• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

8 positieve alternatieven voor straf

Hoewel de woorden 'straf' en 'discipline' traditioneel samen gebruikt werden, beseffen hedendaagse ouders dat er andere manieren zijn om kinderen te helpen leren van fouten en toekomstig gedrag te corrigeren.

Het is belangrijk om te onthouden dat de meeste gedragingen in de kindertijd die een disciplinaire reactie kunnen oproepen, niet voortkomen uit de wens van een kind om bewust iets fout te doen. Gedragsveranderingen zijn vaak een reactie op ontwikkelingsfasen, gevoelens over gebeurtenissen die niets te maken hebben met de huidige situatie, of gevoelens van ziekte of vermoeidheid. Voordat we reageren op het scala aan kinderlich gedrag, zijn er belangrijke overwegingen.

Meer: 10 vragen die je je moet stellen voordat je straft

Eén van de makkelijkste dingen is jezelf in de schoenen van het kind te plaatsen. Als we een fout maken, vinden we het dan nuttig als mensen ons blootstellen, schamen of aanbrullen? Natuurlijk niet. Als we sterke emoties ervaren, wat zoeken we dan eigenlijk? Waarschijnlijk rust en ruimte om af te koelen en na te denken, evenals empathie en verbinding. Dit geldt evenzeer voor kinderen, weshalb de volgende acht suggesties nuttige en positieve alternatieven voor straf bieden.

Geen tijd om nu te lezen? Bewaar het voor later:

1. Neem een time-out MET je kind

Zoals Elisa Cinelli deelt in haar San Francisco Moms Blog: "Time-out werd oorspronkelijk ontwikkeld om kinderen te helpen hun emoties in een fysiek veilige ruimte te verwerken. Tegenwoordig wordt het meestal gebruikt als een tool om kinderen te blootstellen, te manipuleren en te controleren met de misplaatse veronderstelling dat dit hen tot betere mensen zou maken. Kinderen in time-out denken over veel dingen na - hoe ze zich kunnen wreken, hoe ze zich niet laten vangen, hoe ze volwassenen tevreden kunnen stellen - maar ze denken niet over wat ze hebben gedaan."

Door zowel jezelf als je kind uit de uitlokkende situatie of plek te halen en samen een nieuwe ruimte in te gaan, creëer je de mogelijkheid voor emoties om te kalmeren en voor herstel van de verbinding.

2. Toon actief dat je kind gehoord wordt

Kinderen gaan vaak 'uit de boot' als ze niet het gevoel hebben dat ze de woorden of de situatie hebben om hun gevoelens uit te drukken. We kennen allemaal het gevoel van 'geknipte tong' of het achteraf wensen dat we hadden gezegd wat we echt bedoelden. Hetzelfde gebeurt met kinderen. Het is makkelijk om direct een oplossing te bieden voor een probleem waar je kind mee worstelt, maar dat is niet altijd wat je kind zoekt. Soms heeft ze gewoon de kans om zich uit te spreken en gehoord te worden.

Wanneer je kind deelt hoe ze zich voelt, weerspiegel dat gevoel terug om het te erkennen en niet meer. Als ze zegt dat ze boos is dat een speelmaatje haar speelgoed zonder te vragen meenam, zeg dan simpelweg dat je hoort dat ze boos is en dat een speelmaatje haar speelgoed zonder te vragen meenam. Het mag herhalend lijken, maar voor een kind is het een duidelijke bevestiging dat je écht hebt geluisterd.

3. Stel banale vragen

Dit lijkt ongerelateerd, maar het gaat om hoe de hersenen werken. Wanneer de amygdala - het deel van onze hersenen dat alarm slaat - geactiveerd is, reageert ons lichaam op een verhoogde, intense manier. Deze reactie bij je kind is het verre tegenovergestelde van de rust die ze nodig heeft om gezond met een situatie om te gaan.

Als je je kind makkelijke vragen stelt over onderwerpen die niets te maken hebben met het uitlokkende incident, dwing je een ander deel van haar brein om betrokken te raken in plaats van de amygdala-reactie te voeden. De vragen kunnen zo simpel zijn als vragen over een favoriet boek of film, of over het weer. Rustig een ander hersengebied betrekken zorgt voor een calmere omgeving en een rustigere sfeer.

4. Maak verbinding met je kind

Uitbuiten kan een roep om aandacht zijn, zelfs als je kind het ontkent. Soms is een knuffel of een poging om verbinding te maken alles wat er echt nodig is. Het kan bijzonder effectief zijn om in die situaties empathie te tonen. Je kunt een voorbeeld uit je eigen jeugd of huidig leven gebruiken, maar op welke manier dan ook, je kind zal troost ervaren in het besef dat ze niet alleen is in haar gevoelens.

5. Geef je kind keuzes

Kinderen kunnen slechte keuzes maken als ze zich vastgeklonken voelen in een situatie zonder opties, net als elk van ons zou voelen. Soms hebben ze gewoon de kans nodig om hun stem te laten horen en enige eigen regie te hebben. Dit is geen suggestie om negatief gedrag te belonen, maar meer een manier om opties als oplossing te bieden.

Je kunt zeggen: "Emma, ik zie dat je nu boos bent. Wil je liever even rustig met mij in de keuken zitten of wil je dat we samen de blokjes opruimen?" Alleen al in staat te zijn om een actie te kiezen en een keuze te hebben, kan kinderen in veel situaties troost bieden.

6. Geef JEZELF een time-out voordat je reageert

Soms treedt de manier waarop onze kinderen zich gedragen gevoelens en reacties in ons zelf los die absoluut niets te maken hebben met onze kids. We zijn ouders, wat betekent dat we een levenslange reeks triggers hebben en een schema dat vermoeidheid veroorzaakt. Door een minuutje te nemen om jezelf te controleren, diep in te ademen, of zelfs een snelle toiletbezoek als we ruimte nodig hebben voordat we kalmlog kunnen reageren, besparen we ons een reactie waar we later waarschijnlijk spijt van zullen hebben.

7. Leer kids om te TONEN - niet alleen te zeggen - dat ze spijt hebben

Zodra je een van de bovengenoemde strategieën hebt gebruikt om een rustigere ruimte te creëren, is het belangrijk dat kinderen leren dat ze een verschil kunnen maken en situaties daadwerkelijk kunnen herstellen. Of het nu gaat om opgeruimde geworpen blokjes, een vriend vragen of ze een knuffel mogen geven, of een tekening maken om iemand weer te laten glimlachen, we kunnen kids helpen begrijpen dat ze de macht hebben om een negatieve situatie weer positief te maken.

8. Geef je kind tijd samen met een verwachting

Net zoals wij een minuutje of twee nodig kunnen hebben om ons aan te passen aan een situatie of een verzoek in te willigen, kunnen we hetzelfde van kinderen verwachten. Als een kleuter weigert om iets te doen, kun je iets tijd bieden samen met je verzoek. Je kunt proberen te zeggen: "James, laat me weten als je klaar bent om je speelgoed te delen." Dit geeft hem de kans om te voelen alsof hij dit doet door zijn eigen keuze, niet door die van jou.

Ongeacht welke strategieën je gebruikt, kun je jezelf vaak een snelle check geven door je af te vragen hoe jij je in deze situatie zou voelen. Een moment om empathie te voelen in plaats van boosheid of frustratie kan ons alleen helpen in reactie op uitdagende situaties.

Voel je je nog steeds verloren wanneer het gaat om straf en discipline? Hier is een leeftijdsgids voor het stellen van discipline-gevolgen voor kids.