• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De effecten van controlerende ouders

Idealiter hebben ouders een greep op hun kinderen in een mate dat voorkomt dat de kinderen zich bezighouden met ongeschikt gedrag. De uitdaging ligt in het vinden van een balans tussen ouderscontrole en kindervrijheid. Ten less je je veilig voelt om een beetje los te laten en je kind meer ademruimte te geven, val je misschien in de val om je kind te belasten met de effecten van een controlerende ouder.

Een controlerende ouder zijn

Er is veel geschreven over opvoedstijles. Controlerende ouders, of wat psychologen de autoritaire ouders noemen, gebruiken een sterk controlerende disciplinestijl terwijl ze de emoties van het kind in grote mate negeren. Inderdaad, controlerende ouders winnen controle over het gedrag waarin hun kinderen zich bezighouden. Het is door strikte regels en straffen dat deze ouders een manier vinden om het gedrag van hun kinderen te reguleren.

Restricties in ouderschap

Het belang van grenzen stellen is één ding dat de controlerende ouder begrijpt. Kijkt men naar kinderen die in verschillende typen huishoudens zijn opgevoed, dan vinden psychologen dat kinderen die in gezinnen met duidelijke grenzen opgroeien, betere zelfcontrole hebben dan die in permissieve gezinnen. Het kind dat weet wat acceptabel gedrag is en wat vermeden moet worden, is geneigder zijn zelfbeheersing te trainen door na te denken voordat hij handelt. John Gottman, ontwikkelingspsycholoog en auteur van "Raising an Emotionally Intelligent Child", wijst erop dat het mechanisme van zelfcontrole eigenlijk een functie is van de zenuw van de hersenen. Net als elke andere spier, kan deze zenuw getraind worden, wat betekent dat kinderen die hun training vroeg beginnen, waarschijnlijker een sterkere capaciteit voor zelfcontrole in de volwassenheid hebben. Kortom, restricties zijn belangrijk en niet het grootste probleem met controlerende ouders; in feite zijn ze het voordeel.

Betere restricties: grenzen stellen

Controlerende ouders zouden verrast kunnen zijn te leren dat strikte grensstelling een goede techniek is. Immers, de negatieve term "control freak" stamt waarschijnlijk van obsessieve grensstelling. Maar de grensstellingsvaardigheden van de control freak missen een belangrijk aspect: duidelijke redenen. Één ding wat controlerende ouders niet doen, is hun redenering uitleggen. Ze maken geen uitspraken zoals: "Je mag niet televisie kijken voordat je je huiswerk gedaan hebt, omdat school belangrijker is dan entertainment." In plaats daarvan zijn ze geneigd te zeggen: "Je mag niet televisie kijken voordat je je huiswerk gedaan hebt, omdat ik het zeg." Of je nu regels stelt voor hoe je kinderen hun tijd besteden of hoe ze zich in het openbaar gedragen, je zou je redenering voor deze regels moeten uiten. Een open discussie over waarom regels er zijn afsluiten, zal je kinderen alleen laten zien dat regels willekeurig zijn en geen stevige basis hebben, wat kan leiden tot ontwikkelingsproblemen.

Ontwikkelingsproblemen van opgroeien in een controlerend huishouden

Onafhankelijkheid komt een kind gemakkelijker als hij toegestaan wordt om deel te nemen aan volwassengesprekken en impact te hebben op eindbeslissingen. Voor veel kinderen die opgroeien in een autoritair huishouden, is het eindresultaat om alle regels overboord te werpen en rebellisch te worden, of om overmatig afhankelijk te worden van hun ouders. Om één van beide resultaten te vermijden, open je je voor communicatie tussen jou en je kind. Start een gesprek over waarom bepaalde regels er zijn. Laat ruimte voor compromis, mits je kind een goed argument geeft. Toon bezorgdheid voor de zorgen van je kind, en druk je eigen bezorgdheid uit over de gevolgen van de acties van je kind.