Stel liefdevolle grenzen voor je kind

Bouwt strikte discipline sterk karakter? Niet echt. Voordat je eist dat je 2-jarige neergaat en je 20 push-ups laat doen voor het weigeren zijn blokjes op te ruimen, onthoud dat rigide discipline vaak achteruitgaat. Eisen van nakoming — in plaats van het aanmoedigen van de ontwikkeling van zelfcontrole — levert meestal kinderen op die totaal onderdanig zijn aan hun ouders maar vaak totaal buiten controle zijn zodra ze buiten bereik van ouderschapsgezag zijn (en we hebben die typen allemaal op het speelplein gezien!). Te permissieve ouders doen hun kinderen ook geen plezier. Hun nakomelingen zijn vaak zelfzuchtig, onbeleefd, onaangenaam, snel om te twisten en traag om te gehoorzamen. Plus, kinderen kunnen permissieve ouders onderbewust als onverschillig (en dus onliefdevol) perceperen.

Wat is dan goed? De meest effectieve discipline is noch rigide noch permissief. Het is een meer zorgzame stijl die ergens ertussenin ligt door grenzen te stellen die eerlijk zijn en ze ferm maar liefdevol af te dwingen. Hier zijn een paar do's en don'ts voor het stellen van grenzen met je kind:

DO

  • Kies je disciplinegevechten. Als je je peutertje elke keer aanpakt als hij een deur inslaat of zijn neus op zijn mouw uitveegt, zal je de hele dag clashen. Veiligheidsgrenzen (niet op straat rennen, geen hete fornuis aanraken, bijvoorbeel) zijn, natuurlijk, imperatief. Maar de rest van de regels hangt af van je prioriteiten (en hoeveel energie je hebt). Misschien is "niet schreeuwen in huis" vitaal, maar je kunt leven met schoenen op de bank. En misschien zijn beleefd zijn en "Alsjeblieft" en "Dank je wel" zeggen primaire verwachtingen. Stel regels waar je je sterk genoeg over voelt om ze volledig af te dwingen, maar houd ze tot een redelijk aantal.
  • Wees direct (en overweeg afleiding). Als je eerste "nee" oneffectief is, til je peutertje zacht maar ferm op en — gezicht-tot-gezicht, met een stem en lichaamstaal die zegt "Ik bedoel het" — herhaal je instructies: "Raak het stopcontact niet aan. Het is gevaarlijk." Keer dan af naar afleiding: verplaats je kind in een andere kamer (en naar een andere activiteit). Herleiden werkt goed op deze leeftijd als tots weinig controle hebben over hun impulsen en misschien niet begrijpen waarom je "nee" zegt.
  • Wees consistent. Als handwassen voor het diner gisteren verplicht was maar vandaag over het hoofd gezien wordt, is de enigste les geleerd dat regels verwarrend of betekenisloos zijn. Zorg dus dat je vast blijft bij de regels die je stelt, of je verliest geloofwaardigheid. Als je een uitzondering maakt, leg uit waarom ("Je nichtjes en neefjes zijn te gast dus — alleen voor vanavond — mag je een uur later opblijven om met ze uit te hangen").
  • Wees geduldig. Peuters hebben beperkte geheugens, dus wees niet verrast als ze een misdaad herhalen keer op keer ("Ik weet dat mam zei om niet met haar telefoon te spelen... maar ze is boven... en ik hou van al die leuke knoppen te duwen..."). Wees voorbereid om hetzelfde bericht te herhalen, of het nu "Raak de computer niet aan" of "Geen hondervoer eten" is, dag na dag gedurende weken — zelfs maanden — voordat het zit. Als je kiest om time-outs voor je peutertje te gebruiken, moet je ze misschien vaak gebruiken tot je kleine liefje eindelijk de boodschap snappt.
  • Blijf bij je principes. Hoewel het verleidelijk is om in te geven aan een adorabel tot die een speelse glimlach toont in reactie op je "nee!" — doe het niet (of giechel). Laat hem weten dat je het serieus bedoelt en er gevolgen zullen zijn als zijn gedrag niet verandert. En geen lege dreigementen. Als je zegt dat je zijn vrachtwagentje wegneemt als hij zijn nicht er nog een keer mee slaat, moet je het doen zodat hij weet dat je het volgende keer serieus bedoelt.

DON'T

  • Wees de familiedictator. Peuters (en iedereen anders) voelen zich beter als ze een paar van de schoten mogen roepen. Geef je tot een gevoel van controle over zijn wereld door een paar acceptabele keuzes te bieden — een graham cracker of een appel, de schommel of de glijbaan, het T-shirt met de olifant of het met het ruimteschip. Onthoud, je tot een gevoel van controle geven over zijn wereld minimaliseert de oorzaak van veel, veel togetherbrengen.
  • Kritiseren je tot. Je kleintje vertellen dat hij "stout" is kan zijn jonge ego schaden (en zijn zelfvertrouwen kwetsen), dus kritiseer de handeling — niet het kind: "Slaan is slecht" niet "Jij bent slecht" of "Ik vind niet leuk wat je doet" nooit "Ik vind jou niet leuk."
  • Overgebruik "nee." Het woord te vaak zeggen en "nee" zal snel zijn effectiviteit verliezen. Spaar het voor situaties die het welzijn van je peutertje, een ander persoon of je huis bedreigen. En bij elk "nee," probeer een "ja" aan te bieden ("Je kunt de rozen niet plukken, maar je kunt een grote madeliefjebos voor de keukentafel maken").
  • Verlies je cool. Ongecontroleerde woede verstort je denken, leert slechte coping skills en kan eenvoudigweg angstaanjagend zijn. Neem de tijd om kalm te worden als je kind je op de palm brengt, leg dan uit waarom wat hij deed fout was ("Je gooide mama's bord en brak het. Nu ben ik verdrietig"). Onthoud, je langetermijndoel is correct gedrag leren — schreeuwen of klappen doet juist het tegenovergestelde. Als je je cool verliest (he, je bent maar mens), bied excuses aan en vertel je tot dat ouders ook fouten maken.

Meer over het disciplineren van je peutertje

Previous:

Next: