De impact van extreme opvoedstijlen

Niemand zei dat opvoeden makkelijk is. Met zoveel keuzes vallen ouders van nature in een "opvoedstijl" – een algemene modus die bepaalt hoe je het gedrag van je kind stuurt en reageert. Sommige ouders gaan te ver: van overdreven eisend tot overdreven toelatend – ten koste van de kinderontwikkeling.

Overdreven eisende opvoedstijlen

Een overdreven eisende ouder stelt veel regels en beperkingen. Naarmate deze oplopen, voelt het kind zich beperkt, zonder autonomie. Dit gebrek aan macht tikt op de psyche. Kinderen reageren op verschillende manieren, geen positief. Volgens ontwikkelingspsycholoog John Gottman (*Raising an Emotionally Intelligent Child*) leren sommige kinderen passief te zijn en te gehoorzamen aan elk verzoek – ze leren nooit voor zichzelf op te komen. Anderen gaan in verzet om macht te voelen. Totaalbeeld: extreme regels en discipline schaden, ook al is de bedoeling welgemeend.

Overdreven toelatende opvoedstijlen

Een overdreven toelatende ouder laat haar kind bijna alles doen. "Harde liefde" is een contradictio. Maar in de praktijk leidt dit tot problemen met sociale vaardigheden. Afwijzing wordt vooral lastig voor kinderen die gewend zijn alles te krijgen. Ze zijn niet voorbereid op afwijzing door leeftijdgenoten, wat de vorming van intieme relaties in de pubertijd en daarna kan schaden. Over het algemeen leidt deze stijl tot egocentrische kinderen – geen succesvolle levensstrategie in de volwassen wereld.

Overdreven afwijzende opvoedstijlen

Overdreven afwijzende ouders schuiven zorgen, hoop en emoties van hun kind aan de kant. "Kleinigs" als niet uitgenodigd zijn voor een feestje worden genegeerd. Ze bieden weinig emotionele steun, waardoor kinderen zich in de emotionele wereld van de kindertijd zelf moeten redden. Zonder oefening in emotieregulatie en zonder begeleiding bij beslissingen, krijgen ze moeite met impulskontrole en goede keuzes. Ze zoeken niet-ouderlijke rolmodellen – riskant als dat een antisociale leeftijdgenoot is.

Voorbeelduitkomsten

Veel "probleemkinderen" blijken het resultaat van slechte opvoeding. Pesters spelen vaak een machtsstrijdtje om autonomie te vullen. Vaak groeien ze op in overmachtige gezinnen. Maar sommige pesters komen van afwijzende ouders: ze vragen aandacht en vullen die op negatieve wijze (pesten, slaan). Antisociale gedrag en risicogedrag (drugs, vandalisme, geweld) komen vaak uit overdreven toelatende gezinnen die geen grenzen en zelfcontrole leren, aldus een studie in *Artigo de Revisão*.

Previous:

Next: