• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De Vrijheid van Spontane Expressie

De Vrijheid van Spontane Expressie

Kinderen moeten stoppen met zich zorgen te maken over wat ze doen. De druk om het 'goed' te doen kan overhand krijgen en hen weerhouden creatief te zijn.

Ouders en leraren moeten kinderen ondersteunen in hun eigen weg te vinden door naar binnen te luisteren. Wanneer ze niet verteld wordt hoe ze iets moeten doen en niet gevraagd worden kant-en-klaar sporen te volgen, vinden ze van zich uit inspiratie en leren ze op hun intuïtie te luisteren. Er is nooit behoefte aan een model of een pad om te volgen. Elke creatie ontstaat uit de behoeften van het kind en is uniek in zijn expressie. Creativiteit wordt ervaren als zuivere spel, en daardoor kan de vreugde en de lust om te creëren bloeien.

"Ik weet niet hoe ik een mens moet schilderen!" riep Margaret, een bezorgd, schattig negenjarig meisje in een lange bruine jurk met een kleurrijke schort.

"Oh! Ik ben blij dat je het niet weet!" riep ik. "Dan kun je uitvinden! Maak het volledig van jezelf. Ik bewaar de schilderijen hier in de kast als een geheim. Je kunt spelen en je eigen uitvindingen maken zonder je zorgen te maken over kritiek, en je kunt je beelden elke gewenste grootte, vorm en kleur geven. Je kunt schilderen, niet om dingen na te maken zoals ze eruitzien, maar ze te heruitvinden en plezier te beleven dabei. Je kunt een mens maken hoe je maar wilt. Goed?" vroeg ik, kijkend in haar twijfelende ogen. "Ik schildert zelf graag mensen," voegde ik toe. "Ik maak de armen zo lang als ik wil en het hoofd elke vorm die ik wil. Een keer schilderde ik zelfs een vierkant..."

Ze lachte toen.

Dat was alles wat nodig was: een gevoel van spel over schilderen, geen gevoel van werk of prestatie. "Ik wil een wolkenkrabber schilderen maar ik weet niet hoe!" klaagde Victor, een robuuste negenjarige jongen die zijn zakken altijd vol had met gadgets. Hij leek onrustig; hij moet een moeilijke dag op school gehad hebben.

"Je kunt je eigen architect zijn! Deze dagen bouwen architecten allerlei gebouwen. Sommige zijn zelfs gemaakt van banden of blikjes, alle maten en vormen, en sommige zijn heel vreemd. Ik ben er zeker van dat je er al eens ongewone hebt gezien. Waarom zou je niet je eigen uitvinden? Je bent de schepper van je gebouw en mag alles doen wat je wilt. Het is leuk om je fantasie te volgen," zei ik met enthousiasme.

Hij keek me met doffe ogen aan.

"Je kunt je eigen gebouw construeren. Kun je je een speciaal voorstellen?" insistteer ik. Ik moest nog een paar minuten met hem praten voordat hij bereid was het te proberen.

Victor schilderde het meest verbluffende moderne gebouw. Gebouwd op groene pijlers, had het een ronde zonneterras-bovenop. Ufo's cirkelden eromheen. Victor glimde van tevredenheid, hij had een manier gevonden om zijn eigen wereld binnen te treden waar geen hulp nodig was en waar niets ontbrak. Ik was blij dat hij zich niet dwong om te schilderen wat hij eerst dacht dat hij moest doen: een stereotypisch gebouw dat niets te maken had met zijn huidige droom.

Het is ontroerend om kinderen te zien die bang zijn om op eigen houtje te ontdekken. Het wijst erop dat we onze kinderen afhankelijk hebben gemaakt door hen constant te laten zien en te vertellen hoe ze te werk moeten gaan. Bij bepaalde activiteiten, zoals rekenen of wetenschap, is dat een noodzakelijke stap, maar het is heel belangrijk om hen ten minste één activiteit te bieden waarin ze voor zichzelf kunnen zorgen en hun weg vinden, een activiteit waarin ze vrij kunnen uitvinden, expresseren en creëren. Als we hen die optie niet geven, kunnen ze bang of aarzend worden om te experimenteren, en hun creatieve geest kan vervagen. Hun enige andere keuze zou zijn om te kopiëren, te herhalen of instructies te volgen, maar nooit te vertrouwen op de immense mogelijkheden van schepping.