Ouderschap Toestaan: Waarom Ik Mijn Zoon's Thuiskomst Vieren
Het is misschien oneerlijk om te zeggen dat mijn bevalling niet "naar plan" verliep, omdat, behalve een briefje met de naam van onze kinderarts en het pager-nummer van mijn man, ik geen plan had.
Ik beschouwde de geboorte van mijn kind niet als dat cliché "beste moment van mijn leven" waar zoveel anderen zich voor voorbereidden. Ik faalde te zien wat er "bests" was aan naakt op een ziekenhuisbed liggen, lichaamsvochten uitscheiden voor mijn mans collega's.
Maar ik was niet voorbereid op hoe moeilijk die eerste acht dagen zouden zijn, omdat, zelfs zonder een "geboorteplan", ik meer omgevlochten was met de visie van een "normale" bevalling dan ik had verwacht, niet in termen van een keizersnede vermijden of zonder pijnstilling bevallen, maar in termen van de basisstappen: in de barstjes komen, naar het ziekenhuis gaan, baby bevallen, baby mee naar huis nemen.
Ik was niet klaar voor naar reguliere controle gaan, naar spoedeisende hulp gaan, opgenomen worden, geïnduceerd worden, baby bevallen, alleen naar huis gaan.
Niet de moeder
Toen ik mijn eerste een-verdieping liftrit maakte van de barstjesverdieping naar de IC, was ik gekleed in de skinny zwangerschapsjeans, groene regenlaarzen, en van-mijn-man-gestolen trui die ik aanhad tijdens mijn laatste controle. Wat ik niet droeg, door een verpleegkundige mix-up, was het armbandje dat me toegang gaf tot de IC.
Ik had net in de couveuse gekeken om mijn kleine baby in een wirwar van draden te zien slapen toen een verpleegkundige de kamer binnenkwam om me eruit te begeleiden: "Je bent geen ouder." Mijn directe togetherbruch suggereerde dat ik misschien wél een ouder was, waarna het verpleegkundigepersoneel de mix-up ontdekte en me terug naar boven stuurde voor een nieuw armbandje.
Ik voelde me een beetje beter over die ervaring later die dag, toen, zodra ik eindelijk zat en mijn baby vasthield, een verpleegkundige die dienst kwam doen dubbelkeek en zei: "Wow, ben jij de moeder?" Blijkbaar waren mijn outfit en algehele uiterlijk bijzonder indrukwekkend voor een vrouw die 8 uur geleden had bevallen. Kleine overwinning.
Toestemming om ouders te zijn
Hoewel ik nu het armbandje had om te bewijzen dat ik de moeder was, voelde mijn IC-ervaring grotendeels alsof ik toestemming zocht. Terwijl alle ouders bovenaan hun baby's gewoon in de maxicosi konden knuffelen en naar huis gingen, hadden wij de "vluchtplan," een poster met alle verantwoordelijkheden die ouders overnemen naarmate de gezondheid van hun baby's verbetert.
Het schema, een versie waarvan in veel ziekenhuizen gebruikt wordt, is geschreven vanuit het perspectief van de baby ("mijn basiszorg," "mij voeden," en "mij troosten"), en dekt kwesties van opname tot ontlas. Elke van de pastelwolkjes van het schema heeft checkboxes voor "ouders leren" en "ouders klaar," samen met een regel voor een verpleegkundige om te initialen en dateren bij voldoende voltooiing.
Ik ben zeker dat het schema bedoeld is om ouders te helpen de voortgang van hun kinderen te visualiseren. Het is zeker een welgemeend stuk grafisch ontwerp gericht op het helpen van ouders van ziekte baby's om iets te doen. Maar voor mij was het schema minder "vluchtplan" dan "rapportkaart." Ik voelde alsof ik moest bewijzen dat ik niet zomaar een ouder was, maar een goede ouder, terwijl alle andere ouders bovenaan gewoon hun baby's mee naar huis mochten nemen.
Misschien is dat de reden waarom het op dit moment – 20:32, in mijn eigen badjas op mijn eigen bank met de baby die ik net mocht meenemen – was dat ik me voor het eerst als ouder voelde.
Ik zit op een bank die nog niet besmet is met speeksel of pindakaaskrakers, voor de joggingkinderwagen gemonteerd maar nog niet gebruikt, met haar in de rommelige topknoop die ik beloof niet mijn standaardlook te worden in de komende jaren, genietend van de champagne die we in mijn barstjeskamer bedoelden te drinken 8 dagen eerder.
We vieren natuurlijk mijn zoons verjaardag elk jaar. Maar die dag is voor hem. Acht dagen later, neem ik een paar minuten om naar deze foto te kijken en mijzelf en de dag dat ik ouder werd te vieren.
Gerelateerd: Wat Je Moet Weten Als Je Een Prematuur Baby Hebt
Previous:Een goede IC-ervaring? Hier is een manier om je waardering te tonen.
Next:Kunstmatige Baarmoeders Mogelijk Sneller Realiteit Dan We Denken
-
De eerste 100 dagen van elk presidentschap zijn een belangrijke tijd. Het is een tijd om impactvolle beleidsveranderingen door te voeren die de toon van het presidentschap zetten en om in te grijpen op beloftes gemaakt aan kiezers tijdens de verkiez -
Wat is de schildklier? De schildklier (uitspraak: THYE-royd) is een klier, een orgaan dat speciale chemicaliën maakt genaamd hormonen (uitspraak: HOR-moans). De schildklier is gevormd als een klein vlindertje of strikjes en zit onder de huid aan de v -
Als je pas gediagnosticeerd bent met postpartume depressie, of als je vermoedt dat je het ervaart, zul je van nature vol vragen zitten: Waarom gebeurt dit met mij? Waar komt dit vandaan? Je kunt zelfs jezelf gaan beschuldigen voor je postpartume depr
