórych przypadkach konieczna jest sedacja dożylna – dziecko jest przytomne, ale zrelaksowane i nie pamięta zabiegu. Gojenie trwa około 7–10 dni, a efekty są natychmiastowe.

Previous:

Next: