• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wat zijn de Sociale Proces Theorieën in jeugdcriminaliteit?

Criminieel gedrag is iets waar samenlevingen door de geschiedenis heen hebben geprobeerd te verklaren. Met de vooruitgang van moderne wetenschap zijn steeds meer theoretisch georiënteerde kaders toegepast op de bestudering van criminologie om beter te begrijpen wat daders motiveert, zoals jeugddelinquenten. Sociale proces theorie is eigenlijk een parapluvorm voor verschillende bestanddelen die sociale netwerken en taal isoleren als primaire katalysatoren voor delinquentie.

Theoretische Basis

Sociale proces theorie is een benadering die sommige criminologen hanteren om het gedrag van delinquenten te interpreteren en verklaren. Het is afgeleid van een sociologisch model genaamd symbolisch interactionisme. De basisveronderstelling is dat alle mensen, inclusief criminelen of delinquenten, zin moeten geven aan hun sociale realiteit. Daarbij geven ze symbolische betekenissen aan aspecten van die realiteit, wat hun reacties daarop vormt. In het waarnemen van hun eigen versie van deze realiteit, kan het individu concepten van actie en gevolgen heruitlijnen passend bij die perceptie. Dit concept ligt aan de basis van de Thomas-stelling zoals die betrekking heeft op sociale proces theorie.

Socialisatie &Taal

Voor theoreticus van sociale processen is de manier waarop individuen zich socialiseren een sleutelcomponent in het ontwikkelen van delinquent gedrag. In veel gevallen ontstaan deze groepen in reactie op specifieke sociale conflicten, die aangepakt of vermeden moeten worden. In hun reactie ontwikkelen de groepen een taal of communicatiesysteem dat de gevolgen of kwaliteit van asociale gedragingen — zoals criminelle — herdefinieert tot acceptabele of zelfs wenselijke. Deze ideeën worden verder gedestilleerd in een van de hoofdbegrippen in sociale procesanalyse: differentiele associatietheorie.

Differentiele Associatietheorie

In de differentiele associatietheorie wordt asociaal of crimineel gedrag gezien als geleerd gedrag, niet als inherent aan de dader. De gedragingen, hun motieven, rechtvaardigingen en mechanismen worden gekweekt binnen groepen die het op zich nemen om de geldigheid van de samenleving en haar wetten te herinterpreteren. Met andere woorden: de delinquent voelt een soort valse aanspraak om de regels van de samenleving te herschikken door hun gedrag te verantwoorden als noodzakelijk om behoeften te vervullen die de samenleving in haar gegeven vorm niet kan voldoen. Jeugddelinquenten verfijnen deze ideeën door de invloed van hun leeftijdsgenoten en de consistente herhaling van criminële activiteiten.

Theorieën over Crimineel Gedrag

Naast de differentiele associatietheorie zijn er twee andere die proberen de prevalentie en frequentie van criminaliteit in sociale proces theorie te verklaren. Sociale leertheorie stelt dat de geschiedenis van beloning of straf, verbonden aan delinquent gedrag, de aard en voortzetting ervan sterk beïnvloedt. Sociale bindingstheorie stelt dat hoe meer een jeugdige betrokken raakt bij en verbonden is met sociale instituties, des te minder geneigd ze zijn de samenleving te verwerpen en crimineel gedrag te zien als een haalbare oplossing voor sociale conflicten.

Theorieën over Rehabilitatie

Drie hoofdstukken van sociale proces theorie benaderen de rehabilitatie van de delinquent. Zelfcontrole theorie stelt dat al crimineel gedrag voortkomt uit onvoldoende zelfcontrole, dus is het antwoord die waarde en gerelateerde gedragingen in de individu te verankeren. Labeling theorie suggereert dat een delinquent geneigder is crimineel gedrag te vertonen of ernaar terug te keren als ze geloven dat de samenleving ze als crimineel heeft gelabeld. Dit kan vermeden worden door dat stigma uit de zelfidentificatie van de voormalige dader te halen. Ten slotte richt neutralisatietheorie zich op de gevoelens van schuld van het individu of het vermogen om deze te neutraliseren of te blokkeren. Deze laatste vaardigheid is een sleutelcomponent in hoe criminelen schaamte of emotionele gevolgen van hun handelingen negeren.