Problemen Rondom Kinderen In Bed Gaan

Vraag: Ik heb een vijf-en-een-half-jarige dochter die op 28 weken of drie maanden te vroeg geboren is. Ze was pas op 3,5 jaar dagtijds toiletgetraind. Ze gaat nog steeds 's nachts niet droog. Dit heeft tot veel ruzies met mijn man (haar stiefvader) geleid, omdat hij denkt dat het mijn schuld is. Immers, hij was op negen maanden volledig toiletgetraind en zijn moeder en familie steunen hem. Natuurlijk wil ik dat ze nachtdroogheid bereikt. Ik heb met haar dokters en andere dokters gesproken over wat te doen. Iedereen zegt: laat haar rusten, dit is niet ongebruikelijk. Ik weet dat mijn dochter een diepe slaper is. Het is haar lastig wakker te maken. Ik heb het 'elke twee uur wakker maken voor de wc' geprobeerd. Het maakt niet uit wat ik doe, ze gaat nog steeds in bed. Als ik haar om 22:00 uur ophaal, is ze om middernacht nat. Ik denk dat de dokters gelijk hebben en we haar moeten laten uittgroeien. Ik wil haar niet traumatiseren. Maar mijn man gelooft dat ze gedisciplineerd moet worden (geslagen, uitgebruld, verteld dat ze fout is, of vies). In zijn woorden: "Hoe zal ze anders weten dat ze iets fout doet?" Ik geloof niet in zijn manier en heb gedreigd met vertrek als hij ooit een van mijn kinderen op die manier neerzet. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil niet dat dit haar traumatiseert. Ik wil niet dat andere kinderen haar uitlachen. Ik wil niet dat ze zich slecht voelt. Ik wil niet dat ik me als een mislukking voel en ik wil niet doorgaan met ruzie met mijn man. Deze ruzies kunnen erg lelijk worden. Ik wil niet dat mijn schoonouders en man haar neerzetten als ik er niet ben. Ik heb ze er al betrapt. Hoe kan ik haar helpen? Wat doe ik? Publiceer mijn naam niet. Dank je.

Antwoord: Mijn hart gaat uit naar je; dit is een moeilijke situatie en je krijgt absoluut geen positieve steun van je man of zijn familie. Ik moet je zeggen dat de reacties van je man – beschamen, straffen, slaan – erg zorgenwekkende oudersreacties zijn. Ik denk dat er meer aan de hand is in jullie gezin dan alleen de reacties van je man op het inbedgaan van je dochter. Ik denk dat de hoofproblemen in jullie gezin tussen jou en je man zitten en dat ze op deze dramatische, lelijke manier worden uitgespel door deze inbedgaansituatie. Duidelijk is dat je meerdere medische meningen hebt die zeggen dat dit normaal gedrag is en dat ze eruit zal groeien. Je man behandelt deze uitleg als nonsens en blaamt je dochter voor niet 'normaal' te zijn 'zoals hij was'. Zijn grootste zorg lijkt zijn eigen schaamte over deze 'schandelijke' gedraging. Duidelijk is dat je niet kunt toestaan dat je man en/of zijn familie je dochter vernederen; ze is een weesbaar meisje dat zich prima moet voelen zoals ze is, niet als een onminnelijke, slechte mislukking.

Ik zou niet verrast zijn als je man niet jouw opvattingen deelt over hoe je je kinderen moet begeleiden en steunen. Er is geen zoete manier om dit te zeggen – als hij niet met je mee wil gaan naar een goede gezinstherapeut en aan de problemen werkt die jullie twee hebben en die jullie kinderen beïnvloeden, dan moet je serieus nadenken over tenminste scheiding. Je bent de advocaat van je kinderen en je moet hun harten en geesten op alle kosten beschermen, zelfs als dat een ongemakkelijke scheiding betekent. Ik weet niet waarom je man zich zo schandelijk gedraagt; hij heeft hulp nodig, en jullie huwelijk ook als je het een belonend huwelijk wilt maken. Ondertussen is dit kleine meisje in de vuurlijn geraakt en heeft ze geen meer van deze vernederende praat nodig. Ik begrijp dat mijn suggesties je kunnen storen, maar in alle geweten moest ik dit advies geven om je kinderen te beschermen en je aan te moedigen beslissingen te nemen die genomen moeten worden. Ik bewonder je enorm voor je wil om het goed te doen met je kids, ook al brengt dat jou in problemen.

Previous:

Next: