• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Verbonden blijven met je collegekinderen

Verbonden blijven met je collegekinderen

Balansact

Hoe houd je een relatie vol met een kind dat op college zit? Is het mogelijk om de band te voeden, en zelfs te verdiepen, ondanks dat je veel kilometers uit elkaar zit? Wat is het geschikte aantal keren dat je moet schrijven, bellen, en bezoeken? Moet je de snar gewoon doorhakken, haar onafhankelijkheid erkennen en versterken, en haar laten bepalen hoeveel contact ze met je wil onderhouden? Je zult deze vragen meer overdenken en debatteren met je eerste collegekind, en je kunt ontdekken dat er verschillende antwoorden op deze vragen zullen zijn met elk van je collegekinderen.

Hoe balanceer je je communicatie met je collegekind zodat ze zich verzorgd en onthouden voelt, maar niet bewaakt en versmoord? Eerst, accepteer het feit dat er geen succesvolle vaste formule is voor deze communicatiebalans. Het kan bestaan uit een korte e-mail elke twee dagen, één telefoontje elke zondagmiddag, twee lange brieven per maand, en een verzorgingspakketje tijdens tentamenperiodes. Je zult ontdekken dat een natuurlijke ritme van verbinden met elkaar zich over tijd zal ontwikkelen. Ze zal je veel subtiele en directe signalen geven over hoe ze verbonden moet blijven met jou – hoe vaak ze contact initieert, de inhoud en toon van haar e-mails en brieven, hoe ze klinkt tijdens telefoongesprekken, en hoe ze zich gedraagt als je haar bezoekt.

Hier is één concrete communicatieregel die je moet volgen nadat je je collegekind hebt afgezet om haar eerstejaar te beginnen: Wacht niet tot zij de eerste is die contact initieert. Ze kan voelen dat een belletje naar huis tijdens haar eerste week college haar gebrek aan onafhankelijkheid en onvermogen om haar nieuwe omgeving aan te gaan, signaleert. Bel dus je "volwassen," verbijsterde, overweldigde, opgewonden, en misschien heimwee eerstejaarsstudent tijdens die eerste week. Je liefdevolle en ondersteunende stem zal haar ankeren. Je tijdige telefoontje zal haar verzekeren dat hoewel ze van huis weg is, je er altijd voor haar bent.

Computercontact

E-mails kunnen kort of lang zijn. Omdat ze zo snel en makkelijk te versturen zijn, kun je je ongewild overdoen. Maar tenzij je kind aangeeft dat je haar te veel e-mails stuurt (verschillende per dag past in die categorie), zou ik me niet te veel zorgen maken over haar "belasten" met te veel computercontact. De schoonheid van e-mail is de gemak, frequentie, en onmiddellijke mogelijkheid om te zeggen: "Ik denk aan je. Ik hou van je." Wees realistisch en verwacht geen directe reactie – of enige reactie op elke e-mail. Neem het niet persoonlijk dat de communicatie eenzijdig is op momenten, of dat haar antwoorden uit twee woorden van vier letters bestaan. Blijf e-mails sturen. Vertrouw me, de verbinding wordt gemaakt.

Brieven... de "andere post"

Op basis van de getuigenissen van veel collegestudenten die ik gekend heb (inclusief mijn eigen kinderen), is er niets zoals je collegepostbus openen en een brief van huis vinden – een lange, sappige brief van huis (tenzij het een lange, sappige brief van je vriend of vriendin is). Er is iets bijna magisch aan het openen van een voorheen lege bus en ontdekken dat er iets voor je is verschenen. Het voelde geweldig toen je 8 was en het voelt nog steeds geweldig op 19-jarige leeftijd. Alle brieven hoeven niet lang of sappig te zijn. Een van de brieven van mijn collegekamergenoot van zijn vader bestond uit kranten- en tijdschriftartikelen met "FYI. Liefde, Papa," erop geschreven. De inhoud van al die artikelen was altijd van bijzonder belang voor mijn kamergenoot en ik kon aan zijn glimlachen zien toen hij de enveloppen opende dat ze een speciale verbinding hadden. Of het nu een 10-pagina episch op beide zijden van het papier is, of een enkele strip die je kind grappig vindt, laat die brieven maar komen!

Verzorgingspakketjes

Het gezicht van een verzorgingspakketje van huis in de postaflevering van het studentenhuis heeft veel collegestudenten zwakke knieën en waterende monden gegeven (vooral als de geuren die uit het ingepakte pakketje waaien herkenbaar genoeg zijn). Colleges hebben lang geleden begrepen dat ze geld kunnen maken met het verzorgingspakketconcept. De college verzorgingspakketjes die je kunt kopen zijn meestal gericht op levering op verjaardagen, feestdagen, en tentamenperiodes. Hoewel ik zeker ben dat ze er blij zou zijn om een van die college-aanbiedingen te ontvangen, kan niets vergelijken met het eten van haar favoriete zelfgemaakte lekkernijen. (Nou, hoe kan een Marsje vergelijken met jouw legendarische citroentaartjes!) Kosten, breukgevaar, en bederf zijn wat de inhoud en frequentie van verzorgingspakketjes van huis beperken. Ik heb verzorgingspakketjes ontvangen. Ik heb anderen ze zien ontvangen. Ik heb ze naar mijn kinderen gestuurd. Ze zijn een gegarandeerde hit en liefdevolle verbinding. Dus begin met bakken van die citroentaartjes!

Het is jouw beurt

De stemmen van gezinsleden horen (en zelfs het blaffen van zijn getrouwe hond) kan wonderen doen voor je collegesoon. Telefoongesprekken hoeven niet intim in inhoud te zijn om op te pikken hoe je zoon zich voelt over zijn collegelife. Luister naar de toon en volume van zijn stem, zijn pauzes en aarzelingen – klinkt hij "als zichzelf"? Sommige kinderen vreeen om te praten op de telefoon als dingen niet goed gaan omdat ze een ouder hebben als mijn moeder, die uit mijn eerste zin kon horen als ik in de problemen zat. Maar ik was altijd beter af, zoals je kind zal zijn wanneer zijn nood gehoord wordt en hij de kans krijgt om zich te ontlasten en je liefdevolle steun te ontvangen.

Je kunt overwegen de meriten van een regelmatig aangewezen beltijd (bijv. elke zondagavond om 19:00). Wetend dat hij kan rekenen op jou op hetzelfde moment op een regelmatige basis zal hem een emotionele anker geven, iets goeds en kinds en empathisch dat hem altijd zal troosten, ongeacht hoeveel onzekerheid en nood hij voelt. Hij kan ook regelmatig uitkijken naar het delen van zijn vreugdes en prestaties en het horen van de geanimeerde reacties van zijn gezin. Er is een reden waarom de telefoonadvertentiecampagne, "Reach out and touch someone" resoneren met het publiek. We worden op een unieke manier geraakt door het geluid van de menselijke stem.

We zijn er!

Zoals het liedje zegt: "Ain't nothing like the real thing." En niets overtreft het verbinden met je collegestudent in persoon. Je kinderen bezoeken betreft geld en tijd voor allemaal behalve de rijken en die in de buurt van de colleges van hun kinderen wonen. De meeste collegestudenten die ik gekend heb hebben gezinsbezoeken verwelkomd, verder dan de verplichte jaarlijkse "oudersweekend" bezoek gepland door het college. Zorg dat je je kind zo veel mogelijk voorafgaande kennisgeving geeft. Verrassingsbezoeken zijn zelden een goed idee en kunnen soms verlegenstellend en teleurstellend zijn. Ouders die de favoriete voedsel van hun kinderen meenemen zijn bijzonder welkom.

Neem het niet persoonlijk als je student je voorgestelde bezoekdata niet kan matchen met haar beschikbaarheid. Wees juist blij dat haar academische, sociale, en extracurriculaire verplichtingen haar een vol, rijk collegiale leven geven. Wat het belangrijkst voor haar is, is de kennis dat je ergraag bent om haar te zien. Als jullie respectievelijke schema's toelaten dat bezoeken plaatsvinden, umso beter. En onthoud er zijn feest- en semesterpauzes die je kinderen meestal naar huis brengen.

Waarom ben je niet vaker in de bibliotheek?

Of het nu is via e-mails, brieven, telefoongesprekken, of collegebezoeken, het is wat en hoe je communiceert met je kinderen dat bepaalt hoe goed je verbonden blijft. Onvoorwaardelijke liefde, steun, en begrip moeten al je communicatie onderstrepen. Gebruik je communicatie niet primair als kansen om je kinderen te verhoren: Hoeveel tijd besteed je aan studeren in de bibliotheek? Hoeveel slaap krijg je op werkdagen? Drink je of doe je drugs? Waarom heb je je grootmoeder niet vaker geschreven?

Er zijn manieren om een gevoel te krijgen voor hoe je kind het op school doet – academisch, sociaal, en emotioneel – zonder haar herhaaldelijk door "De Inquisitie" te halen als je contact met haar hebt. Open vragen die interesse tonen in zijn leven – "Is inleidende biologie zo zwaar als je verwachtte?" "Hoe zit het met de kamersituatie?" "Heb je veel tijd gehad voor een sociaal leven, gegeven je studies en voetbal?" – zijn altijd beter dan vragen en opmerkingen met ingebouwde verwachtingen, schuld, en schuldgevoelens: "Je onthoudt wel het GPA dat je moet behouden om je beurs te houden, toch?" "Hoe kun je hier überhaupt studeren in deze kamer?" "We zouden het op prijs stellen als we wisten of je slaagt of zakte voor je vakken!"

Je hebt middelen tot je beschikking om je relatie met je collegekinderen te behouden en zelfs te verdiepen. Verkenn ze allemaal en je zult snel een comfortabel, gevarieerd communicatieritme en frequentie ontdekken om verbonden te blijven.